Tag: odisha christians

  • aahe bolikruto jubaameso khristo

    ଆହେ ବଳୀକୃତ ଯୁବାମେଷ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ଦୂର କର ମୋର ପାପଭାର । ଘୋଷା । 

     

    ଭୟାନକ ଅପମାନ କ୍ରୁଶୋପରେ, ବହିଥିଲ ମୋ ପାପଭାର ପୃଷ୍ଠରେ ! 

    ତବ ମୁଣ୍ଡ ହାତ ପାଦରୁ ଅପାର ବହିଲା ରୁଧିର ଧାର ଧାର । ୧ ।

    ନିଷ୍ପାପ ନିର୍ଦାଗ ଆହେ ଯୁବାମେଷ, ଭୋଗିଲ କି ଲଜ୍ଜା, ସହିଲ କି କ୍ଳେଶ !

    ଛିଞ୍ଚ ମୋ’ ପରେ ତୁମ୍ଭ ପାତିତ ରକ୍ତ, କର ଶୁଦ୍ଧରୂପେ ପରିଷ୍କାର । ୨ ।

    ଆହେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଯୁବାମେଷ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ତୁମ୍ଭେ ଅଟ ମୋର ମହା ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ;

    ତୁମ୍ଭେ ମୋର ପୁଣ୍ୟ, ତୁମ୍ଭେ ମୋ ମୁକୁଟ, ତୁମ୍ଭ ବିହୁନେ ସବୁ ଅସାର । ୩ ।

    ଯୀଶୁ ତୁମ୍ଭ କ୍ରୁଶ କରନ୍ତେ ଭାବନ ହେଉ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ମୋର ପାଷାଣ ମନ;

    ମୋତେ ଦିଅ କରିବାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ ତୁମ୍ଭ ମହାପ୍ରେମ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ । ୪ ।

  • jishu paapiro logaa hoile

    ଯୀଶୁ ପାପୀର ଲଗା ହୋଇଲେ, କ୍ରୁଶ ଯାତନା କେତେ ସହିଲେ,

    କଣ୍ଟା ମୁକୁଟ ମୁଣ୍ଡେ ପିନ୍ଧିଲେ, ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଇଁ ପ୍ରାଣ ତେଜିଲେ । ଘୋଷା ।

    ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷେ ଧଇଲେ ସେ ଦାସ ବେଶ, ନିଜ କାନ୍ଧପରେ ବହିଲେ କ୍ରୁଶ;

    ଦୋଷ ବନିା ଦୋଷୀ ଲୋକେ ହେଲେ ଗଣା, ଦୋଷୀ ପାଇ ଁନେିବଦିଲେ । ୧ । 

     

    ପାପୀଙ୍କର ପାପ ଭାର ବହିଲେ, ନିଜ ବହୁମୂଲ୍ୟ ରକ୍ତ ଢାଳିଲେ;

    ରକ୍ତ ଟୋପା ପରି ତାଙ୍କ ଝାଳବାରି ବହିଲା ମନ ଆକୁଳେ

    ଯେ ଋଣପତ୍ର ବ୍ୟବସ୍ଥା ସମ୍ବନ୍ଧେ ଖଟିଥିଲା ପାପୀଙ୍କର ବିରୁଦ୍ଧେ,

    ପାପୀର ବଦଳେ ତାହାକୁ ଶୁଝିଣ କ୍ରୁଶରେ କଣ୍ଟା ମାଇଲେ         । ୩ । 

     

    ଶୟତାନ ଆଦି ଯେ ଭୂତଗଣ ଏଥିରେ ସେମାନେ ହେଲେ ଦମନ;

    ସେ ଜୟ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରକାଶ ରୂପରେ ଲଜ୍ଜା ଦେଇଣ ବଳିଲେ    । ୪ ।

    ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

  • aahe jishu ishwara hoi mohimo kumoro

    ଆହେ ଯୀଶୁ ଈଶ୍ୱର, ହୋଇ ମହାମହିମ କୁମର

    କେଡ଼େ ଦୁଃଖ କଲ ଅଙ୍ଗୀକାର ! । ଘୋଷା ।

    ଆହା ସେହି ଗେତ୍ସେମନି ବଗିଚାରେ ହୋଇଥିଲ କି ବ୍ୟାକୁଳ !

    ଆଉ ସେହି ଭୟାନକ କ୍ରୁଶୋପରେ ସହିଲ କି ଦୁଃଖ ଘୋର !    । ୧ ।

    ଦୁଃଖରୂପ ଜଳେ ତୁମ୍ଭେ ହେଲ ମଗ୍ନ ରକ୍ତେ ବୁଡ଼ିଲା ଶରୀର,

    ମରଣ କାଳ ସମାନ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରାଣ ହୋଇଲା ଅତି ବ୍ୟାକୁଳ

    ଅଧୋମୁଖ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲ ହୋଇଣ ଦୁଃଖେ କାତର,    

    ରକ୍ତ ଟୋପା ପରି ତୁମ୍ଭ ଝାଳବାରି ପଡ଼ିଲା ଭୂମି ଉପର 

    ଅପମାନ କ୍ରୁଶ କାନ୍ଧେ ଥିଲ ବହି ଆହୁରି ମୋ ପାପଭାର,        

    ଏଥିପରେ ଦୁଃଖ ତାଡ଼ନା ଭୋଗିଲ ଦାରୁଣ କ୍ଳେଶ ପ୍ରହାର 

    ମସ୍ତକରେ ବ୍ୟଥା ହସ୍ତ ପାଦେ କଣ୍ଟା ପାଶ୍ୱର୍ରେ ବିନ୍ଧା ଆବର,

    ବହେ ଧାର ଧାର ସନ୍ତାପ ରୁଧିର ପୁଣି ବହେ ଦୟା ନୀର ଯୀଶୁ,

    ତୁମ୍ଭ କଣ୍ଟା ମୁକୁଟ ଭୂଷଣ ମୋର ଗୌରବ କାରଣ,   

    ତୁମ୍ଭ ଦୁଃଖ ନିନ୍ଦା ଦାରୁଣ କଷଣ ପ୍ରତିକାର ମୂଳ ମୋର           

    ଆହେ ଗେତ୍ସେମନି, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କ୍ରୁଶ, ହେ ଯୀଶୁ ଦୟାସାଗର,

    ତୁମ୍ଭ ମହା ପ୍ରେମ ଯାତନା କଷଣ ମନୁ ନୋହିବ ପାସୋର        । ୭ । 

     

    ଯହିଁରେ ଶୁଝିବି ତୁମ୍ଭ ମହା ପ୍ରେମ ଏମନ୍ତ କି ଅଛି ମୋର ?

    ଏହି ମାତ୍ର ମୁହିଁ ଦେବାକୁ ପାରଇ ଦେହ ପ୍ରାଣ ବଳ ମୋର        । ୮ ।

    ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

  • haayo khristo jantronaa

    ହାୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯନ୍ତ୍ରଣା !

    ନୁହେଁ କରି ବର୍ଣ୍ଣନା,

    ଅନୁକ୍ଷଣେ ମନ କର ଭାବନା । ଘୋଷା ।

    ତ୍ରିଭୁବନ କର୍ତ୍ତା ହୋଇ            ନର ରୂପ ନେଲେ ସେହି,

    ପାପୀ ଉଦ୍ଧାରିବା ପାଇଁ କରେ କରୁଣା । ୧ ।

    ପ୍ରଭୁ ହୋଇ ଦାସାକାରେ        ଜନ୍ମିଲେ ଦରିଦ୍ର ଘରେ,

    କେତେ କଷଣ ସହିଲେ          ନୁହେଁ କଳନା         । ୨ ।

    ଗେତ୍ସେମନି ବଗିଚାରେ          କି ଦୁଃଖ ପ୍ରଭୁ ସହିଲେ !

    ଜଗତର ପାପଭାରେ ବ୍ୟାକୁଳମନା          । ୩ ।

    ଦୁଃଖ କଣ୍ଠାଗ୍ରତ ପ୍ରାଣ,               ଡାକିଲେ ହେ ପିତା ଶୁଣ,

    ହେଉ ଶ୍ରୀ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରମାଣ,           ଏ ମୋ ପ୍ରାର୍ଥନା      । ୪ ।

    ମରଣ କାଳର ପରି  ହୋଇଲା ସେ ଦୁଃଖ ଭାରୀ,

    ସର୍ବାଙ୍ଗୁ ପଡ଼ଇ କ୍ଷରି  ରକ୍ତ ପସିନା          । ୫ ।

    ଖଡ୍ଗ ଯଷ୍ଟି ନେଇ ହସ୍ତେ          ଧଇଲେ ଚୋରର ମତେ,

    କେତେ ସହିଲେ ପ୍ରଭୁ            ଦୁଃଖ ଯାତନା         । ୬ ।

    ମାରନ୍ତି ଜାବୁଡ଼ାମାନ, ପଚାରନ୍ତି ଏହା ପୁଣ,

    କିଏ ମାଇଲା କହ    କରି ଗଣନା          । ୭ ।

    ଏହିରୂପେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକେ         ଛେପ ପକାଇଲେ ମୁଖେ,

    ମାରନ୍ତି ବେତ ମସ୍ତକେ           ବିଦ୍ରୂପ ନାନା          । ୮ ।

    ଦୁଇ ପାଖେ ଦୁଇ ଚୋର         ମଧ୍ୟରେ ଜଗତ ସାର,

    ଚଢ଼ାଇ କ୍ରୁଶ ଉପର  ପ୍ରେକ ମାରଣା        । ୯ ।

    କହନ୍ତି ପୁଣି ଏମନ୍ତ,   ତୁ ପରା ଈଶ୍ୱର ସୁତ ?

    କ୍ରୁଶରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆସ, ଜାଣିବା ସିନା         । ୧୦ ।

    ପ୍ରଭୁ ଥାଇ କ୍ରୁଶୋପର            ହୋଇ ଦୁଃଖରେ ବ୍ୟାକୁଳ

    ବୋଲନ୍ତି ହେ ପିତା ମୋତେ     ଛାଡ଼ି ଦିଅନା          । ୧୧ ।

    ମୁଁ ଅଧମ ପାପୀ ଜନ            ଭରସା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଚରଣ,

    ମୋର ପ୍ରତି ସୁନୟନ ନ କର ଊଣା         । ୧୨ ।

    ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

  • he mohaa mohimo ananta jibono

    ହେ ମହା ମହିମ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ଯୀଶୁ ଈଶ୍ୱର ନନ୍ଦନ,

    କରିବାକୁ ଦାନ ପରିତ୍ରାଣ ଧନ ହୋଇଲ କେଡ଼େ ନିର୍ଦ୍ଧନ;

    ଜନ୍ମ ଲଭିଲ ମନୁଷ୍ୟମତେ,

    ସ୍ୱର୍ଗସୁଖ ସିଂହାସନ ଯେତେ,

    ତ୍ୟାଗ କଲ ପାପୀଙ୍କର ହିତେ,

    କଲ ମହାଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କର୍ମ କେତେ । ୧ ।

    ପାପୀଙ୍କ ନିମିତ୍ତ କଲ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ପାପୀ ପାପଭାର ବହି,

    ଭୋଗିଲ ପାପୀଙ୍କ କ୍ଳେଶ ଲଜ୍ଜା ଦୁଃଖ ନିଜ ପ୍ରାଣ ରକ୍ତ ଦେଇ; ରୁଧିର

    କେତେ ବହିଗଲା ଧାର ଧାର,

    ତହିଁ ସଙ୍ଗେ ବହେ ଦୟା-ଧାର,

    କେତେ ଦୁଃଖ କଲ ଅଙ୍ଗୀକାର,

    ସେହି ରକ୍ତେ ପାପ ପରିଷ୍କାର । ୨ । 

     

    କ୍ରୁଶୀୟ ବେଦନା ଦାରୁଣ ଯାତନା ଭୋଗିଲ ମୋର କାରଣ,

    ପୃଷ୍ଠେ ପାପଭାର ଶରୀରେ ପ୍ରହାର କେଡ଼େ ଦାରୁଣ କଷଣ !

    ଏସନ

    ମହାପ୍ରେମ ନୋହିଲା ଦର୍ଶନ,

    କଣ୍ଟା ମୁକୁଟ ମୁଣ୍ଡେ ଭୂଷଣ, ହସ୍ତ ପାଦେ କଣ୍ଟାର ମାରଣ,

    ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ତେଜିଲ ଜୀବନ । ୩ ।

    ଭୟାନକ କ୍ରୁଶ ତୁମ୍ଭେ ନେଲ ବହି ପୁଣି ହେଲ ତହିଁ ବିନ୍ଧା

    ମୋର ମହାପାପ ଦେଲା କି ସନ୍ତାପ ଲଜ୍ଜା ଅପମାନ ନିନ୍ଦା ! ସେ କ୍ରୁଶ

    ତହିଁ ଭୋଗିଲ ଦୁଃଖ ଅଶେଷ

    ଅତି ଅସହ୍ୟ ତହିଁର କ୍ଳେଶ,

    ପାପ-ଶତ୍ରୁବଳ ଦର୍ପ ନାଶ,

    ତହିଁ ମୋର ଦର୍ପ ପ୍ରତି ଆଶ । ୪ । 

     

    ହୋଇଣ ଧାର୍ମିକ ଭୋଗିଲ କି ଦୁଃଖ ତୁମ୍ଭେ ମୋର ପରିବର୍ତ୍ତେ !

    ତୁମ୍ଭ ଦେହ ପ୍ରାଣ ହୋଇଲା ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ, ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ କେତେ

    ଧ ରଣୀ ଦେଖଇ କମ୍ପମାନ ସେ ତତ୍‌କ୍ଷଣି,

    ଅନ୍ଧକାର ହେଲା ଦିନମଣି,

    ଗିରିଗଣ ହିଁ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ପୁଣି,

    ସ୍ୱର୍ଗଦୂତେ ଚମତ୍କାର ମଣି । ୫ ।

    ଧ ନ୍ୟ ଆହେ ଯୀଶୁ ତବ ପ୍ରେମ ନାମ, କଲ ଦେହ ପ୍ରାଣ ଦାନ,

    ମୋର ନାହିଁ ତେଡ଼େ ବହୁମୂଲ୍ୟ ଧନ କରିବାକୁ ପ୍ରତିଦାନ;

    ତୁମ୍ଭର ମରଣରେ ଭରସା ମୋହର,

    ସେହି ପ୍ରହାରରେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ମୋର,

    ଆହେ ପ୍ରଭୁ ତବ ଚରଣରେ ସମର୍ପିଲି ଦେହ ଆତ୍ମା ମୋର । ୬ ।

    ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

  • moro dukhi dhana jubaameso

    ମୋର ଦୁଃଖୀଧନ ଯୁବାମେଷ

    କ୍ରୁଶେ ହୋଇ ହତ କରି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ

    କଲେ ମୋ ଦୂରିତ ମାର୍ଜ୍ଜନା ନିଃଶେଷ । ଘୋଷା ।

    ସେ ରଙ୍ଗ ବସନ କଲେ ପରିଧାନ,

    କଣ୍ଟା ମୁକୁଟେ ପାଇଲେ ଅପମାନ;

    ଯେସନେ ମୁଁ ତ୍ରାଣ-ବସନ ପିନ୍ଧିଣ 

    ଗୌରବ ମୁକୁଟେ ହୋଇ ବିଭୂଷଣ । ୧ । 

     

    ସହିଲେ କଷଣ କ୍ରୁଶୀୟ ଯାତନ,

    ଆବର ପିତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରୂପ ବାଣ;

    ମୁଁ ଛାର ଯେସନ ପାଇ ସମ୍ମିଳନ ହେବି 

    ପିତାଙ୍କର ସ୍ନେହପାତ୍ର ଜାଣ । ୨ । 

     

    ସେ ବର୍ଚ୍ଛା ଆଘାତ କୋରଡ଼ାର କ୍ଷତ ଆବର 

    ରୁଧିର ଜଳମିଶା ସ୍ରୋତ ହୋଇଲା କ୍ଷରିତ ମୋହ ମଙ୍ଗଳାର୍ଥ,

    ହୁଏ ତହିଁ ସୁସ୍ଥ ମୋ ପୀଡ଼ା ସମସ୍ତ । ୩ ।

     

     ହେଲେ ସେ ଗଣିତ ଦୋଷୀଙ୍କ ସହିତ 

    ଅବଶେଷେ ପୁଣି ହୋଇଲେ ସେ ମୃତ,

    ହୋଇ ମୁଁ ଯେମନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ ମତ,

    ବଞ୍ôଚବି ଅନନ୍ତ କାଳ ପରର୍ଯ୍ୟନ୍ତ      । ୪ ।

  • probhu jishu ki dukho sahilo he doshi nohi

    ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ, କି ଦୁଃଖ ସହିଲ ହେ ଦୋଷୀ ନୋହି ଦୋଷୀ ପକ୍ଷେ ! 

    ସାହା ହୋଇ ଆହା କେହି ନ ବୋଇଲେ,

    ଏଡ଼ିକି ଦାରୁଣ ଲୋକେ । ଘୋଷା ।

    ଏ ମହୀ ଉପରେ’ଛନ୍ତି ଯେତେ ନରେ ତୁମ୍ଭ ପରି ନାହିଁ ଦୁଃଖୀ ହେ,

    ରାଜପୁତ୍ର ହୋଇ ଦାସରୂପୀ ହେଲ ଆଦର ମାନ ଉପେକ୍ଷୀ     । ୧ ।

    ମାରିୟା ଜନନୀ ଥିଲା ପୂର୍ବେ ଜାଣି ଶୂଳେ ବିନ୍ଧାଯିବ ପ୍ରାଣ ମୋ,

    ତାଙ୍କୁ ଏହି ବାଣୀ ଫଳିଲା ତତ୍‌କ୍ଷଣି ଦେଖି ପୁତ୍ରର କଷଣ         । ୨ । 

     

    କ୍ରୁଶର ବେଦନା କି ଦେବି ଉପମା, ନୟନେ ନ ରହେ ବାରି ହେ;

    ସେ ଯେଉଁ ଶୋଣିତ ବର୍ଚ୍ଛାର ଆଘାତ ଧୈର୍ଯ୍ୟ କେ ପାରଇ ଧରି । ୩ । 

     

    ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ-ମରଣ ଦେଖି ଗିରିଗଣ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ସତ୍ୱରେ ହେ,

    ଏ ମହା ମେଦିନୀ କମ୍ପେ ଭୟେ ପୁଣି, କି ଘଟିଲା ଏତେ କାଳେ । ୪ । 

     

    ସେ ଯେଉଁ ଆନନ ନାହିଁ କାହିଁ ଆନ, ଗଗନେ ଯେସନେ ଭାନୁ ହେ,

    ସେ ପୁଣି ଏମନ୍ତ ହେଲା ବିପରୀତ, ଛାଡ଼ି କି ତା ଯିବ ମନୁଁ        । ୫ ।

    ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

  • jishunka swobhaabo dhoribi poche chaalibi

    ଯୀଶୁଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ଧରିବି – ପଛେ ଚାଲିବି,

    ତାଙ୍କ ପରି ଜଗତେ ଜୀବନ ମୁଁ କାଟିବି । ଘୋଷା ।

    ସ୍ୱର୍ଗ ସୁଖ ତ୍ୟାଗ କରି            ଆସିଲେ ଦରିଦ୍ର ପରି,

    ମୁହିଁ ସୁଖ ତୁଚ୍ଛ କରି କିପାଇଁ ନ ପାରିବି ?

    ପରର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଛାଡ଼ି ମାତା ବନ୍ଧୁ ଭାଇ 

    ବୁଲିଲେ ବିଦେଶେ ଯାଇ, ମୁଁ କିପାଁ ନ କରିବି ?

    ଦୁଃଖୀ ଦୁଃଖେ ଦୁଃଖୀ ହେଲେ ଦୟା କରି ଦୁଃଖ ନେଲେ

    କଥା କହି ଶାନ୍ତି ଦେଲେ, ମୁଁ କିପାଁ ନ କରିବି ?

    ଦୁଃଖ ନିନ୍ଦା ସେ ସହିଲେ,          ଫେରି ପଦେ ନ କହିଲେ,

    ଶତ୍ରୁକୁ କ୍ଷମା କରିଲେ, ମୁଁ କିପାଁ ନ କରିବି ?

    ଶାସ୍ତ୍ରପାଠେ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଉପଦେଶ ଭାବନାରେ 

    କାଟିଲେ କାଳ ସଂସାରେ, ମୁଁ କିପାଁ ନ କରିବି ?

    ପାପକୁ ସେ ଜୟ କଲେ ଆପଣାର ଆତ୍ମା ବଳେ;

    ତାଙ୍କ ଉପକାର ବଳେ, ମୁହିଁ କରି ପାରିବି । ୬ ।

  • paapinko nimonte probhu swargo tejino

    ପାପୀଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱର୍ଗ ତେଜିଣ 

    ମହୀମଣ୍ଡଳେ ଲଭିଲେ ଦୁଃଖ କଷଣ । ଘୋଷା । 

     

    ସ୍ୱର୍ଗ ସୁଖ ତ୍ୟାଗ କରି ନର ରୂପ ଦେହ ଧରି 

    ପ୍ରଭୁ ରାଜନ ଜଗଜ୍ଜନ ପାଇଁ ଆସି ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ଭୁବନ । ୧ ।

    ଅବନୀରେ ହୋଇ ଜନ୍ମ ପ୍ରକାଶିଲେ ନିଜ ଧର୍ମ ଦୟା କରିଣ

    ଅନ୍ଧକୁ ନୟନ ଦାନ, ମୃତକୁ ପ୍ରାଣ          

    ଅବଶେଷେ କ୍ରୁଶୋପରେ ଦୁଇ ଚୋରଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ରତନ

    ଯିହୁଦୀ ଲୋକଙ୍କ ହସ୍ତେ ତେଜି ଜୀବନ      । ୩ ।

    ଆହା କି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରେମ ! ଶତ୍ରୁ ଲାଗି ଦେଲେ ପ୍ରାଣ ସେ ଦୟାବାନ

    କି କହିବି ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଅତି ଦାରୁଣ ତାଙ୍କର 

    ମରଣ କାଳେ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଲେ ଭୂକମ୍ପମାନ । ୪ ।

    ମନ୍ଦିର ବିଚ୍ଛେଦ ବସ୍ତ୍ର ଚିରେ ବହନ ପାପୀ ପ୍ରତି ଦୟା ବହି 

    ନାନାମତ ଦୁଃଖ ସହି ଭୋଗି ମରଣ    । ୫ ।

    ତିନିଦିନେ କବରରୁ ଉଠିଲେ ପୁଣ ଉତ୍ଥିତ ହୋଇ

     ଗଗନେ ଦେଖାଦେଇ ଶିଷ୍ୟଗଣେ ସେ କୃପାବାନ           । ୬ ।

    ମେଘାରୂଢ଼େ ସ୍ୱର୍ଗପୁରେ କଲେ ଗମନ      । ୭ ।

    ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

  • muhi nuhoyee lozitto

    ମୁହିଁ ନୁହଇ ଲଜ୍ଜିତ

    ହୋଇଲେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଲାଗି ଜଗତେ ନିନ୍ଦିତ । ଘୋଷା ।

    କରିବାକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର ସୁନ୍ଦର ନାମ ତାଙ୍କର 

    ହୋଇବାକୁ ତାଙ୍କ କ୍ରୁଶ କାଷ୍ଠେ ଦର୍ପଚିତ୍ତ । ୧ ।

    ଯୀଶୁ ମୋହର ତାରକ, କି କରିବ ନିନ୍ଦା ଦୁଃଖ ?

    ତାଙ୍କ ନାମ ଅଟେ ମୋର ବହୁମୂଲ୍ୟ ବିତ୍ତ । ୨ ।

    ଜଗତ ନିବାସୀଗଣ କଲେ ମୋତେ ଅପମାନ

    ତଥାପି ମୁଁ ଯୀଶୁ ନାମେ ହେବି ହୃଷ୍ଟଚିତ୍ତ । ୩ ।

    ଜଗନ୍ନିବାସୀ ସମସ୍ତ କଲେ ମୋତେ ଲଜ୍ଜାନ୍ୱିତ

    ତଥାପି ଏଥିରେ ମୋର ସୁପ୍ରତ୍ୟୟ ଚିତ୍ତ । ୪ । 

     

    ମୋତେ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନ କରିବେ ଲଜ୍ଜାନ୍ୱିତ 

    ନୋହିବ ମୋର ଭରସା କେବେ ଦୂରୀକୃତ । ୫ ।

    ମୁଁ ଜାଣେ ନାମ ତାଙ୍କର, ତାଙ୍କରେ ବିଶ୍ୱାସ ମୋର

    ନ କରିବେ ମୋତେ ଦୂର, ମୁଁ ତାହାଙ୍କ କ୍ରୀତ । ୬ । 

     

    ମହା ବିଚାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ   କରିବେ ରକ୍ଷା ନିତାନ୍ତ

    ତାଙ୍କ ହସ୍ତେ ଯାହା ମୋର ଅଛି ସମର୍ପିତ । ୭ ।

    ଶେଷେ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ        ନିଜ ପିତାଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ

    କରିବେ ସ୍ୱୀକାର ମୋର ନାମ ଯେ ନିତାନ୍ତ

    ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ