Tag: odisha christians

  • khristo punyo re to papo hebo duro

    ମନ ମୋର

    ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୂଣ୍ୟରେ ତୋ ପାପ ହେବ ଦୂର ରେ । ଘୋଷା ।

    କାହିଁକିରେ ମନ ଡରୁ ଆଉ ?

    ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମ ତୁଲ୍ୟ ନାହିଁ ଆଉ ସତ୍ୟ ପ୍ରକାଶନେ ପାପୀ ଉଦ୍ଧାରଣେ

    ଏ ମଞ୍ଚେ ଜନମି ଥିଲେ ସେହୁ ରେ । ୧ ।

    ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ନାନା ଶସ୍ତ୍ର ପରି; ମନରେ ରଖ ତୁ ଯତ୍ନ କରି;

    ପାପ ଦୁଷ୍ଟ ଶୟତାନ ଜଗଜ୍ଜନ

    ନ ପାରିବେ ତୋତେ ଜୟ କରି ରେ । ୨ । 

     

    ସତ୍ୟତା-କଟିବନ୍ଧନୀ ବାନ୍ଧ,

    ଧର୍ମରୂପ ବୁକୁପଟା ପିନ୍ଧ, ଶାନ୍ତି ସମାଚାର-କଠାଉ ପିନ୍ଧିଣ

    ସର୍ବଦା ଅଟଳ ହୋଇ ରହରେ । ୩ । 

     

    ଯେହ୍ନେ ଅଗ୍ନିବାଣ ପାପାତ୍ମାର ସମର୍ଥ ହୋଇ ନିଭାଇ ପାର,

    ଏସନ ବିଶ୍ୱାସ ସ୍ୱରୂପର ଢାଲ ଘେନି ସ୍ଥିର ହୁଅ ନିରନ୍ତରରେ । ୪ । 

     

    ମୁଣ୍ଡେ ପିନ୍ଧି ତ୍ରାଣର ଟୋପର,

    ଈଶ୍ୱର ବାକ୍ୟ-ଖଣ୍ଡାକୁ ଧର, ସବୁ ନିବେଦନ ପୁଣି ମାଗିବାରେ

    ଆତ୍ମା ଦେଇ ତୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କର ରେ । ୫ ।

    ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

  • chaalo trano potokaa dhori

    ଚାଲ ତ୍ରାଣ-ପତାକା ଧରି ଯୀଶୁ ବଳେ ଦୃଢ଼ ନିର୍ଭର କରି । ଘୋଷା ।

    କର ମଳିନ ବସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ରୂପ ବସ୍ତ୍ରେ ହୁଅ ହେ ସଜ;

    ଯୀଶୁ ନାମେ ଧରି ବିଶ୍ୱାସର ଢାଲ ଆଗ ବଢ଼ି ଚାଲ ସାହସ କରି । ୧ ।

    ପଥେ ଅଛି ଆପଦ ଘେରି, ଲାଗିଅଛି ପୁଣି ସମର ଭାରି;

    ଶତ୍ରୁ ଶୟତାନ ପାପ ମୃତ୍ୟୁ ପୁଣ ବସିଣ ଅଛନ୍ତି ପଥ ଓଗାଳି । ୨ ।

     

     ବାକ୍ୟରୂପ କଠଉ ମାଡ଼ି ପଛକୁ ନ ହଟ ଆପଦ ଡରି

    ଦ୍ୱିଧାର ଖଡ୍ଗ କଟି ଦେଶରେ ଭିଡ଼ି ଭରସା-ଟୋପର ମସ୍ତକେ ପିନ୍ଧି । ୩ । 

     

    କି କରିବ ସଙ୍କଟକାଳ ? ସଙ୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି ଇମ୍ମାନୁଏଲ;

    ସଦା ସର୍ବକ୍ଷଣେ ସେ ରଖିବେ ଧରି ନିଜ ବାହୁବଳ ବିସ୍ତାର କରି । ୪ ।

  • koru ki naahun re mono doshi tu aaponaaku

    କରୁ କି ନାହୁଁରେ ମନ ଦୋଷୀ ତୁ ଆପଣାକୁ

    ଅବିରତ ଭୁଲି ସେହି ପ୍ରିୟତମ ତ୍ରାତାଙ୍କୁ ? ଘୋଷା ।

    କେଡ଼େ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ରହିଛୁ ସୁଖେ ସମୟ କାଟୁଛୁ !

    ଗଞ୍ଜଣା ଦିଏ କାହିଁକି ବିବେକ ତୋ ମନକୁ ?

    କନ୍ୟା କି ନିଜ ଭୂଷଣ କେବେ ହୁଏ ବିସ୍ମରଣ ?

    କେମନ୍ତେ ଭୁଲି ରହିଛୁ ନିଜ ପ୍ରାଣପତିଙ୍କୁ ?

    ନେତ୍ର ପିତୁଳି ସମାନ କରନ୍ତି ସେ ତୋତେ ଜ୍ଞାନ,

    ତୋର କି ବିହିତ ତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରେମ କରିବାକୁ ?

    କେଡ଼େ ପ୍ରେମ ସେ କରନ୍ତି ! କ୍ଷଣେ ତୋତେ ନ ଭୁଲନ୍ତି,

    କରୁ କି ଏଡ଼ିକି ତୁଚ୍ଛ ସେ ଅତୁଲ୍ୟ ପ୍ରେମକୁ । ୪ ।

    ଅନ୍ତରୁ ହେଲେ ଅନ୍ତର ଉଚ୍ଛୁଳେ ଦୁଃଖ-ନିର୍ଝର

    ଏହା ଜାଣି କିପାଁ ପୁଣି ଭୁଲୁଅଛୁ ତାହାଙ୍କୁ ?

     

    ନ ଭୁଲ ଭୁଲଣ ମନ, ନ ଭୁଲ ତୁ କଦାଚନ,

    ହେବଟି ସବୁ ଅନ୍ଧାର ମନୁଁ ଛାଡ଼ିଲେ ତାଙ୍କୁ । ୬ ।

  • aaha! jebe mono moro huoantaa dhorme susthiro

    ଆହା ! ଯେବେ ମନ ମୋର ହୁଅନ୍ତା ଧର୍ମେ ସୁସ୍ଥିର,

    କିପରମାନନ୍ଦ ଜାତ ହୁଅନ୍ତା ତହୁଁ ମୋହର ! । ଘୋଷା । 

     

    ଚଞ୍ଚଳ ମୋହର ମନ ଘନେ ବିଦ୍ୟୁତ ସମାନ,

    ମୋହରି ଧର୍ମ ଆବର ଯେହ୍ନେ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ କାକର । ୧ । 

     

    ସମଭାବେ ଧର୍ମ ପ୍ରତି ନିତି ନ ଥାଏ ମୋ ମତି,

    କ୍ଷୟ ବୃଦ୍ଧି ନିରନ୍ତର ଯେହ୍ନେ ହୁଏ ସୁଧାକର । ୨ । 

     

    ପ୍ରବର୍ତ୍ତିଲେ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଭ୍ରମେ ମନ ଚରିଆଡ଼େ,

    ଭକ୍ତିଭାବ ହୋଇ ଦୂର ଭାବନା ହୁଏ ଅସ୍ଥିର । ୩ ।

    ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି ନିଶ୍ଚଳ ନ ଥାଏ ନିତି,

    ତାଙ୍କ ପ୍ରେମେ ଆକର୍ଷିତ ନୁହେଁ ମନ ନିରନ୍ତର । ୪ ।

    ଆହା ! ଏ ଅସ୍ଥିର ଭାବ କେବେ ମୋ ମନୁ ଘୁଞ୍ôଚବ ?

    କେବେ ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି ମୋର ବଢ଼ିବ ହୋଇ ସୁସ୍ଥିର । ୫ ।

     

    ପ୍ରଭୁ ହେ ପ୍ରେମ ରଜ୍ଜୁରେ ବାନ୍ଧ ମୋତେ ଶ୍ରୀପାଦରେ 

    ଯେହ୍ନେ ମୁହିଁ ହୋଇ ସ୍ଥିର ଥିବି ତହିଁ ନିରନ୍ତର । ୬ ।

  • chaalo premo poche godaayee

    ଚାଲ ପ୍ରେମ ପଛେ ଗୋଡ଼ାଇ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ପ୍ରେମ ଉପମା ଚାହିଁ । ଘୋଷା ।

    କର ଏକ ଆରେକ ପ୍ରେମ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଏହି ନୂଆ ବିଧାନ;

    ଅଟେ ପରସ୍ପର ପ୍ରେମ ବ୍ୟବହାର ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଶିଷ୍ୟର ଲକ୍ଷଣ ଏହି । ୧ । 

     

    ଦେଖ ତାହାଙ୍କ ମହା ପ୍ରେମ, ପ୍ରେମେ କଲେ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦାନ;

    ତାଙ୍କର ବିଧାନ କର ହେ ପାଳନ, ପ୍ରେମେ ହେଉ ସବୁ ନିଷ୍ପନ୍ନ ଭାଇ । ୨ । 

     

    ପ୍ରେମ ନ କରେ କ୍ରୋଧ କଳି, ପ୍ରେମେ ହୁଅ ସମସ୍ତେ ଏକମେଳି;

    ଅଟେ ପ୍ରେମ ବିଧି ବହୁମୂଲ୍ୟ ନିଧି, ପ୍ରେମ ସଦାକାଳ ରହଇ ଭାଇ । ୩ । 

     

    ପ୍ରେମ ଦୀର୍ଘକାଳ ସହଇ, ବହୁଳ ପାପକୁ ଡାମ୍ପଇ ସେହି;

    ପେମ୍ର ସଙ୍ଗ ଧର, ପେମ୍ରାଳାପ କର, ପେମ୍ର ବିନା କାହିଁରେ ଋଣୀ ନୋହି । ୪ । 

     

    ପ୍ରେମ ରଜ୍ଜୁରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ଚାଲ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମ ପଛରେ ଧାଇଁ;

    ପେମ୍ର ସ୍ୱର୍ଗପୁରେ ଧର୍ମଦୂତ ମେଳେ, ପ୍ରେମେ ରହିବା ଏକମେଳି ହୋଇ । ୫ ।

    ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

  • jishunka naamo koro hai mala

    ଯୀଶୁଙ୍କ ନାମ କର ହେ ମାଳା,
    ଘୁଞ୍ଚିଯିବ ମନୁଁ ପାପ ଜ୍ୱାଳା । ଘୋଷା ।

    ଯୀଶୁ ପ୍ରିୟନାମ କେତେ ମନୋରମ,
    ଉପମାରେ ନାହିଁ ତାର ପରା;
    ମୋ କର୍ଣ୍ଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲାଗଇ ସୁମିଷ୍ଟ
    ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ନାମମାଳା । ୧ ।

    ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନାମ ତାଙ୍କ ମହାଗୁଣ
    ନ କର ରେ ମନ କେବେ ହେଳା;
    ଘୁଞ୍ଚାଇ ଦୁର୍ଗତି ଦେଇ ମନେ ଶାନ୍ତି
    ବିନାଶନ୍ତି ଘୋର ପାପ-କଳା । ୨ ।

    ଧନ୍ୟ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ, ଦେଲେ ନିଜ ପ୍ରାଣ,
    ତ୍ରିଭୁବନେ ନାହିଁ ତାଙ୍କ ପରା;
    ଯହିଁରେ ଆତ୍ମାର ହୁଏ ପ୍ରତିକାର,
    ଯହିଁ ଉଶ୍ୱାସ ମୋ ପାପଭାରା । ୩ ।

    ସେହି ତୋର ବଳ,
    ସେହି ତୋର ଢାଲ, ତାଙ୍କ ବଳେ ଚାଲ ଦେଇ ଭରା;
    ସେହି ତ୍ରାଣଧନ କର ତୁ ଯତନ,
    ନୋହିଲେ ନରକ ବନ୍ଦିଶାଳା । ୪ ।

  • kede mistha bani sunili ki hrusto heli

    କେଡ଼େ ମିଷ୍ଟବାଣୀ ଶୁଣିଲି ! କି ହୃଷ୍ଟ ହେଲି !

    ଦହନ କାଳରେ ହିମଲେପ ସମ ମଣିଲି । ଘୋଷା ।

    ପୂର୍ଣ୍ଣାନୁଗ୍ରହ ଆମ୍ଭର   ତୁମ୍ଭର ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର 

    ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏ ବଚନ ମୋ ପାଇଁକି ଜାଣିଲି । ୧ ।

    କେଡ଼େ ସୁମିଷ୍ଟ ବଚନ !          କେବେ ନୋହିଲା ଶ୍ରବଣ,

    ମାନବ ଉକ୍ତି ତା ତୁଲ୍ୟ ନୋହିବ ମୁଁ ବୁଝିଲି । ୨

    ରୌପ୍ୟ ନିର୍ମିତ ପାତ୍ରରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ପରିରେ,

    ନୟନକୁ ମୋର ଅତି ପ୍ରୀତିକର ମଣିଲି । ୩

    ପ୍ରତି ଶବଦ ଅଟଇ ଯେହ୍ନେ ଅମୃତ ଉନୁଇ,

    ଝରୁଅଛି ଅବିରତ ପିଇ ତୃପ୍ତ ହୋଇଲି । ୪ ।

    ବଢ଼ିଲା କ୍ଳେଶ ଯେସନ, ଅନୁଗ୍ରହ ହିଁ ତେସନ,

    ଅଧିକ ହୋଇଲା, ଏହା ଅନୁଭବ କରିଲି । ୫ ।

    ଦୁଇକି ରଖି ନିକ୍ତିରେ ତଉଲିଲି ମୁଁ ଯତ୍ନରେ;

    ଅନୁଗ୍ରହ ତ ମହୀକି ଚୁମ୍ବିଲା, ମୁଁ ଦେଖିଲି । ୬ ।

    ଏହି ନିଗୂଢ଼ ବ୍ୟାପାର ମନେ କରିଣ ବିଚାର 

    ହେବ ଯେବେ କ୍ଳେଶାଧିକ ହେଉ ବୋଲି ଇଚ୍ଛିଲି । ୭ ।

    ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

  • he ishwara tumbho paase kaahaaro hoibo baaso

    ହେ ଈଶ୍ୱର, ତୁମ୍ଭ ପାଶେ କାହାର ହୋଇବ ବାସ ?

    ତୁମ୍ଭ ଅନୁଗ୍ରହ କେହୁ ପାଇବ ସ୍ୱର୍ଗ ନିବାସ ? ଘୋଷା ।

    ଯେ ଜନ ସରଳାଚାରୀ, ସଦା ଧର୍ମକର୍ମକାରୀ,

    ଅନ୍ତରେ ସତ୍ୟବାଦୀ ଯେ ହୁଏ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ । ୧ ।

    କାହାର ନ କରେ ଗ୍ଳାନି ମିତ୍ରର ନ କରେ ହାନି,

    ପ୍ରତିବାସୀ ଅପବାଦ ନ କରେ କାହାରି ପାଶ । ୨ ।

    କୁଜନକୁ ଅନାଦର, ସାଧୁଜନେ ସମାଦର,

    ଧ ର୍ମାଧର୍ମ ଭିନ୍ନ ବୋଧ ଯାର ବିଚାରେ ପ୍ରକାଶ । ୩ ।

    ଆପଣା ସ୍ୱୀକୃତ କଥା ନ କରଇ ତଦନ୍ୟଥା,

    ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ ସଦାକାଳ ହାନି ହୋଇଲେ ବିଶେଷ । ୪ ।

    ସୁଧଲୋଭେ କଦାଚନ           କାହାକୁ ନ ଦିଏ ଋଣ 

    ଲାଞ୍ଚ ନେଇ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷକୁ ନ ଦିଅଇ କେବେ ଦୋଷ । ୫ ।

    ପାପ ଲାଗି ଯେଉଁ ଜନ ଅତି ଖେଦଯୁକ୍ତ ମନ,

    ଯୀଶୁ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି କରି ହୁଏ ସଦା ତାଙ୍କ ଦାସ । ୬ ।

    ଛାଡ଼େ ପାପ ଅଭିଳାଷ କୁସଂସର୍ଗ ପାନ ଦୋଷ,

    ଧର୍ମ ଆତ୍ମା ସୁସ୍ୱଭାବ ଯାର ମନ-ଗୃହେ ବାସ । ୭ ।

    ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଜାଗି ରହି ଭରସାରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ

    ଅଗ୍ରସର ବିଶ୍ୱାସରେ, ପ୍ରେମେ ସଦା କରେ ବାସ । ୮ ।

    ଏହି ମତ ଆଚରଣ  ଯେ କରେ ଯାବଜ୍ଜୀବନ,

    ମୁକ୍ତି ପାଇ ଭବାର୍ଣ୍ଣବୁ ତାର ସଦା ସ୍ୱର୍ଗ ବାସ

    ମାଗୁଣି ମୋର ବିଶେଷ ଧର୍ମେ ରଖ ମୋ ମାନସ,

    କୃପା କରି ଜଗଦ୍ଦୀଶ ଶେଷେ ନିଅ ସ୍ୱନିବାସ । ୧୦ ।

  • dhanya ishwaraasrito jono

    ଧନ୍ୟ ଈଶ୍ୱରାଶ୍ରିତ ଜନ,

    ଧ ନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ସଦା ଧନ୍ୟ, ଧନ୍ୟ ତାହାର ଜୀବନ । ଘୋଷା । 

     

    କି ସୁଖ ବଚନ, ଅଭିମାନ ଶୂନ୍ୟ ଲୋକେ ଅଟନ୍ତି ଧନ୍ୟ;

    ଅନୁଗ୍ରହର ଭଣ୍ଡାର ସେମାନଙ୍କ ଅଧିକାର,

    ସ୍ୱର୍ଗପୁରରେ ରକ୍ଷିତ ଜୀବନ ମୁକୁଟ ଜାଣ । ୧ ।

    ପୁନର୍ବାର ଶୁଣ, ଭଗ୍ନାନ୍ତଃକରଣ ଲୋକେ ଅଟନ୍ତି ଧନ୍ୟ,

    ପାପ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଜନ କରଇ ଖେଦ କ୍ରନ୍ଦନ,

    ହୁଏ ତା ପାପ ମୋଚନ, ପାଏ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ଦାନ । ୨ ।

    ଧନ୍ୟ ନମ୍ରଶୀଳ, ଯେ କରଇ ଈର୍ଷା କ୍ରୋଧ ଗର୍ବାଦି ଦୂର କ୍ଷିତି ତାର ଅଧିକାର,

    ଈଶ୍ୱର ହେବେ ତାହାର,

    କରିବେ ଅଭାବ ଦୂର, ହେବେ ତାର ସୁରକ୍ଷଣ । ୩ ।

    ଧନ୍ୟ ଧର୍ମ ପାଇଁ କ୍ଷୁଧିତ ତୃଷିତ ଯେଉଁ ଜନ ଅଟଇ,

    ହେବ ସଦା ପରିତୃପ୍ତ ହୋଇ ଅତି ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟ,

    ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ଭକ୍ଷ୍ୟ ଜଳ ହୋଇବ ପ୍ରାପଣ । ୪ ।

    ଧନ୍ୟ ଦୟାଶୀଳ, ଯେ କରେ ଦରିଦ୍ର ଦୁଃଖୀର ଉପକାର,

    ଯାହାର ଅନ୍ତଃକରଣ ପ୍ରେମରେ ତରଳେ ପୁଣ,

    ପ୍ରଭୁଠାରୁ ସେ ପାଇବ ସଦା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦାନ । ୫ ।

    କି ମିଷ୍ଟ ବଚନ, ନିର୍ମଳାନ୍ତଃକରଣ ଲୋକେ ସଦା ଧନ୍ୟ,

    ଅନ୍ତଃକରଣ ଯାହାର ଅଟେ ଶୁଚି ପରିଷ୍କାର,

    ହେବ ମହା ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଈଶ୍ୱର ଦର୍ଶନ । ୬ । 

     

    ଯେ ମିଳନକାରୀ ଧନ୍ୟ ସେ ପୁଣି, ଧନ୍ୟ ଜୀବନ ତାହାରି;

    ଦେଖ ତାହାର ସୌଭାଗ୍ୟ, ହେବ ପ୍ରାପ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟ

    ହୋଇବ ବିଖ୍ୟାତ ସେ ସର୍ବ ଶକ୍ତିମାନ-ସନ୍ତାନ । ୭ ।

    ଧ ନ୍ୟ ଯୀଶୁ ଲାଗି ନିନ୍ଦିତ ତାଡ଼ିତ ଦୁଃଖିତ ଲଜ୍ଜାଭୋଗୀ,

    ସଦା ସେମାନଙ୍କ ଚିତ୍ତ ହେବ ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ଆନନ୍ଦିତ,

    ଗୌରବଜନକ ପୁରସ୍କାର ହୋଇବ ପ୍ରାପଣ । ୮ ।

    ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

  • dhanya dhanya khristiano kede bhagyo bano hai

    ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ କେଡ଼େ ଭାଗ୍ୟବାନ ହେ । ଘୋଷା ।

    ନାହିଁ ସିନା ତାର ରାଜ୍ୟ ସିଂହାସନ ଜଗତର ସୁଖ୍ୟାତି ସମ୍ଭ୍ରମ ଧନ,

    ତଥାପି ତାହାକୁ ସରି ହୋଇବାକୁ ଅଟଇ କେଉଁ ରାଜନ ହେ      । ୧ । 

     

    ଅଛି ତାର ଯେଉଁ ଉତ୍ତମାଧିକାର ଜଗତ ଜାଣିବେ କାହୁଁ ମୂଲ୍ୟ ତାର,

    ତାଙ୍କ ଇଷ୍ଟ ସିନା ଅଷ୍ଟରତ୍ନ ସୁନା, ଏତ ମୂଲ୍ୟେ ଅତି ହୀନ ହେ । ୨ । 

     

    ଦେଖ ଜଗତର ରାଜାଗଣ ପ୍ରତି, ଅଭାବ ନ ଥାଇ କେହି କି ଅଛନ୍ତି ?

    ମାତ୍ର ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ନୁହଇ ତେସନ, ସର୍ବ ଅଟେ ତା ଅଧୀନ ହେ    । ୩ । 

     

    ଈଶ୍ୱର ତାହାର ପିତା ଓ ପାଳକ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭ୍ରାତା ଆଉ ତା ତାରକ,

    ସୁଖ ଶାନ୍ତିଦାତା ଅଟନ୍ତି ଧର୍ମତ୍ମା, ଆଉ ତାର କି ଭାବନା ହେ ? । 

     

    ଜଗତ ନୁହେଁ ତାର ନିତ୍ୟ ବସତି, ଅଟେ ସେ ଅମର ସ୍ୱର୍ଗପୁର ଯାତ୍ରୀ,

    ଆହା ! ତହିଁ ତାର ଯେ ସୁଖ ସମ୍ଭ୍ରମ ବୁଝିବେ କି ଜଗଜ୍ଜନ ହେ । ୫ ।

    ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ