Tag: Odia Christian Song Lyrics

ଆରେ କଠିନ ମନ,

କରିଣ ପାପ ସ୍ୱୀକାର ଫେର ବହନ । ଘୋଷା ।

ଆହା, ମୋହର ପାପ ହେତୁ ସହିଛନ୍ତି ଯୀଶୁ କେତେ ସନ୍ତାପ ! 

ବୁହାଇ ସେ ଅଶ୍ରୁଜଳ   ହୋଇଛନ୍ତି କି ବ୍ୟାକୁଳ ! 

ମୁଁ କି ନ କରିବି ପାପ ପାଇଁ କ୍ରନ୍ଦନ ?    ା ୧ ।

ହାଁ, ମୋ ପାପ କାରଣ ଭୋଗିଲେ ସେ କି କଷଣ ଦୁଃଖ ମରଣ !

ଆହା, ମୋ ଜୀବନପତି,

ପାଇଛନ୍ତି କି ଦୁର୍ଗତି ! ମୁଁ କି ନ କରିବି ତ୍ୟାଗ ମୋ ପାପମନ ?   ା ୨ ।

ମୋର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାପ ହୋଇ କଣ୍ଟକ ସ୍ୱରୂପ ଦେଲା ସନ୍ତାପ,

ଆଉ ମୋର ଅବିଶ୍ୱାସ ହୋଇ ବର୍ଚ୍ଛା ସଦୃଶ

ପାଶ୍ୱର୍ଦେଶେ ଦେଇଅଛି ଦୁଃଖ ଦାରୁଣ      ା ୩ ।

ଆହା ମୋ ପାପ ପାଇଁ ଯୀଶୁ ଦେଇଛନ୍ତି ରକ୍ତ ଜୀବନ ଦୁଇ,

ମୋତେ କରିବାକୁ ମୁକ୍ତ ପିନ୍ଧିଲେ କଣ୍ଟା-ମୁକୁଟ,

ତାହା ଭାବି ନ କରିବି ମୁଁ କି କ୍ରନ୍ଦନ ?  ା ୪ । 

 

ଆହା, ମୋ ପାପ ପାଇଁ ଯୀଶୁ ହୋଇଛନ୍ତି ପୁଣି କବରଶାୟୀ

ମୁଁ କି ନ ହେବି ତେସନ ଡୁବନେ ତାଙ୍କ ସମାନ ?

ମନଫେରଣ ଫଳ କରିବି ଧାରଣ    ା ୫ ।

ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଅଧମ ପାପୀ ଦୀନହୀନ ପ୍ରଧାନ ପାପୀର ମଧ୍ୟ ମୁହିଁ,

ପାପରେ କ୍ଷେପଣ କଲି ମୋର ଦିନ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରିୟ ନାମ ଭୁଲିଯାଇ । 

 

ପାପେ ବନ୍ଧୁଆନ, ପାଷାଣ ସମ କଠିନ ମନ;

ପାପୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ଆହେ ଦୀନବନ୍ଧୁ,

କର ମୋତେ ତହିଁରୁ ମୋଚନ । ୧ । 

 

ମୁହିଁ ଅପବିତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀଷ୍ଠ,

ପାପରେ ହୋଇଲା ମୋର ଜାତ

ମୋ ଅନ୍ତଃକରଣ ଅଟଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପାପ-ରୋଗେ ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ,

ମାଗୁଅଛି ମୁହିଁ, ତୁମ୍ଭ ପବିତ୍ରତା ଜଳ ଦେଇ

କର ମୋତେ ପରିଷ୍କାର ଶୁଦ୍ଧମତେ ପାପ-ରୋଗ ଦାଗ ହରି ନେଇ । ୨ । 

 

ଘୋର ଅନ୍ଧକାର ଅରଣ୍ୟରେ ଭ୍ରମି ହୋଇଅଛି ମୁଁ ବିପଥଗାମୀ,

ମୋର ନାହିଁ ଜ୍ଞାନ, ମୋ ଅନ୍ତଃକରଣ ହୋଇଅଛି ପାପେ ଅନ୍ଧ ପୁଣି,

କର ଦୟା-ଦୃଷ୍ଟି, ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ ମୋ ଜ୍ଞାନ-ଦୃଷ୍ଟି;

ଦୂର କର ମୋର ମନର ଅନ୍ଧାର, ଉଦେ କର ସତ୍ୟଧର୍ମ-ଦୀପ୍ତି । ୩ । 

 

ତୁମ୍ଭ ପବିତ୍ର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ରହିତ ହେବାରୁ ଅଟେ ଉଲଙ୍ଗବତ,

ଆବର ଅଟେ ମୁଁ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ, ନୂଆ ସ୍ୱଭାବରୁ ବିବର୍ଜିତ,

ତୁମ୍ଭ ବସନରେ, ଆଚ୍ଛାଦନ କର ମୋ ଉପରେ,

ତୁମ୍ଭ ଉତ୍ତମତା ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଠାଇ ନୂଆ ଜନ୍ମ ଦିଅ ଧର୍ମାତ୍ମାରେ । ୪ ।

କାହିଁରେ ଭୁଲିଅଛୁ ମୂଢ଼ ପାମର ମନ ?

ବିଅର୍ଥେ ବହିଗଲା ତୋର ସକଳ ଦିନ । ଘୋଷା । 

 

ସୁତ ବିତ୍ତ ଆବୋରି ବୋଲୁଥାଉ ମୋହରି,

ଦିନେ ଭାବିଲୁ ନାହିଁ କାହୁଁ ତୋର ପତନ ? । ୧ । 

 

କେତେ ଦିନକୁ ମନ ବାନ୍ଧି ଅଛୁରେ ଟାଣ ?

ସତେ କି ଏ ସଂସାରେ ରହିବୁ ସଦାଦିନ ? । ୨ । 

 

ମୃତ୍ୟୁ ନେବ ହଠାତ, ମନେ ନ ଥିବ ଚେତ,

ଟେଳା ପରାଏ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇବ ତୋର ଟାଣ । ୩ । 

 

ମରଣ କାଳେ ତୁହି କି ଧନ ନେବୁ ବହି ?

ନିର୍ବୋଧ ଧନୀ କଥା କର ମନେ ସ୍ମରଣ । ୪ । 

 

କ୍ଷେତ୍ରେ ଶସ୍ୟ ତାହାର ହେଲା ବହୁ ଅମଳ,

ଭାବିଲା, କି କରିବି ? କାହିଁ ରଖିବା ସ୍ଥାନ । ୫ ।

ପୁଣି ମନେ ଭାବିଲା, ଭାଙ୍ଗିବି ସବୁ ଗୋଲା,

ବିସ୍ତାରି ବଡ଼ ବଡ଼ ପୁଣି କରି ନିର୍ମାଣ । ୬ । 

 

କରି ସଞ୍ôଚତ ତହିଁ ମନେ କହିବି ମୁହିଁ,

କୌତୁକେ ରହ ମନ କରି ଭୋଜନ ପାନ । ୭ । 

 

ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏ ବଚନ, ଆରେ ନିର୍ବୋଧ ଜନ,

ଆଜ ରାତ୍ରିରେ ଘେନିଯିବା ତୋହର ପ୍ରାଣ । ୮ ।

ଏଣୁ ହେ ମୋର ମନ ହୁଅ ତୁ ସାବଧାନ,

ସ୍ୱର୍ଗପୁରେ ସଞ୍ଚୟ କର ଅକ୍ଷୟ ଧନ । ୯ ।

ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

ଜଗତ ମୋ ଚିର ବସିତ ନୁହଇ

କିପାଇଁ ଖୋଜିବି ବିଶ୍ରାମ ମୁଁ ତହିଁ  ? । ଘୋଷା ।

ସଂସାର ମୋହର ପ୍ରବାସର ଘର,

ତହିଁରେ ବିଦେଶୀ ପରି ମୁଁ ଅଟଇ

ସ୍ୱର୍ଗପୁରେ ମୋର ନିତ୍ୟସ୍ଥାୟୀ ଘର,

ସେ ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିର୍ମିତ ଅଟଇ ା ୧ ।

ପ୍ରବାସରେ ଥାଇ କେହି କେବେ କାହିଁ 

ସଦା ସୁଖ ଭୋଗେ କାଳ କି କାଟଇ ?

ତେବେ କିପାଁ ମୋର ଏତେ ଚିନ୍ତା ଘୋର

ପରୀକ୍ଷା କାଳରେ ମନରେ ପଡ଼ଇ ?  ା ୨ ।

କାହିଁ ପାଇଁ ଏତେ ଶୋଚନା ନିରତେ

କରି ଧ୍ୟାଉଅଛି ଦୁଃଖକୁ ମୁଁ ରହି ?

ଦେଲେ ହେଁ ବେଦନା ମୋ ମନେ ସେ ନାନା

ପଥକୁ ବଢ଼ାଇ ଆଉ କି ପାରଇ ? । ୩ । 

 

ସ୍ୱପ୍ନ ପରି ଶେଷ ହୋଇଯିବ କ୍ଳେଶ,

ପ୍ରବେଶ କରିବି ମୋ ଗୃହରେ ଯାଇ 

ହେବି ଜ୍ଞାତ ତହିଁ ଅନୁଭବେ ମୁହିଁ,

ଦୁଃଖ ହେତୁ ସୁଖ କି ମିଷ୍ଟ ଅଟଇ  ା ୪ ।

ମୁହିଁ ଏଥିପାଇଁ ପ୍ରବାସରେ ଥାଇ,

ଦୁଃଖରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବି ରହି

ନୁହେଁ ଦୂର ଅତି, ହେଲା ଆସି କତି,

ଗୃହର ଆଦର୍ଶ ଦୃଷ୍ଟି କି ଦିଶଇ   ା ୫ ।

 

ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

ଯୀଶୁ ପ୍ରଭୁ ପାଦ ଧର,

ଅନ୍ୟରେ ନ ଭାବ ଭାଇ । ଘୋଷା ।

ଛାଡ଼ ତୁ କୁ-ରଙ୍ଗରାଙ୍ଗ,

ଯୀଶୁ ଶିଷ୍ୟେ କର ସଙ୍ଗ,

ଭବ-ସାଗର ତରଙ୍ଗ ପାରି ଯେହ୍ନେ ହେବୁ ଭାଇ  ା ୧ ।

ଧନ-ମାନ ପ୍ରତିପତ୍ତି  ନିଦ୍ରାବେଶେ ସ୍ୱପ୍ନ ମତି,

ଅସତ୍ୟେ ବୁଡ଼ିଲେ ମତି 

ନୋହିବ  ତୋ ଲାଭ ଭାଇ       ା ୨ ।

ଯେସନେ କମଳେ ନୀର 

ପିଣ୍ଡରେ ପ୍ରାଣ ଅସ୍ଥିର,

ଅସାର ଜାଣିଲେ ସାର

ସାର ତା ନୋହିବ ଭାଇ    ା ୩ ।

ଏଣୁ ଯିବ ଏ ଜୀବନ,

କିପାଁ ଏତେ ଅଭିମାନ,

ଭବ-ସିନ୍ଧୁର ତରଣ   ଯୀଶୁ ନାମ ନାବ ଭାଇ

କି ଦେଖି ସଂସାର ସୁଖକୁ କରୁ ମନ ମନୋନୀତ 

ମହା ପୁରସ୍କାର ପ୍ରତି ନ କରି ଦୃଷ୍ଟିପାତ ? । ଘୋଷା । 

 

ଦେଖି ରୂପ ଶୋଭିତ ହେଉଛୁ କି ଲୋଭିତ ?

ନ ହୁଅ ପତଙ୍ଗବତ, ଅନଳ ସିନା ସେତ । ୧ ।

ଯାହାକୁ ମଣୁ ସୁଖ ସେ ତ ଦୁଃଖଦାୟକ,

କିଏ ତାହା ଭୋଗି ସତ୍ୟ ସୁଖ ହୋଇଛି ପ୍ରାପ୍ତ ? । ୨ । 

 

ଯେତେ ସଂସାର ସୁଖ ସବୁ ଅନିତ୍ୟ ଦେଖ,

କ୍ଷଣକେ ହେବ ବିସ୍ମୃତ ଦେଖିଲା ସ୍ୱପ୍ନବତ । ୩ । 

 

ଯେଉଁ କାଳେ ପ୍ରବେଶ ହେବ ମୃତ୍ୟୁ ଦିବସ,

କହ ତହିଁରୁ କି ଜାତ ହେବ ଶାନ୍ତି କିଞ୍ôଚତ ? । ୪ ।

ଆରେ ମନ ଅଜ୍ଞାନ, ହୁଅ ତୁ ଜ୍ଞାନବାନ,

ମୋଶା ନ୍ୟାୟ ସାର ବାଣ୍ଟ କର ତୁ ମନୋନୀତ । ୫ । 

 

କାହିଁ ମିଶ୍ର ନୃପତି କାହିଁ ବା ତା ସମ୍ପତ୍ତି ?

ଦେଖ ମୋଶାର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ମୁକୁଟ ବିରାଜିତ । ୬ ।

କି ଏହି ଛାର ଜଗତର ହେତୁରେ 

ମୋର ଆତ୍ମା ହଜାଇବି ପାପରେ ? । ଘୋଷା ।

ଏତ ଅନିତ୍ୟ ଜଗତ, ଜାଣ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ମତ,

ତାର ସୁଖ ସର୍ବ ସ୍ୱପ୍ନ ପରିରେ । ୧ । 

 

ବହୁମୂଲ୍ୟ ଆତ୍ମା ମୋର, ହେବ ଏ କି ତୁଲ୍ୟ ତାର,

କୋଟି କ୍ଷିତି ହୁଏ ତୁଚ୍ଛ ମୂଲ୍ୟରେ । ୨ ।

ସାଦୃଶ୍ୟେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାର ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ତାହାର,

କେତେ ବୁଦ୍ଧି ଜ୍ଞାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତହିଁରେ । ୩ ।

ମୁକ୍ତି ମୂଲ୍ୟାର୍ଥେ ତାହାର କି ଦୁଃଖେ 

ଯୀଶୁ ମୋହର କଲେ ନିଜ ରକ୍ତପାତ କ୍ରୁଶରେ । ୪ ।

ନାହିଁ ନାହିଁ କଦାଚନ ହେବି ମୁଁ ଏଡ଼େ ଅଜ୍ଞାନ,

କି ଲାଭ ହେବ ଜଗତ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ? । ୫ ।

 

ଯାଉ ଜଗତ ସମ୍ପତ୍ତି, ତହିଁରେ ମୋର କି କ୍ଷତି,

ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହିଁ ଅଟନ୍ତି ସବୁ ସବୁରେ । ୬ ।

ତ୍ରାଣଧନ ମନରେ,

କାହିଁ ପାଇଁ ନ କରୁ ଯତନ । ଘୋଷା । 

 

ବହୁମୂଲ୍ୟ ତ୍ରାଣଧନ ଯାଚନ୍ତି ତ୍ରାଣ-ନିଧାନ,

ନ ହୁଅଇ ଲୋଡ଼ା ଧନ ତହିଁ ପାଇଁ,

ମନରେ ତହିଁ ପାଇଁ, ବିନା ମୂଲ୍ୟେ ଦାନ । ୧ ।

ସବୁଠାରୁ ସାର ଜାଣ ଅଟେ ଆତ୍ମା ପରିତ୍ରାଣ,

ପାଇଲେ ହେଁ ସର୍ବଧନ ତ୍ରାଣବିନା ମନରେ 

ତ୍ରାଣବିନା ହେବୁ ଦୀନହୀନ । ୨ ।

କରୁ ତୁହି ବିବେଚନା, ସମୟ ଅତ୍ୟଳ୍ପ ସିନା,

ମନେ ନାହିଁ କି ଆସୁଛି କି ବହନ ! 

ମନରେ କି ବହନ ! ସେ ମରଣ ଦିନ । ୩ ।

ଥାଉଁ ଥାଉଁ ଶୁଭ ଦିନ ଯତ୍ନ କର ତ୍ରାଣଧନ,

ବହିଗଲେ ଶୁଭ ଦିନ ନିଶ୍ଚେ ଜାଣ,

ମନରେ ନିଶ୍ଚେ ଜାଣ,ଅନନ୍ତ କ୍ରନ୍ଦନ । ୪ ।

ଉଠ ଉଠ ବେଗେ ଆହେ ପଥିକ,

ଯାଉଛି ବହି ଦିନ । ଘୋଷା ।

ଆସୁଛି ଝାସି ଅନ୍ଧାର ନିଶି,

ଶୀଘ୍ର କର ଗମନ ହେ ପଥିକ । ୧ ।

ବାଟରେ ଘୋର ଶତ୍ରୁ ଅପାର,

କର କଟି ବନ୍ଧନ ହେ ପଥିକ । ୨ । 

 

ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱିଧାର ଅସ୍ତ୍ର, କରେ,

କର ଧାରଣ ହେ ପଥିକ । ୩ । 

 

ବାମେ ଡାହାଣେ ନ ଯାଅ କ୍ଷଣେ,

ସିଧା କର ଧାବନ ହେ ପଥିକ । ୪ । 

 

ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ପଥ, ପାଖେ ବିପଥ,

ହୁଅ ତୁ ସାବଧାନ ହେ ପଥିକ । ୫ । 

 

ସ୍ୱର୍ଗ ସିୟୋନ ପ୍ରତି ନୟନ ପକାଅ ଅନୁକ୍ଷଣ ହେ ପଥିକ । ୬ ।

ଯୁଦ୍ଧର ବେଳେ ଯୀଶୁଙ୍କ ବଳେ କରି ରିପୁ ଛେଦନ ହେ ପଥିକ । ୭ ।

ଉଠ ବହନ, ହେଉଛି ବେଳ ଅବସାନ । ଘୋଷା । 

 

କି ପାଇଁ ବିଳମ୍ବ କର, ଗନ୍ତବ୍ୟ ପଥ ଅପାର ?

ଧ ରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପଦ ଚିହ୍ନ କର ଗମନ । ୧ । 

 

ବେଗେ ହୁଅ ଅଗ୍ରସର, ପଛେ ଗୋଡ଼ାଉଛି କାଳ,

ବହି ଯାଉଅଛି ମାସ ବରଷ ଦିନ । ୨ । 

 

ଜଳସ୍ରୋତ ଛାୟା ମତ ହେଉଅଛି ଦିନ ଅନ୍ତ,

ଧ ର ବେଗେ ତ୍ରାଣପଥ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଶରଣ । ୩ । 

 

ଯେଉଁ କାଳେ କେହି କର୍ମ କରି ନ ପାରିବେ ଜାଣ,

ଏମନ୍ତ ଅନ୍ଧାର ନିଶି ଆସେ ବହନ । ୪ । 

 

ଥ ।ଉଁ ଥାଉଁ ଶୁଭ କାଳ ଦୀପ୍ତିମୟ ପଥେ ଚାଲ,

ବେଗେ ଲାଭ କର ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଅମୂଲ୍ୟ ଧନ । ୫ ।