ଆସ ସର୍ବପାପୀ ସତ୍ୱରେ ସୁସମାଚାର-ଭୋଜରେ,
ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପତ୍ର ହୋଇଛି ଆଗତ, ପାଠ କରି ଦେଖ ହସ୍ତରେ । ଘୋଷା ।
ନ କର ବାହାନା ବିଳମ୍ବ ଆର, ଡାକୁଛନ୍ତି ତୁମ୍ଭ ପିତା ଈଶ୍ୱର,
ଧ ରି ଦେଖ ମନ ଆସ ହେ ବହନ, ନ ରୁହ ଜଣେ ପାଶ୍ଚାତରେ । ୧ ।
ଆସ ହେ ବିପଥେ ଭ୍ରମଣକାରୀ, ଡାକୁଛନ୍ତି ଯୀଶୁ ହସ୍ତ ବିସ୍ତାରି,
ନୋହିବ ଅଭାବ, ଅଛି ସର୍ବ ଦ୍ରବ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟରେ । ୨ ।
ଆସ ହେ ବହନ ସକଳ ନର, ସହଭାଗୀ ହୁଅ ଏହି ଭୋଜର
କରି ଆସ୍ୱାଦନ ପ୍ରେମରସ ଗୁଣ ପରିତୃପ୍ତ ହୁଅ ଅନ୍ତରେ । ୩ ।
ଏବେହେଁ ଅଟଇ ଶୁଭ ସମୟ, ନ କର ବିଳମ୍ବ ଆବର ଭୟ,
ଆସ ହେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବୁଭୁକ୍ଷିତ ଲୋକ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଉତ୍ସବରେ । ୪ ।
ଆସ ହେ ଜଳ ନିକଟେ ତୃଷିତ,
ଅମୃତ ନିର୍ଝର ଉଚୁଳି ଉଠୁଛି ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ସ୍ରୋତ । ଘୋଷା ।
ଆତ୍ମା ଆଉ କନ୍ୟା କରନ୍ତି ଆହ୍ୱାନ, ଆସ ଆସ ହେ ବହନ,
ଯେ ଶ୍ରବଣ କରେ ସେହି ବୋଲୁ ଆସ, ଆସ ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୃଷିତ । ୧ ।
ଦେଖ ଦେଖ ତ୍ରାଣ-ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗରୁ ଉଛୁଳି ଉଠୁଛି ଝର,
ତୃଷା ଦୂର କରେ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦାନ କରେ, ତୃପ୍ତ କରେ ଅବିରତ । ୨ ।
ବିନାମୂଲ୍ୟେ ଜଳ ହୁଅଇ ପ୍ରଦାନ, ଧନ ନୁହେଁ ପ୍ରୟୋଜନ,
ଦୁଗ୍ଧ ଆଉ ମିଷ୍ଟ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ କିଣ ତୃଷା ହୋଇବ ନିବୃତ୍ତ । ୩ ।
ଅଖାଦ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ନିମିତ୍ତ କିମ୍ପା ବ୍ୟର୍ଥେ କରୁଅଛ ପରିଶ୍ରମ,
ଆତ୍ମା ମନ ଯହିଁ ତୃପ୍ତ ନ ହୁଅଇ ତା ପାଇଁ କିମ୍ପା ଭାବିତ । ୪ ।
ଆହା କି ଅନୁଗ୍ରହ କ୍ଷିତିରେ
ପରିତ୍ରାଣ ଘେନି କରେ ମିଷ୍ଟଧ୍ୱନୀ ପାପିଷ୍ଠଙ୍କ ଶ୍ରବଣରେ । ଘୋଷା ।
ପାପ ଅଧର୍ମରେ ମୃତ ଯେତେ ନରେ ଅବା ଯେ ଥାଏ ଅନ୍ଧାରେ,
ଅନନ୍ତ ଜୀବନ କରଇ ପ୍ରଦାନ କେବଳ ଅନୁଗ୍ରହରେ । ୧ ।
ପାପୀ ପରିତ୍ରାଣ ନ ହୁଏ ପ୍ରମାଣ ନିଜ ଧର୍ମାଚରଣରେ,
ଈଶ୍ୱର ଦୃଷ୍ଟିରେ ନାହିଁ କେହି ନରେ ଧାର୍ମିକ ନିଜ କ୍ରିୟାରେ । ୨ ।
ପାପୀ ପରିତ୍ରାଣ ବହୁମୂଲ୍ୟ ଜାଣ, ମିଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୟାରେ,
ପାପ ବିମୋଚନ ସନ୍ତାପ ଖଣ୍ଡନ କେବଳ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୃତ୍ୟୁରେ । ୩ ।
ପାପୀ ପରିତ୍ରାଣ ହୁଅଇ ସମ୍ପନ୍ନ ଆଉ ଧର୍ମାତ୍ମା ଦାନରେ,
ଅନନ୍ତ ଜୀବନ-ମୁକୁଟ ପ୍ରାପଣ କିଣା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ରକ୍ତରେ । ୪ ।
ଏଣୁ ଦର୍ପ କେହି କରି ନ ପାରଇ, ଦର୍ପ ହୁଅଇ ଖଣ୍ଡନ,
ପାପୀ ଧର୍ମ କର୍ମ ସଢ଼ାକନା ଜାଣ, ନିସ୍ତାର ଅନୁଗ୍ରହରେ । ୫ ।
ଆହେ ଧର୍ମ ଆତ୍ମା, ହୁଅ ମୋର ପ୍ରତି ସୁପ୍ରସନ୍ନ,
ମୋର ହୃଦେ ସର୍ବକ୍ଷଣ କର ତୁମ୍ଭେ ଅଧିଷ୍ଠାନ । ଘୋଷା ।
ଆସ ହେ ସ୍ୱର୍ଗ କପୋତ, ତୁମ୍ଭେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୁଣଯୁକ୍ତ,
ମୋର ଜଡ଼ ଚିତ୍ତେ କର ପ୍ରେମ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳନ । ୧ ।
ବୁଡ଼ିଗଲି ଏ ସଂସାରେ, ସ୍ୱର୍ଗ ପଥେ ଚାଲି ଧୀରେ,
ସୁନୟନେ ଚାହିଁ ପ୍ରଭୁ କର ମୋତେ ସଚେତନ । ୨ ।
ବ୍ୟର୍ଥ ମୁହିଁ ଗୀତ ଗାଏ, ବ୍ୟର୍ଥ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଅନାଏ,
ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି କିଛି ନାହିଁ, ନ ପାରେ କରି ସାଧନ । ୩ ।
ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ, କେତେ ଦିନ ଥିବି ମୁଁ ଏସନ କ୍ଷୀଣ !
କେଡ଼େ ବଡ଼ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରେମ, ମୋ ପ୍ରେମ ରେଣୁ ସମାନ । ୪ ।
ଆସ ହେ ଧର୍ମାତ୍ମା ଆସ, ମୋ ମନେ କର ପ୍ରବେଶ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମ-ରସେ ପ୍ରେମୀ ହେଉ ସଦା ମୋର ମନ । ୫ ।
ହେ ଧର୍ମାତ୍ମା, ବିନୟ ଘେନ,
ବିନୟ ଘେନି ମୋ ମନେ ହୁଅ ବିଦ୍ୟମାନ । ଘୋଷା ।
ଆସ ଦୀପ୍ତି ସମ, ନାଶ ମୋର ହୃଦୁଁ ସବୁ ଦୁଷ୍କୃତ ତମ,
ତବ ଦୀପ୍ତିରେ ମୋ ପ୍ରାଣ ହେଉ ସଦା ଦୀପ୍ତିମାନ,
ପାପ, କ୍ଷତି, ଶୟତାନ ନ କରୁ ତା ବିନାଶନ । ୧ ।
ଆସ ଅଗ୍ନି ସମ, ହୃଦେ ପ୍ରବେଶି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର ଶୋଧନ,
ପୁନର୍ଜନ୍ମ ସୁଲକ୍ଷଣ ତହିଁ କର ପ୍ରକାଶନ,
ହେଉ ତା ତୁମ୍ଭର ରାଜ୍ୟ କର୍ତ୍ତାପଣର ଆସନ । ୨ ।
ଶିଶିର ପ୍ରମାଣ ହେ ସୁସ୍ଥିର ଆତ୍ମା ହୃଦେ ହୁଅ ପତନ,
ସେହି ଅନୁର୍ବର ପ୍ରାଣ, ଉର୍ବରା ଭୂମି ସମାନ
ତବ ଗ୍ରାହ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ଫଳରେ କର ସଦା ଫଳବାନ । ୩ ।
ଆସ କାପ୍ତାସମ, ଆସ ପ୍ରେମ-ଶାନ୍ତି-ପକ୍ଷ କରି ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ,
ମୋ ମୁଣ୍ଡେ ତବାଧିଷ୍ଠାନ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କରୁ ବର୍ଦ୍ଧନ,
ଯେହ୍ନେ ମଣିବି ସଦା ମୁଁ ତବ ଅଭିଷିକ୍ତ ଜନ । ୪ ।
ଆହେ ଧର୍ମାତ୍ମା, କରି କୃପା ପ୍ରକାଶନ
କର ମୋ ମନେ ସ୍ଥାପନ ତବ ସିଂହାସନ । ଘୋଷା ।
ତୁମ୍ଭେ ହେ ପ୍ରବୋଧକର୍ତ୍ତା, ପାପ ପୂଣ୍ୟ ବୋଧ ଦାତା,
ତୁମ୍ଭେ ଅଟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜୋବାନ,
ତବ ଆଲୁଅ କିରଣ ପ୍ରକାଶି ହୃଦେ ବହନ
କର ମୋର ମହା ଘୋର ତମ ବିନାଶନ ା ୧ ।
ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ-ଭକ୍ତି ହେଉ ମୋ ହୃଦେ ଉତ୍ପତ୍ତି
ଦୂର ହେଉ ସବୁ ପାପ-ପ୍ରେମ,
ଏହି ମୋ ଶିଥିଳ ପ୍ରାଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମେ ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳନ କର ନିତି, ଉଠୁ,
ଉଠେ ଅନଳ ଯେସନ ା ୨ ।
ତବ ଅତୁଷ୍ଟିଜନକ ଅଛି ମୋ ହୃଦେ ଯେତେକ ହେଉ ପଛେ ଯେଡ଼େ ଇଷ୍ଟତମ,
ଉପାଡ଼ି ତାର ଆସନ ସମୂଳେ କର ଧ୍ୱଂସନ
କର ମୋର ହୃଦେ ତୁମ୍ଭେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାସନ ା ୩ ।
ଶୋକ ଦୁଃଖ ଯେତେ ମୋର ସକଳ କରିଣ ଦୂର
ପୂର୍ଣ୍ଣାନନ୍ଦେ ପୂରାଅ ମୋ ପ୍ରାଣ,
ପାପମୋଚନର ଜ୍ଞାନ କର ମୋ ହୃଦେ ପ୍ରଦାନ
ନୋହିବି କେବେ ନିରାଶେ ମଗ୍ନ ମୁଁ ଯେସନ ା ୪ ।
ଦୁଃଖହାରୀ ବନ୍ଧୁ ମମ କେହି ନାହିଁ ଯୀଶୁ ବିନେ,
ଦୁଃଖ-ରାତି ସୁଖେ ଭାତି
ଫୁଟି ଉଠେ ଜୀବନେ ା ଘୋଷା ।
ଯେବେରେ ହୃଦୟାକାଶେ ବାଦଲ ଘନାଇ ଆସେ,
କିଏ ଆସି ହସି ହସି ଦୁଃଖ ହରେ ତତ୍କ୍ଷଣେ ା ୧ ।
ଯେବେରେ ମରୁର ବାଆ ପୋଡ଼ି ଜାଳି ଦିଏ
ଆହା ସରସ ସପନ ଯେତେ ରଙ୍ଗ ରଙ୍ଗ ଛବି ନୂଆ
ସେ ମୋର ଯୀଶୁରେ ଭାଇ ମୋହନ ପରଶ ଦେଇ
ବୁକୁ ପରେ ଆଉଜାଇ ଆଶ୍ରା ଦିଏ ଶ୍ରୀଚରଣେ ା ୨ ।
କି ବୁଦ୍ଧି କରିବି, କେଉଁଠାକୁ ଯିବି, କାହା ଆଗେ କହିବି,
ଅନ୍ତର ବେଦନା, ମନର ଭାବନା,
ହୃଦଫେଡ଼ି କାହା ଆଗେ ଜଣାଇବି ? । ଘୋଷା ।
କେ ନେବ ମୋ ଦୁଃଖ, ଦେବ ମୋତେ ସୁଖ ହୋଇ ପ୍ରସନ୍ନମୁଖ,
ମୋ ଚିନ୍ତାର ଭାର ପାପ ଦୁରାଚାର ଖଣ୍ଡିବାକୁ କାହା ପାଦେ ମୁଁ ଥୋଇବି ?
ମୋ ମତି ଚଞ୍ଚଳ, ତଡ଼ିତୁଁ ଚପଳ, ଭ୍ରମୁଥାଏ ତ୍ରିକାଳ,
ମୋର ନାହ ିଁବଳ, ମୁଁ ଅତ ିବିକଳ, କାହାବଳେ ତାକୁ ସୁସିର୍ଥ କରବିି ? । ୨ ।
ଜନ୍ମରୁ ପତିତ, ପାପରେ ବିଲିପ୍ତ, କର୍ମରେ କଳଙ୍କିତ,
ଏଥିରୁ ମାର୍ଜ୍ଜିତ, ହେବାକୁ ବିମୁକ୍ତ, କାହା ପୂଣ୍ୟବଳେ ଶରଣ ପଶିବି ?
ଭାବି ମୋ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା, ହୋଇ ନିର୍ଭରସା, ଖୋଜିଲି ସତ୍ୟ ଆଶ୍ରା,
ପାଇଲି ଯୀଶୁଙ୍କୁ, ପାପୀଙ୍କ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ, ଜାଣିଲି ମୁଁ ତାଙ୍କ ମରଣେ ବଞ୍ôଚବି । ୩ ।
ହେ ଯୀଶୁ ଈଶ୍ୱର, ଦୟାର ସାଗର, କେଡ଼େ ପ୍ରେମ ତୁମ୍ଭର !
ମୋ ପାପ କାରଣ ଦେଲ ନିଜ ପ୍ରାଣ, ଏ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରେମ କାହୁଁ ମୁଁ ପାଇବି ?
ମୋର ଦେହ ପ୍ରାଣ, ବୁଦ୍ଧି ଆତ୍ମା ମନ, କଲି ପାଦେ ଅର୍ପଣ,
ତୁମ୍ଭ ପୁଣ୍ୟବଳେ ନଷ୍ଟ ନୋହି କେବେ, ଶେଷ ମହାଦିନେ ଗୌରବେ ଉଠିବି । ୪ ।
ଜଣାଇବି ଆଉ କାହା ଆଗରେ ମୋର ଦୁଃଖ ପ୍ରଭୁ ବିହୁନରେ ହେ । ଘୋଷା ।
ଦୀନହୀନ ବନ୍ଧୁ ସେହି କୃପାସିନ୍ଧୁ, ଦୃଢ଼ଗଡ଼ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ,
ଡାକନ୍ତି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖେଦିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଆସିବାକୁ ଶ୍ରୀଛାମୁରେ ହେ । ୧ ।
ତାଙ୍କ ଦୟାସନ ଦୁଃଖ ବିନାଶନ ଅଛି ଦୁଃଖୀ କାରଣରେ,
ପାରେ ଯାଇ ମୁହିଁ ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦରେ କହି ଦୁଃଖ ମୋର ସେହିଠାରେ ହେ । ୨ ।
କେଡ଼େ ମୂଲ୍ୟବାନ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବଚନ ଦେଇଛନ୍ତି ସ୍ୱବାକ୍ୟରେ,
ନିଶ୍ଚେ ମୋ କାରଣ କରି ସେ ସ୍ମରଣ କରୁଣା କରିବେ ମୋରେ ହେ । ୩ ।
ତାହାଙ୍କ ମୁଖର ବାକ୍ୟ ମନୋହର, ସୁସ୍ଥିର ସବୁ କାଳରେ,
ମୋ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଭରସା ଆଶ୍ୱାସ ସଦା ଅଛି ତହିଁପରେ ହେ । ୪ ।
ପ୍ରଭୁ ତୁମ ଚରଣରେ
ଏହି ମୋର ନିବେଦନ । ଘୋଷା ।
ବଞ୍ଚେ ମୁହିଁ ଯେତେ ଦିନ ଧ ର୍ମେ ଥାଉ ସ୍ଥିର ମନ,
ଧର୍ମ-ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ନ ଘେନ ମୋଠାରୁ କଦାଚନ ା ୧ ।
ସତର୍କ ହେଉ ବିବେକ ଯେସନେ ନେତ୍ରପଲକ,
ହେଉ ମୃତ ଦିନୁଁଦିନ ମୋ ପୁରାତନ ମନ ା ୨ ।
ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତି ପ୍ରେମେ ନିତ୍ୟ ହେଉ ଉତ୍ତପ୍ତ ମୋ ଚିତ୍ତ,
ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ କର୍ତ୍ତାପଣ ହେଉ ହୃଦେ ସ୍ଥାପନ ା ୩ ।
ବହି ଯୀଶୁ କ୍ରୁଶ କାନ୍ଧେ ଯେହ୍ନେ ଚାଲିବି ଆନନ୍ଦେ,
ଖୋଜି ତାଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଯିବି ପଛେ ବହନ ା ୪ ।
ପରଲୋକ ଚିନ୍ତା ନିତ୍ୟ କରୁ ମୋ ମନେ ରାଜତ୍ୱ,
ହେଉ ମୋର ସ୍ଥିର ଜ୍ଞାନ ଅଟେ ବିଦେଶୀ ଜନ ା ୫ ।
ସ୍ୱର୍ଗକୁ ମୋର ହୃଦୟରେ ଜଗତକୁ ପାଦ ତଳେ,
ରଖିଣ ନିତ୍ୟ ଯେସନ ମୁଁ କରିବି ଗମନ ା ୬ ।
ହେଲେ ମୋର ଯାତ୍ରା ଶେଷ ହେଉ ସ୍ୱର୍ଗେ ମୋ ନିବାସ,
ମୋ କାମନା ହେଉ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖି ଯୀଶୁ ବଦନ ା ୭ ।