ପ୍ରସନ୍ନ ବଦନେ ଯୀଶୁ ମୋଠାରେ କରୁଣା କର,
ତବ କୃପା-ପ୍ରିୟ ମନୁଁ ମୋତେ କେବେ ନ ପାସୋର । ଘୋଷା ।
ଆହେ ଯୀଶୁ ଦୟାବାନ ସର୍ବଗୁଣେ ବିଭୂଷଣ,
ତବ କୃପା ଚିରସ୍ଥାୟୀ ତବାନୁଗ୍ରହ ଅପାର ା ୧ ।
ତୁମ୍ଭେ ହେ କରୁଣା ସିନ୍ଧୁ ଦାନ କର କୃପାବିନ୍ଦୁ,
ତୁମ୍ଭ ବିନା ଅନ୍ୟ ବନ୍ଧୁ ଯୀଶୁ କେ ଅଛି ପାପୀର ା ୨ ।
ଯୀଶୁ-କୃପା-ବୃକ୍ଷ ମୂଳେ ବସିଛି ଆପଦ ଡରେ,
ତବ କୃପା ମୋର ପାଇଁ ହୋଇବ ଅତି ପ୍ରଚୁର ା ୩ ।
ଆହେ ଯୀଶୁ ପ୍ରେମ ସିନ୍ଧୁ, ହୁଅ ତୁମେ ମୋର ବନ୍ଧୁ,
ଉପକାରୀ ଦୁର୍ଗ ହୁଅ ବିପଦ ସମୟେ ମୋର ା ୪ ।
କହେ ଦୀନହୀନ ନର, ଯୀଶୁ ଦୟାର ସାଗର,
ନ କରିବେ ମୋତେ ଦୂର ହେଲେ ବିପଦ ବିସ୍ତର । ୫ ।
ପ୍ରଭୋ !
ତ୍ରାଣଜନକ ଜ୍ଞାନରେ କର ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୋ ମନ । ଘୋଷା ।
ତେଜି ତୁମ୍ଭର ପ୍ରିୟ ପୟର ହୋଇଲି ଭିନ୍ନ,
ପାପ-ପଥରେ ଧାଇଁ ଅଧୀରେ ଭ୍ରମିଲା ମନ,
ଘନ ବିପିନେ ଶାନ୍ତି ବିହୁନେ କାଟିଲି ଦିନ, ହେଜି ତୁମ୍ଭ ଦୟାସନ
ଶ୍ରୀପାଦେ ଏବେ ନେଲି ଶରଣ । ୧ ।
ମୁଁ ଦୀନହୀନ ଭ୍ରାନ୍ତ ବିପନ୍ନ, ନାହିଁ ମୋ ଜ୍ଞାନ,
ଅନ୍ତର ମୋର ପାପଗହ୍ୱର ତିମିରାଚ୍ଛନ୍ନ,
ଦେହ ଜୀବନ କ୍ଳାନ୍ତି ଆକୀର୍ଣ୍ଣ ମୃତ ସମାନ, ସରି ଯାଉଅଛି ପ୍ରାଣ
ଢାଳ ମୋ ଉପରେ କୃପାଜୀବନ । ୨ ।
ମୋର ଅଶେଷ ଘୋର କଳୁଷ କର କ୍ଷାଳନ,
ଧର୍ମ ଆତ୍ମାରେ ତୁମ୍ଭ ଦୀପ୍ତିରେ ଦିଅ ଡୁବନ,
ଯେହ୍ନେ ସତତ ଧର୍ମେ ଉତ୍ତପ୍ତ ହୋଇବ ମନ,
ତୁମ୍ଭ ପ୍ରିୟ ପାଦପଦ୍ମ ସେବୁଥିବି ମୁଁ ଯାବଜ୍ଜୀବନ । ୩ ।
ଆତ୍ମା ମୋହର ଦେହ ଆବର ତୁମ୍ଭ ସ୍ୱଜନ,
ନିଜ ପଦାର୍ଥ କର କୃତାର୍ଥ ହୋଇ ପ୍ରସନ୍ନ,
ଶେଷ ଦିନରେ ସ୍ୱର୍ଗପୁରରେ ଦିଅ ହେ ସ୍ଥାନ,
ପ୍ରଭୋ, ଦୟା ଚିତ୍ତେ ଶୁଣ ଯୀଶୁଙ୍କ ନାମେ ମୋ ନିବେଦନ । ୪ ।
ବିନା ନୂଆ ଜନ୍ମ ନାହିଁ ପରିତ୍ରାଣ,
ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ବଚନ,
କୁଅନ୍ତଃକରଣେ ସ୍ୱର୍ଗର ଭୁବନେ ନ ପ୍ରବେଶେ କେହି ଜନ ା ୧ ।
ପୁନଶ୍ଚ ଜନମ, ପୁନଶ୍ଚ ମରଣ, ପୁନଶ୍ଚ ଗର୍ଭେ ନିବାସ,
ଏହି ଯେ ବଚନ ଅସତ୍ୟ ପ୍ରମାଣ, ଘଟାଏ ତା’ ସର୍ବନାଶ ା ୨ ।
ଦୁଷ୍ଟ କ୍ରିୟା ଛାଡ଼ି ନୀତି କର୍ମ କରି କେହି କହେ ନୂଆ ଜନ୍ମ,
ଏହି କର୍ମମାନ ବାହାର ଲକ୍ଷଣ, ନୁହେଁ ମନର ଫେରଣ ା ୩ ।
ଜାଣିବ ପ୍ରମାଣ କର୍ମ ମୂଳ ମନ, ଏଣୁ ବିନା ହୃଦ ଶୁଦ୍ଧ,
ଯେତେ କର୍ମ କରି ପାପ ତହିଁ ଭରି, ସବୁ ହୋଇବ ବିରୁଦ୍ଧ ା ୪ ।
ଆସ ଧର୍ମ ଆତ୍ମା, ଫେରାଅ ପାପାତ୍ମା, ଦୂର କର ମୋ ଦୁର୍ଗତି,
ମୋତେ ନୂଆ ଜନ୍ମ କର ହେ ପ୍ରଦାନ ଯେହ୍ନେ ହୋଇବ ସୁଗତି । ୫ ।
(ସ୍ୱର : ଯୀଶୁ ନାମେ ଯେ ଭାବ ଅଛି)
ବିବେକଟି ଅନ୍ତରେ ଥାଇ
ନ ମାନୁ ତା’ ମନା କିପାଁ ହେ ଭାଇ ? । ଘୋଷା ।
ଜାଣ ମନ ଏହି ବିବେକ ପ୍ରଭୁ ଆତ୍ମାର ଅଂଶ ଏକ,
ବିବେକ ଆଦେଶ ନ ମାନିଲେ ଦୋଷ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅବଜ୍ଞା ହୁଅଇ ତହିଁ । ୧ ।
ବିବେକର ରହିବା ସ୍ଥାନ ଅଟେ ନର ଅନ୍ତଃକରଣ,
ଅନ୍ତରୁ ସଦ୍ଜ୍ଞାନ ଲିଭିଗଲେ ଜାଣ ଆଉ ଦୀପ୍ତି ମନେ ରହିବ ନାହିଁ । ୨ ।
ଯା’ ମନେ ବିବେକ ସତର୍କ ଭଲ ମନ୍ଦ ସେ ବିଚାରକ,
ଜିହ୍ୱାକୁ ସମ୍ଭାଳେ, ଧର୍ମପଥେ ଚାଲେ, ତା’ ମୁଖରୁ ମନ୍ଦ ନ ବାହାରଇ । ୩ ।
ଘେନ ବିବେକର ଆଦେଶ, ନ ଭାଙ୍ଗ ତା’ କରି ସାହସ,
ଭାଙ୍ଗିଲେ ଆଦେଶ ହେବ ସର୍ବନାଶ, ବିବେକରେ ଆଉ ଦୟାଟି ନାହିଁ । ୪ ।
ସୁସଙ୍ଗକୁ ଧରହେ ଭାଇ କୁସଙ୍ଗ ଦୂରେ ତେଜି ଦେଇ,
କୁସଙ୍ଗରେ ଯାଇ ମଜ୍ଜିଥିଲେ ତୁହି ଇହ ପରେ ସୁଖ ପାଇବୁ ନାହିଁ । ୫ ।
ନ ମାନୁ ତ ବିବେକ ମନା କାହିଁ ପାଇଁ ?
ନ ମାନି ତା’ ସୁଖୀ କହ କାହିଁ ? । ଘୋଷା ।
ଅନ୍ତରେ ଅଟେ ବିବେକ ଈଶ୍ୱର ଦତ୍ତ
ଆଲୋକ ନିଭିଲେ ତା’ ଦୀପ୍ତି ଆଉ କାହିଁ ? । ୧ ।
ବିବେକ ସଦୁପଦେଶ ନ ମାନି
କରିଲେ ଦୋଷ ମନେ ଶାନ୍ତି ରହିବଟି ନାହିଁ । ୨ ।
ଦେବଟି ସଦା ଗଞ୍ଜଣା ଜନ୍ମାଇବ ଭୟ ନାନା,
ଉପରୋଧ ତାକୁ ଜଣା ନାହିଁ । ୩ ।
ଅମର କୀଟ ସମାନ ଦୋଷୀ ବିବେକକୁ ଜାଣ,
ତୀକ୍ଷ୍ମମୁଖ ଦୟା ତାର ନାହିଁ । ୪ ।
ଘେନ ବିବେକ ଆଦେଶ ନ ଭାଙ୍ଗ କରି ସାହସ,
ତା’ ବାରଣେ ମନ ବଳା ନାହିଁ । ୫ ।
ମନ୍ଦ ମତି, ନାହିଁ କି ମନେ ଭୀତି ? । ଘୋଷା ।
ଯହିଁରେ ଅହିତ
ତହିଁରେ ନିରତ ବଳାଉ ଥାଇ ତୁ ମତି । ୧ ।
ଦେଖି ଜାଣି ଶୁଣି
ମନ୍ଦ ବୋଲି ମଣି ବିମୁଖ ନୋହୁ ତା ପ୍ରତି । ୨ ।
ଅସାରରେ ରୁଚି
ସାରରେ ଅରୁଚି,
ଏ କି ବିପରୀତ ରୀତି । ୩ ।
ଆୟୁ ପରିମାଣ
ପରିତ୍ରାଣ ଦିନ ବହିଯାଉଛି ଝଟତି । ୪ ।
ହୋଇ ତୁ ଚିନ୍ତିତ
ଅନ୍ତରେ କମ୍ପିତ
ଯତ୍ନେ ସାଧ ଆତ୍ମା ମୁକ୍ତି । ୫ ।
ଯେ ତୋତେ ତାରିବେ ସ୍ୱର୍ଗେ ବାସ ଦେବେ,
ଭଜ ଯୀଶୁ ନାମ ନିତି । ୬ ।
କେଡ଼େ ଦୁଃଖ ଦିଅଇ ମୋ ମନ୍ଦ ମନ ନିରତେ,
ଚିତ୍ତେ ରଖି ନ ଦିଏ ସୁଖ ଶାନ୍ତି କିଞ୍ôଚତେ । ଘୋଷା ।
ଯେଉଁ ପାପର ପ୍ରତି ମୋର ଅତି ବିରକ୍ତି
ତହିଁ ବଳାଏ ମତି ଅନବରତ । ୧ ।
ଧର୍ମ କର୍ମର ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ହେଲେ ଉତ୍ପତ୍ତି
କରି ନ ଦିଏ ତାହା ବିହିତ ମତେ । ୨ ।
ଅନିତ୍ୟ ସଂସାରକୁ ଦୃଢ଼େ ବାନ୍ଧେ ହୃଦକୁ,
ବିସ୍ମୃତ ପରଲୋକ ଚିନ୍ତା ନିରତେ । ୩ ।
ବିଶ୍ୱାସକୁ ମୋହର କରି ସଦା ଅସ୍ଥିର
ସ୍ୱର୍ଗ-ଭରସା ରଖି ନ ଦିଏ ଚିତ୍ତେ । ୪ ।
ପ୍ରଭୁ ହେ, କେତେ କାଳ
ହେବ ଏ ଦଶା ମୋର !
କେତେ ସହିବି ନିତ୍ୟ ଦୁଃଖ ଏ ମତେ । ୫ ।
ତୁମ୍ଭର ମହାଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ ହେ ଝଟତି,
ଦମନ ହେଉ ମନ୍ଦ ମନ ତ୍ୱରିତେ । ୬ ।
ଆହାରେ ପତିତ ମନ, କି କଲୁ ତୁ ମହୀରେ ?
ନିରତେ ରତ ତୁ ହେଲୁ ଭବାର୍ଣ୍ଣବେ ରହି ରେ । ଘୋଷା ।
କେ ଗଢ଼ନ୍ତି କେ ଜନ୍ମାନ୍ତି କେ ପାଳନ୍ତି କହରେ,
କେ ଦେହୁଁ ଆତ୍ମାକୁ ନେଇ କାହିଁ ରଖେ କହରେ,
ତାହାଙ୍କୁ କ୍ଷଣେ ତୁ ମନେ ନ କଲୁ,
ତାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା କିଛି ନ ପାଳିଲୁ, ସଜୀବ ଛାଡ଼ି ଅଜୀବ ଭଜିଲୁ,
ନିଜ ଇଚ୍ଚାରେ ଈଶ୍ୱର ଛାଡ଼ିଲୁ । ୧ ।
ହେ ଦୟାସାଗର ପିତା ଆପଣା କୁମରକୁ
ପଠାଇଲେ ନରମେଧ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେବାକୁ,
ମାରିଆ ନାମେ କୁମାରୀ ଗର୍ଭ
ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଉଦ୍ଭବ,
ମହିମାମୟ ଈଶ୍ୱର-ପ୍ରଭାବ
ପ୍ରକାଶ କରି ଗଲେ ସ୍ୱର୍ଗଠାବ । ୨ ।
ମୃତ୍ୟୁକୁ ନ ଡର ମନ, ପାପ ଦୂର କର ରେ,
ସେ କହନ୍ତି, ମୋ ନିକଟେ ଆସିବ ଯେ ନର ରେ
ଆମ୍ଭର ରକ୍ତରେ ଶୁଚି କରିବା,
ଧ ର୍ମାତ୍ମା-ଅଗ୍ନିରେ ମନ ଶୋଧିବା,
ପବିତ୍ର କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆଣିବା,
ଜୀବନରୂପ ମୁକୁଟକୁ ଦେବା । ୩ ।
କାଳ ଯାଉଅଛି, ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁଛି ଘନାଇରେ,
ଧ ୂଳିରେ ଧୂଳି ହୋଇବୁ ମନେ କରୁ ନାହୁଁରେ,
ଏତେବେଳେ ମନ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ,
ଲୋଟ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରାୟ ପଛକୁ ନ ଚାହଁ,
ଯାହା ଘଟିବ ତାହା ସବୁ ସହ,
ଘୋର ନରକେ ଆତ୍ମା ନ ବୁଡ଼ାଅ । ୪ ।
ମୁଁ କି କଲି, ପିତା ଗୃହ ତେଜିଲି
ବିଦେଶରେ ଆଶ୍ରାହୀନ ହୋଇଲି ପୈତୃକ ସମ୍ପତ୍ତି ଉଡ଼ାଇ ଦେଲି, ା ଘୋଷା ।
ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟେ ଦରିଦ୍ର ହେଲି ପୁତ୍ର ଅଧିକାର ହରାଇ ଦେଲି, ା ୧ ।
ଏବେ ଦାସପଣେ କାଳ କାଟିଲି ଅନ୍ନବସ୍ତ୍ର ବାସବିହୀନ ହେଲି, ା ୨ ।
ଶୂକର ଚରାଇ ବିଲେ ବୁଲିଲି କ୍ଷୁଧାନଳ ସହି ମୁଁ ନ ପାରିଲି, ା ୩ ।
ଶୂକରର ଖାଦ୍ୟ ମୁହିଁ ଲୋଡ଼ିଲି ପିତା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ରୋହୀ ହୋଇଲି, ା ୪ ।
ମୋ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମର ଫଳ ଭୁଞ୍ଜିଲି ହେ ପିତା, ଏବେ ମୁଁ ଫେରି ଆସିଲି, ା ୫ ।
ରଖ ଦାସ କରି, ନୋହିଲେ ମଲି ା ୬ ।
କି କର୍ମ କଲି ମୁହିଁ ଅଜ୍ଞାନ, ପାପୀଙ୍କ ମଧ୍ୟେ ଅଟଇ ପ୍ରଧାନ,
ଦେଇ କି କଷଣ ଯାତନା ଦୂଷଣ କ୍ରୁଶେ ବିନ୍ଧିଲି ମୋ ତ୍ରାତାଙ୍କ ପ୍ରାଣ । ଘୋଷା ।
ଅପବିତ୍ର ପାପ-ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଣ ସେ କ୍ରୁଶ ଯନ୍ତ୍ରକୁ କଲି ନିର୍ମାଣ,
ପାପେ ହିଁ ଆବର ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗେ ତାଙ୍କର ମୁହିଁ କଲି କେତେ ପ୍ରେକ ମାରଣ ! । ୧ ।
ଆହା, ସେ ଦାରୁଣ କ୍ରୁଶ ଉପରେ ଟଙ୍ଗା ହୋଇଛନ୍ତି କି ବିରୂପରେ !
ଯେ ଭାନୁ-ବଦନ ଅତି ସୁଶୋଭନ, ଦିଶୁଅଛି କେଡ଼େ ବିରସ ମ୍ଲାନ ! । ୨ ।
ଗୌରବଯୁକ୍ତ ମସ୍ତକ ତାଙ୍କର ଦିଶୁଅଛି କେଡ଼େ ଅଶୋଭାକାର !
ପୂର୍ବ ତେଜୋବାନ ମୁକୁଟର ସ୍ଥାନ କଣ୍ଟା-ମୁକୁଟ କରିଛି ଧାରଣ । ୩ ।
ପୁଣି ତାଙ୍କ ବହୁମୂଲ୍ୟ ଶରୀରେ କ୍ଷତଦାଗ ଦିଶୁଛି ସର୍ବାଙ୍ଗରେ,
ବହଇ ଆବର ରକ୍ତ ଝର ଝର ପାଶ୍ୱେର୍ ମୋର ବର୍ଚ୍ଛାଘାତ କାରଣ । ୪ ।
ଧିକ ଧିକ ଧିକ ମୋର ଜୀବନ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଯା ଦେଲି ଏଡ଼େ କଷଣ,
ଧିକ ସେହି ପାପ ଦେଇ କି ସନ୍ତାପ ନେଲା ଅପମାନେ ତାଙ୍କରି ପ୍ରାଣ । ୫ ।
ଆହା ଏଡ଼େ ଘୋର ନିଷ୍ଠୁରାଚାର ହୋଇବ କି ମୋର ମନୁ ପାସୋର
ନାହିଁ କଦାଚନ, ଭାବି ଯେତେକ୍ଷଣ ନେତ୍ରୁ ହେବ ମୋର ଅଶ୍ରୁପତନ । ୬ ।