ଜାଗରଣ ଜାଗ ଜାଳି ଜାଗ ଜାତି ଯୁବା ବାଳୀ,
ଯୀଶୁ ନାମେ ଆଜି ବୋଲ ଜୟ,
ଅଳସ ବିଳାସ ଛାଡ଼ି କରମ କଠାଉ ମାଡ଼ି
ଧରମ ପଥରେ ଚଳି ଗାଅ ଜୟ । ଘୋଷା ।
ଦେଶର ଦଶର ଦୁଃଖେ ଝରୁ ଲୋତକ,
ମଡ଼ା ଲାଗି ଛିଡ଼ା ହୁଅ କରରେ ଶୋକ,
ମରଣ ମାଙ୍ଗଳିକ ତିଆଗ ତଟେ
ମାଗିଣ ବୋଲ ତୁମେ ଜୟ । ୧ ।
ଜଳିତର ଲାଗି ତୁମେ ହୁଅ ଦଳିତ,
ମଣିଷ ସେବାରେ ହେଉ ଚମ ପଳିତ,
ସଭିଏଁ ମିଶି ସାଦରେ ସୋଦର-ଭାଷେ ଗାଅ ହେ ଯୀଶୁ ନାମ ଜୟ । ୨ ।
ଆହେ ସୁନ୍ଦର ଆସ ଆଜି ତୁମେ, ଭାଷ ତୁମ ବାଣୀ ଏ ମିଳନରେ,
ତ୍ୟାଗର ସରସ ପରଶ ଦିଅହେ, ଉଦ୍ଦୀପନା ଆସୁ ଅନନ୍ତରେ । ଘୋଷା ।
ଜାଗରେ ଉତ୍କଳ ସନ୍ତାନ ଆଜି କହୁଛ ଗୋପନ ମନ୍ତ୍ରରେ,
ମୋହରି ଉଦାର ବାଣୀର ପ୍ରଚାର-କରମେ ନିୟତେ ଲାଗରେ । ୧ ।
ମୋହରି ଶରଣ ବରଣ କର, କ୍ରୁଶର ପତାକା ଧରରେ,
ତ୍ୟାଗର ସରସ ସାଜରେ ସାଜିଲେ ସୁଖର ସନ୍ଧାନ ମିଳେରେ । ୨ ।
ହିଂସାର କୃପାଣ ଫିଙ୍ଗରେ ଦୂରେ, ପ୍ରେମର ଭୂଷଣେ ସାଜରେ,
ତେବେ ଯେ ମୋହରି ପ୍ରେମର ମନ୍ତର ବ୍ୟାପିବ ସିନା ଏ ଧରାରେ । ୩ ।
କ୍ଷମାର ମନ୍ତ୍ରରେ ହୁଅ ହେ ପୂତ, ଶାନ୍ତିର ପତାକା ଧରରେ,
ତେବେ ତ ମୋହରି ସନ୍ତାନସନ୍ତତି ଜାଣିବେ ଜଗତ ଜନରେ । ୪ ।
ଜାଗରେ ମୋହର ଉତ୍କଳ ସନ୍ତାନ, ମୋ ପ୍ରେମ ମନ୍ତ୍ରରେ ଜାଗରେ,
ମୁଁ ଅଛି ସାଥିରେ ନିୟତ ତୁମର, ମୋ ରାଜ୍ୟ ବିସ୍ତାରେ ଲାଗରେ । ୫ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ସଭା ଦେଖି ହୃଷ୍ଟ ହୁଏ ମନ, ହୃଷ୍ଟ ହୁଏ ମନ,
ଏକକୁ ଆରେକ ଭାଇ ଭାଇ ସମ୍ବୋଧନ । ଘୋଷା ।
ମିଶନେରୀଗଣ ଆସି ସୁସମାଚାର ପ୍ରକାଶି,
ତାଙ୍କ ଶ୍ରମଫଳ ପ୍ରଭୁ କରାନ୍ତି ଦର୍ଶନ । ୧ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟାଶ୍ରିତ ସଭା ଦେଖି ମନ ହୁଏ ଅତି ସୁଖୀ,
ଏଣୁ ପିତା ପ୍ରଭୁଙ୍କର କର ହେ ଭଜନ । ୨ ।
ନାନା ଜାତି ନାନା ଭାଷୀ ମିଳନ୍ତି ଏକତ୍ର ଆସି,
ଏକାବେଳେ ପାସୋରନ୍ତି ଜାତିର ବନ୍ଧନ । ୩ ।
ଶୟତାନର ବନ୍ଧନ କଲେ ପ୍ରଭୁ ବିମୋଚନ,
ତାଙ୍କ ସ୍ତୁତି କର ମନ ଯାବତ ଜୀବନ । ୪ ।
ଯେହ୍ନେ ମେଳ ପୃଥିବୀରେ ତେହ୍ନେ ହେଉ ସ୍ୱର୍ଗପୁରେ,
ନ ହଜୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଣ ମାଗି ଏ କଲ୍ୟାଣ । ୫ ।
ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାଶ୍ରିତ ସର୍ବେ ହୁଅ ଆନନ୍ଦିତ,
ଓଡ଼ିଶା ଦେଶେ ଉଦିତ ଧର୍ମର ତପନ । ୬ ।
ପୃଥିବୀରେ ଆଦ୍ୟ ପ୍ରାନ୍ତ ସର୍ବେ ହୋନ୍ତୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଭକ୍ତ,
ଥରହରେ ଶୟତାନ କରୁ ପଳାୟନ । ୭ ।
( ସ୍ୱର : କର ଆହେ ନରଗଣ )
ଦେଖ କେମନ୍ତ ଜୀବିତ କି ବହୁମୂଲ୍ୟ ପଥର !
ସୁପରୀକ୍ଷିତ କୋଣସ୍ଥ ଅତି ଦୃଢ଼ ମନୋହର । ଘୋଷା ।
ଗାନ୍ଥକଗଣ ସମସ୍ତ କଲେ ତାଙ୍କୁ ତୁଚ୍ଛୀକୃତ,
ଈଶ୍ୱର ଗୁନ୍ଥିଲେ ନିଜ ମଣ୍ଡଳୀ ତହିଁ ଉପର । ୧ ।
ଫାରୁଶୀ ଓ ଅଧ୍ୟାପକ ଆଉ ପ୍ରଧାନ ଯାଜକ,
କଲେ ତାଙ୍କୁ ହେୟଜ୍ଞାନ କରି ନିନ୍ଦା ଅନାଦର । ୨ ।
ତଥାପି ଏହି ପଥର ହୋଇବାରୁ ବହୁମୂଲ୍ୟ,
ଦେଖ ହୋଇଅଛି ଏବେ କୋଣ ପ୍ରଧାନ ପଥର । ୩ ।
ଆହେ ପ୍ରଭୁ, ତବ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଟେ କେମନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ !
ଅଟେ ଅତି ଚମତ୍କାର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିର । ୪ ।
ଏ ଦିନ ଗୌରବଯୁକ୍ତ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିରୂପିତ;
ଆହେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାଶ୍ରିତଗଣ, ସକଳ ଉଲ୍ଲାସ କର । ୫ ।
ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଦିନ ପରାଜିତ ବନ୍ଦିଗଣ,
ଯୀଶୁ ଅନନ୍ତ ରାଜନ, ତାଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ସେବା କର । ୬ ।
ଆଃ କି ଶୁଭ ପ୍ରଭାତ ! ଆଃ କି ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରାତଃ !
କେଡ଼େ ଉଲ୍ଲସିତ ହେଲି କରି ମୁଁ ନେତ୍ରପାତ ! । ଘୋଷା ।
ଯେଉଁ ଦିନ ତ୍ରାତା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହୋଇ ଗୌରବାନ୍ୱିତ
ସମାଧିକୁ କରି ଜୟ ହୋଇଥିଲେ ଉତ୍ଥିତ । ୧ ।
ପାପାତ୍ମା ଅପଲ୍ୟନ ମହିପତି ଯେଉଁଦିନ
ହୋଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇଲା ପରାଜିତ । ୨ ।
ଭାଙ୍ଗିଲେ ମୃତ୍ୟୁ-ନାହୁଡ଼ ପାପ ନରକ ବଳ,
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ କରି ପରାସ୍ତ ହେଲେ ନିତ୍ୟ ଜୀବିତ । ୩ ।
ଆଜି ଦିନ ନିରୂପିତ ମୋ ବିଶ୍ରାମ ନିମିତ୍ତ,
ବିଶ୍ୱାସେ ଅକଥନୀୟ ଆନନ୍ଦେ ଆନନ୍ଦିତ । ୪ ।
ଆହା, କି ଶୁଭ ଦିବସ ! କି ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ !
ହେବି ମୁହିଁ ଆହ୍ଲାଦିତ ଗାଇ ପ୍ରଶଂସା ଗୀତ । ୫ ।
ଆରେ ଅନିତ୍ୟ ସଂସାର, ଯାଅ ତୁ ଆଜି ଦୂର,
ହେଉ ଆଦ୍ୟ ଆକର୍ଷିତ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମେ ମୋ ଚିତ୍ତ । ୬ ।
ଛଅ ଦିନ ହୋଇଲା ଗତ, ହେଲା ଦର୍ଶନ ବିଶ୍ରାମ ପ୍ରଭାତ;
କି ଆମୋଦ ଦିନ କଲା ଆଗମନ,
ଆଜି ଦେହ ଆତ୍ମା ବିଶ୍ରାମପ୍ରାପ୍ତ । ଘୋଷା ।
ସୃଷ୍ଟିକାଳେ ପରମେଶ୍ୱର କରିଥିଲେ ବିଶ୍ରାମ ଆର,
କରି ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଲେ ବିଶ୍ରାମ କରି ସର୍ବ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରଭୁ ସମାପ୍ତ । ୧ ।
ସର୍ବ ଅସାର ଚିନ୍ତାମାନ କରି ପରିତ୍ୟାଗ ହେ ମନ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମ ଚିନ୍ତା ପ୍ରଭୁଙ୍କର କଥା ଏ ଆଦିରେ ହେଉ ଏ ଦିନ ଅନ୍ତ । ୨ ।
ସାଂସାରିକ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମନ ଆଜି ଦିନ କର ବିଶ୍ରାମ,
ପ୍ରାର୍ଥନା ପ୍ରଶଂସା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭଜନା, ଏ ଆଦିରେ ହୁଅ ନିବିଷ୍ଟଚିତ୍ତ । ୩ ।
ଆଜି ମୋର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦିନ, ଛଅ ଦିନଠାରୁ ଏ ଭିନ୍ନ,
କର ହେ ପାଳନ ଏ ବିଶ୍ରାମ ଦିନ, ସ୍ୱର୍ଗ ବିଶ୍ରାମର ଅଟେ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ । ୪ ।
ପ୍ରଭୁ, ଶୁଣ ଧନ୍ୟବାଦ ନିବେଦନ ପକାଇ କୃପା ନୟନ ହେ । ଘୋଷା ।
ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳ ସ୍ତୁତି ପ୍ରାର୍ଥନା ମୋହର ପ୍ରବେଶୁ ତୁମ୍ଭ ଛାମୁରେ ହେ,
ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳ ସୁଗନ୍ଧି ଧୂପ ସଦୃଶ କର ତୁମ୍ଭେ ସୁଗ୍ରହଣ ହେ । ୧ ।
ବଞ୍ଚାଇଲ ଦେହ ପ୍ରାଣ ଆଜି ଦିନ ମୋର ରକ୍ଷକ ହୋଇଣ ହେ,
ଆପଦ ସଙ୍କଟ ପରୀକ୍ଷା ସମସ୍ତ କଲ ତୁମ୍ଭେ ନିବାରଣ ହେ । ୨ ।
କଲ ପ୍ରୟୋଜନ ସୁମଙ୍ଗଳ ଦାନ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦାନ ହେ,
ତୁମ୍ଭ ମହାକୃପା ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗେ ମୋର ହେଲା ପର୍ବତ ପ୍ରମାଣ ହେ । ୩ ।
ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ରାତ୍ର ହୁଅ ମୋ ସହିତ ଦୂର କରିଣ ସଙ୍କଟ ହେ,
ତୁମ୍ଭ ମହା ବାହୁରୂପ ପକ୍ଷ ତଳେ କର ମୋତେ ଆଚ୍ଛାଦନ ହେ । ୪ ।
ମନ, ପ୍ରଭାତ କାଳେ
କର ପ୍ରଭୁ ଧନ୍ୟବାଦ ହୃଷ୍ଟ ଚିତ୍ତରେ । ଘୋଷା ।
ଗତ ଦିନ ରଜନୀରେ କଲେ କୃପା ଦାନ ମୋରେ,
ଆପଦ ଶଙ୍କଟ ମୋର ସେ ଦୂର କଲେ । ୧ ।
ନିଦ୍ରାକାଳେ ମୋ ନିକଟେ ଜଗିଥିଲେ ତାଙ୍କ ଦୂତେ,
ହୋଇଲେ ରକ୍ଷକ ମୋର ଘାର ନିଦ୍ରାରେ । ୨ ।
ଥିଲା ନାନାଦି ଆପଦ ଘେରି ମୋର ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ,
ସମସ୍ତ ହେଲା ଖଣ୍ଡନ ତାଙ୍କ କୃପାରେ । ୩ ।
ମୁହିଁ ଅତି ସୁନିଦ୍ରାରେ କାଟିଲି ରାତ୍ରି ଶଯ୍ୟାରେ,
ଦେଖିଲି ଆଜି ପ୍ରଭାତ ଏବେ କୁଶଳେ । ୪ ।
ଏବେ କରି ଧନ୍ୟବାଦ ମାଗ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ
ଯେମନ୍ତ ଆଜି ଦିବସ ଯିବ କୁଶଳେ । ୫
ଜାଗ ଜାଗ ମନ ହେ ପ୍ରଭାତ ନିଶି,
ଉଦେ ହେଲା ଦିନମଣି ପୂର୍ବରେ ତେଜ ଦିଶି । ଘୋଷା ।
ଗତ ଦିବାରାତ୍ରେ ଯେତେ ଆପଦ ଥିଲା ଗ୍ରାସି,
ସେ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କଲେ ତୋ ପିତା ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ । ୧ ।
ପାପ-ସମୁଦ୍ରରେ ମନ ନିତ୍ୟ ଯାଉଛି ଭାସି,
ତରିବାକୁ ଉପାୟ ଭରସା ଆଉ ନ ଦିଶି । ୨ ।
ତରିବାକୁ ଭବ-ସିନ୍ଧୁ ଭରସା ନାହିଁ କିଛି,
ଜନ୍ମାନ୍ଧର ପ୍ରାୟେ ଘୋର ଅରଣ୍ୟେ ଭ୍ରମୁଅଛି । ୩ ।
ପ୍ରଭୁ, କୃପାରେ ମୋଠାରେ ଧର୍ମଦୀପ୍ତି ପ୍ରକାଶି,
ପାପ-ଅନ୍ଧକାର ମୋର ମନରୁ ଦିଅ ନାଶି । ୪ ।
ପ୍ରଭାତ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାର ସ୍ତୁତି ମନ ମୋର,
ଜାଗ ଜାଗ, ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଜାଗରେ । ଘୋଷା ।
ରାତ୍ରି ହେଲା ଅବସାନ, ଭାନୁ ଦୀପ୍ତି ଆଗମନ,
ନିଦ୍ରା ଭାଙ୍ଗି ପକ୍ଷୀଗଣ କରୁଛନ୍ତି ଗାନରେ । ୧ ।
ଗତ ରାତ୍ର ଆଶଙ୍କାରୁ ପାପ ମନ୍ଦ ପରୀକ୍ଷାରୁ
ରଖିଲେ ଯେ ପ୍ରଭୁ ତୋତେ ତାଙ୍କ ସ୍ତବ ଗାଅରେ । ୨ ।
କୁଶଳେ ହେବାକୁ ଶେଷ ଆଜି ଦିବସ ପ୍ରବାସ,
ମାଗ ତୋ ସ୍ୱର୍ଗସ୍ଥ ପିତା ପାଶ ଏହି ବରରେ । ୩ ।
ଧର୍ମ ପଥେ ସଦା ଥାଅ, ପାପ ପାଶକୁ ନ ଯାଅ,
ଦିବସ ସନ୍ତାନ ପରି ନିତ୍ୟ କର୍ମ ସାଧରେ । ୪ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତୋର ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ପୁଣି ଆତ୍ମାର ବେବର୍ତ୍ତା,
ତାଙ୍କ ପାଦେ ସବୁ ଚିନ୍ତା ଭାର ନେଇ ଥୁଅରେ । ୫ ।
ସଂସାର-ସିନ୍ଧୁ କଲ୍ଲୋଳ ତରିବାକୁ ନାହିଁ ବଳ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ-ନାବେ ଚଢ଼ି ହୁଅ ପାରିରେ । ୬ ।