କାହା ପାଶେ ମୁଁ ସାହସେ ହେ
ଯାଇପାରେ ଏ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ କୁବେଶେ । ଘୋଷା ।
ତାଳୁ ତଳିପା ଯାଏ ସର୍ବାଙ୍ଗେ ଘା ବ୍ରଣ ପୂରିଛି ମୋ ଅଙ୍ଗେ,
ମୁହିଁ ଘୃଣିତ ଅଟେ ତା ବାସେ । ୧ ।
ଆଚ୍ଛାଦନ ନାହିଁ, ମୁଁ ଉଲଙ୍ଗ, ରୂପ ମନ ମୋର ବିଭଙ୍ଗ,
ଚଉଦିଗ ଘେରୁଛି ନିରାଶେ । ୨ ।
ଧର୍ମ କର୍ମ ନାହିଁ, ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନ, ପାପେ ବହିଗଲା ମୋ ଦିନ,
ଦହି ହେଉଅଛି ପାପ ତ୍ରାସେ । ୩ ।
ପାପଶାପ ହର୍ତ୍ତା, ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ହେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ତୁମ୍ଭ ବାର୍ତ୍ତା
ଶୁଣି ଆସିଅଛି ତୁମ୍ଭ ପାଶେ । ୪ ।
ଭୟ ଭ୍ରାନ୍ତି କାହିଁକି ?
ଯୀଶୁଙ୍କ ବଳେ ତୋ ବିଶ୍ୱାସ ନାହିଁକି ?
ଯୀଶୁ ଦୟାର ସାଗର,
ନରେଶ୍ୱର ଅବତାର, ବହି ତୋର ପାପ ଭାର
ବଳୀକୃତ ନୋହିଲେ କି ? ା ଘୋଷା ।
ତୋର ସର୍ବ ଦୂରିତ ତାହାଙ୍କ ରକ୍ତେ ହୋଇଯିବ ମାର୍ଜିତ
ମୃତକୁ ସେ ପ୍ରାଣ ଦେଲେ, ଈଶ୍ୱରୀୟ କର୍ମ କଲେ,
ମୃତ୍ୟୁର ବଳ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ଡରୁଛୁ ଆଉ କାହିଁକି ? । ୧ ।
ବନ୍ଧୁ ଜ୍ଞାତି ଛାଡ଼ିଲେ, ଆତ୍ମୀୟ ଲୋକେ ରିପୁ ହୋଇ ଉଠିଲେ,
ରାଜା ପ୍ରଜା ଏକ ମେଳେ ତୋର ବିନାଶ ପାଞ୍ôଚଲେ,
କ୍ଷତି ତୋର ଲେଶ ହେଲେ କରିବାକୁ ପାରିବେ କି ? । ୨ ।
ଗିରିଗଣ ଘୁଞ୍ôଚଲେ, ମହାସମୁଦ୍ର ନିଜ ସୀମା ଲଙ୍ଘିଲେ,
ପୃଥିବୀ ତରଳି ଗଲେ ଜ୍ୟୋତିର୍ଗଣ କଳା ହେଲେ
ଯୀଶୁରେ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲେ ଭୟ ତ୍ରାଶ ଲାଗିବ କି ? । ୩ ।
ମୃତ୍ୟୁ ନଦୀ ତଟରେ ଯୀଶୁଙ୍କ ତ୍ରାଣ-ତରୀ ଅଛି ଘାଟରେ,
ବିଶ୍ୱାସେ ଆରୋହୀ ଯିବୁ, ସ୍ୱର୍ଗକୂଳେ ପ୍ରବେଶିବୁ,
ଆହା କି ଭାଗ୍ୟ ଭୋଗିବୁ, ବର୍ଣ୍ଣି ତାହା ପାରିବୁ କି ? । ୪ ।
ଭୀତ କିପାଇଁ ନିତ୍ୟ ବିଅର୍ଥ ହେ
ହୋଇଛି ଚିତ୍ତ ଯେବେ ମୋର ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ଅର୍ପିତ ହେ । ଘୋଷା ।
ବିଶ୍ୱସ୍ତ ସେହି ଦୟାରେ ଭୂଷିତ,
ଭାଷିତ ବଚନ ଅଟଳ ଅନନ୍ତ;
ହେଲେ ପର୍ବତ ପୃଥିବୀ ଅନ୍ତ, ତାଙ୍କ କୃପାକୁ ଅଜ୍ଞାତ ା ୧ ।
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଳେ ସେହି ବଳବାନ,
ସମାନ ହେବେ କି ଏ ଭୂବନ ଜନ;
କେହୁ ସମର୍ଥ କରି କିଞ୍ôଚତ କ୍ଷତି ଯେ ଜନ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରିତ ା ୨ ।
ମୋହର ଯାହା ନୁହଇ ମୋହର,
ମୁଁ ଆବର ମୋର ସକଳ ତାଙ୍କର;
ନିଜ ପଦାର୍ଥ ସେ କି ଜାଗ୍ରତ ନ କରିବେ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବିତ !ା ୩ ।
ଘୃଣିତ ଯଦି ମୁଁ ପାପୀ ପତିତ,
ଜଗତରେ ନୁହେଁ ଲୋକରେ ଗଣିତ;
ତେବେ ହେଁ ମୁଁ ତା ମନୁଁ ବିସ୍ମୃତ ନୋହିବି କଦାଚିତ ା ୪ ।
ମୁଁ ଜାଣେ ମନରେ,
ମୋତେ ଶେଷରେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗପୁରରେ ସର୍ବ ଜଗତ ହୋଇବେ ଜ୍ଞାତ,
ମୁଁ ନିତାନ୍ତ ତାଙ୍କ ରକ୍ତ-କ୍ରୀତ । ୫ ।
କେ ଦେବ ଦଣ୍ଡାଜ୍ଞା ପ୍ରଭୁ-ମନୋନୀତ ଲୋକଙ୍କୁ ?
କେ କରିବ ଅପବାଦ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ-କ୍ରୀତ ସାଧୁଙ୍କୁ ? । ଘୋଷା ।
ତାଙ୍କ ପାପ ଈଶ୍ୱର କରନ୍ତି ବହୁ ଦୂର,
ଧ ।ର୍ମିକ କରି ଗଣନ୍ତି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହେତୁ ତାହାଙ୍କୁ । ୧ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଦେଲେ ଜୀବନ ପୁଣି ହେଲେ ଉତ୍ଥାନ,
ସ୍ୱର୍ଗେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି ବିପଦୁଁ ତାରିବାକୁ । ୨ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେଉଁ ପ୍ରେମରେ ମରିଛନ୍ତି କ୍ରୁଶରେ,
କେ ପାରିବ ତା’ ସଙ୍ଗରୁ ବିଚ୍ଛେଦ କରିବାକୁ ? । ୩ ।
ଉଲଙ୍ଗତା, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ଖଡ଼୍ଗ କି କ୍ଳେଶ ଶୋକ,
ତାଡ଼ନାଦି ମିଳି କି ଭିନ୍ନ କରିବେ ତାହାଙ୍କୁ ? । ୪ ।
ମୃତ୍ୟୁ ଅବା ଜୀବନ, ଦୂତ, ପ୍ରଧାନ ଜନ,
କେହି ନ ପାରନ୍ତି ଭିନ୍ନ କରି ପ୍ରଭୁ ଲୋକଙ୍କୁ । ୫ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ମୋ ବିଶ୍ୱାସ ଯେବେ ହୁଅନ୍ତା ସୁସ୍ଥିର
ଆହା କି ଆନନ୍ଦ ମନେ ଜନ୍ମନ୍ତା ମୋହର । ଘୋଷା ।
ପାପର ସ୍ମରଣ କଲେ ଭୟ ଜନ୍ମ
କ୍ରୁଶ ପ୍ରତି କରି ଦୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ତା ଦୂର । ୧ ।
ସଂସାରର ପ୍ରେମ କଲେ ଆକର୍ଷଣ
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୁଖ ଦେଖି ତାକୁ ମଣନ୍ତି ଅସାର । ୨ ।
ଦୁଃଖର ଲହଡ଼ି ପକାଇଲେ ମାଡ଼ି
ନିଶ୍ଚେ ତାକୁ ଏଡ଼ି ପୁଣି ଉଠାନ୍ତି ମୁଁ ଶିର । ୩ ।
କ୍ଷତି ମୋର ଲେଶ, ନ କରନ୍ତା କ୍ଳେଶ
ମୃତ୍ୟୁ କାଳେ ହିଁ ଗାୟନ ହୁଅନ୍ତା ମୋହର । ୪ ।
ପ୍ରଭୁ ହେ, ମୋ ପ୍ରତି କରି କୃପା ଦୃଷ୍ଟି ବଢ଼ାଅ ହେ,
ନିତି ନିତି ବିଶ୍ୱାସ ମୋହର । ୫ ।
ଦୁଃଖ କାଳରେ
କିଏ ଦେଇପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣାନନ୍ଦ ମୋ ମନରେ ? । ଘୋଷା ।
ଯେଉଁକାଳେ ଘୋର ଦୁଃଖ ବଢ଼ି ଦେଖି ମନୁଁ ଯାଏ ସୁଖ ଉଡ଼ି
ପାରେ ଯାଇ ମୁହିଁ ସେ କାଳରେ ସୁଖ ପାଇବାର ପାଇଁ କାହାର କତିରେ ? ା ୧ ।
ଏହି ଅନିତ୍ୟ ଛାର ଜଗତ ସୁତ ଦାରାଦି ଆବର ବିତ୍ତ
ପାରିବେ କି ଦେଇ କିଞ୍ôଚତରେ ସୁଖ ଆହ୍ଲାଦ ମୋହରି ଦୁଃଖିତ ମନରେ ! ା ୨ ।
ନାହିଁ ନାହିଁ, ଏ ଅଟନ୍ତି ତୁଚ୍ଛ, ସ୍ୱପନ ସମାନ ସବୁ ମିଛ,
ତୃଷା ହରଇ କି କୁହୁଡ଼ିରେ,
ଦରିଦ୍ର କି ହୁଏ ଧନୀ ସ୍ୱପନ-ଧନରେ ? ା ୩ ।
ଅଛନ୍ତି ମୋହରି ଏକ ମିତ୍ର, ଭାଇଠାରୁ ହିଁ ସେ ସ୍ନେହବନ୍ତ,
ସଦା ରଖି ସେ ମୋତେ ହୃଦରେ
ମୋର ନିକଟେ ଅଛନ୍ତି ବିପତ୍ତି ବେଳରେ ା ୪ ।
ସେ ଅଟନ୍ତି ମୋ ପରମ ବନ୍ଧୁ ସୁଖ ଆନନ୍ଦ ଶାନ୍ତିର ସିନ୍ଧୁ
ମୋର ଦୁଃଖ ପରୀକ୍ଷା କାଳରେ
ସୁଖେ ଆଉଜିବି ଯାଇ ତାଙ୍କର କୋଳରେ ା ୫ ।
ଯେବେ ତାଙ୍କ ସୁଖଦାୟୀ କୋଳେ ଥ ôବି ଆଉଜି ମୁଁ ସଦାବେଳେ
ତେଣୁ ପଛେ ପୃଥ୍ୱୀ ନାଶ ହେଲେ
ମୋର ନୋହିବ କିଞ୍ôଚତ ଭାବନା ମନରେ ା ୬ ।
ମୋର ସର୍ବ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଯିବି ମୁଁ କାହାଠାକୁ ?
କିଏ ହେବ ସୁପ୍ରସନ୍ନ ଦେଖି ମୋ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ? । ଘୋଷା ।
ନାହିଁଟି ଅନ୍ୟାଶ୍ରୟ ହେବ ମୋର ସହାୟ,
ସର୍ବ ଦୁଃଖେ ଅଗ୍ରସର ହେବି ଯୀଶୁ ଛାମୁକୁ । ୧ ।
ପାପୀ ପରମ ବନ୍ଧୁ ସେହି କରୁଣା ସିନ୍ଧୁ
ଯେ ଆସେ ତାଙ୍କ ଛାମୁକୁ ନ ତେଜନ୍ତି ସେ ତାକୁ । ୨ ।
ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀ ବଦନ ସୁପ୍ରସନ୍ନ କିରଣ,
ଉଦୟ ହୋଇଲେ ସର୍ବ ଦୁଃଖ ଯିବ ଦୂରକୁ । ୩ ।
ସେ ସର୍ବ ଶକ୍ତିମନ୍ତ ମୋର ଦୃଢ଼ ପର୍ବତ,
ଥ ôଲେ ତାଙ୍କ ଉହାଡ଼ରେ କେ ଆସିବ ପାଖକୁ । ୪ ।
ମୋର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମୋ ଢାଲ ସେହି ଇମ୍ମାନୁୟେଲ,
ଥ ôଲେ ତାଙ୍କ ସନ୍ନିକଟେ ଆଉ ଭୟ କାହାକୁ । ୫ ।
ମୋର ଆଶ୍ରା ଯୀଶୁ ଚରଣେ,
ମୋ ପାପମୋଚନ ଶ୍ରୀମରଣେ । ଘୋଷା ।
ଯୀଶୁ ମୋର ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ପାପ ତାପ ଶାପହର୍ତ୍ତା,
ଜନ୍ମିଥିଲେ ସେ ମଞ୍ଚ ଭୁବନେ । ୧ ।
ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ପାପରୁ ଆଉ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଶାପରୁ
ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ ମୋ କାରଣେ । ୨ ।
ମୋହର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାପ ହୋଇ କଣ୍ଟକ ସ୍ୱରୂପ
ବିନ୍ଧିଥିଲା ତାଙ୍କୁ ଦେହ ପ୍ରାଣେ । ୩ ।
ପୁଣି ମୋର ଅବିଶ୍ୱାସ ହୋଇଣ ବର୍ଚ୍ଛା ସଦୃଶ
ବିନ୍ଧିଥିଲା ତାଙ୍କୁ କି ଦାରୁଣେ । ୪ ।
ମହାପାପୀରେ ମୁଁ ଗଣା, ମୋର ପାପ ଅଗଣନା,
ହେବି ଶୁକ୍ଳ ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ସ୍ନାନେ । ୫ ।
ଯୀଶୁ ଶରଣ ମୁଁ ଧରିବି, କେବେ ହେଁ ମୁଁ ନ ଛାଡ଼ିବି,
ଯେବେ ଶ୍ରୀକରୁଣା କରିବେ ସେ ଊଣା ମରିଲେ ପଛକେ ମରିବି । ଘୋଷା ।
ଯେତେ ରୂପେ ନିଜେ ଉପାୟ କରିଲି, ମନକୁ ସାଧି ନ ପାରିଲି,
ମନ୍ଦମତି ଦୁଃଖ ଦେଲା ନିତି ନିତି, ଆଉ ସହି ମୁଁ ନ ପାରିଲି । ୧ ।
ତୃଷାକୁ ଲବଣ ଅମ୍ବୁ ଯେଉଁମତେ, ପୂଣ୍ୟକର୍ମ ହେଲା ସେମତେ,
ଅଶାନ୍ତ ମନ ତ ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲା, କେତେ ନିତ୍ୟ ଦହି ହୋଇବି । ୨ ।
କୃତ ପାପ ଭାବି ଭୟ ନ କରିବି, ସ୍ୱ-ପୁଣ୍ୟ ଆଶା ନ ରଖିବି,
ତାଙ୍କୁ ମୋର ତ୍ରାଣ ମୋ ପୂଣ୍ୟନିଧାନ, ତାଙ୍କୁ ମୋର ସବୁ ମଣିବି । ୩ ।
ପାପୀ ଦୀନହୀନ ଆରତକୁ କର୍ଣ୍ଣ ଡେରିଛନ୍ତି ସେ ଅନୁକ୍ଷଣ,
ନମ୍ର ହୋଇ ତାଙ୍କ ପାଦେ ପଡ଼ି ମୁହିଁ ଦୁଃଖ ମୋର ସବୁ କହିବି ା ୪ ।
ଜାଣେ ମୁହିଁ ମହାପାପୀ, ପରିତ୍ରାଣ ତାଙ୍କ ମୁକୁଟର ଭୂଷଣ,
ନିଶ୍ଚେ ମୁଁ ତାଙ୍କରି ପାଦ ଅନୁସରି କେବେ ହେଁ ନିରାଶ ନୋହିବି । ୫ ।
ଯୀଶୁ ବାରେ ସୁନୟନରେ ମୋ ପ୍ରତି ଚାହିଁ ପ୍ରସନ୍ନରେ,
ଆସୁଅଛି ମୁଁ ଶ୍ରୀ ଛାମୁରେ ଖେଦିତ ମନରେ;
ନ କଲେ ଦୟା ମୋ ଉପରେ ଯିବି ମୁଁ କାହା ନିକଟରେ ?
ନାହିଁ ଆଶ୍ରା ଏ ଭୁବନରେ ତୁମ୍ଭ ବିହୁନରେ । ୧ ।
ପାପ ମୋହର ଅଗଣିତ ଅଟଇ ମୁଁ କ୍ରୋଧର ପାତ୍ର,
ନରକେ ହେଲେ ମୁଁ ଦଣ୍ଡିତ ହେବ ତା’ ଉଚିତ;
ନ କଲେ ଦୟା ମୋ ଉପରେ ଯିବି ମୁଁ କାହା ନିକଟରେ ?
ନାହିଁ ଆଶ୍ରା ଏ ଭୁବନରେ ତୁମ୍ଭ ବିହୁନରେ । ୨ ।
ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବଚନ ତୁମ୍ଭର ଭରସା କାରଣ ମୋହର,
ଅଟେ ଅଟଳ ସେ ବଚନ ପର୍ବତ ସମାନ;
ନ କଲେ ଦୟା ମୋ ଉପରେ ଯିବି ମୁଁ କାହା ନିକଟରେ ?
ନାହିଁ ଆଶ୍ରା ଏ ଭୁବନରେ ତୁମ୍ଭ ବିହୁନରେ । ୩ ।
ତବ ଶ୍ରୀପାଦ ଅନୁସରି ବିନାଶ ନୋହିଛି କାହାରି,
ନିଶ୍ଚେ ସେ ପାଦ ଦୃଢ଼େ ଧରି ଯିବି କି ମୁଁ ମରି ?
ନୋହୁ ଏହା କେଉଁ କାଳରେ, ଦୟା କର ଯୀଶୁ ମୋଠାରେ
ନାହିଁ ଆଶ୍ରା ଏ ଭୁବନରେ ତୁମ୍ଭ ବିହୁନରେ । ୪ ।