ମୋହନ ଯୀଶୁ ହୃଦୟ ଧନ,
ହୃଦ ଗଗନେ ଆସ ଗୋ ଉଇଁ,
କାଳିମାଭରା ହୃଦୟ ମୋର ଚାହିଁ ବସିଛି ତୁମରି ପାଇଁ । ଘୋଷା ।
ପ୍ରେମ-ଜାଗର ଜାଳିଛି ସଖା ତୁମ ପୀରତି ହୃଦୟେ ଭରି,
ମାଳା ଗୁନ୍ଥିଛି ପ୍ରେମ ସୁମନେ, ଦେବି ଗଳାରେ ହୃଦୟ ସାଇଁ । ୧ ।
ସବୁରି କଣ୍ଠେ ମୋହନ ଗୀତି ବାଜି ଉଠେଗୋ ତୁମରି ଲାଗି,
ଭକତି ଅଞ୍ଜଳି ପୀରତି ଢାଳି ଚରଣ ତୁମ ଦେବା ଗୋ ଧୋଇ । ୨ ।
Click the link below to listen full song and know the tune
ଜୟ ଜୟ ଯୀଶୁ, ଜୟ ଜୟ ଯୀଶୁ,
ତୁମ୍ଭ ନାମେ ଉଠୁ ଜୟ ଜୟକାର,
ତୁମ୍ଭେ ସତ୍ୟ, ଶାନ୍ତି, ଜୀବନ, ମୁକ୍ତି, ତୁମେଇ ଦ୍ୱାର । ଘୋଷା ।
ପାପୀର ପାପ ଦୁଃଖ ହରତା, ହୃଦୟରେ ଶାନ୍ତି ଶକତିଦାତା,
ଆହେ ମନୋରଞ୍ଜନ, ସର୍ବ ଦୁଃଖ ଭଞ୍ଜନ,
ଉଠୁ ଜୟକାର, ତୁମେ ସତ୍ୟ, ଶାନ୍ତି, ଜୀବନ, ମୁକ୍ତି, ତୁମେଇ ଦ୍ୱାର । ୧ ।
ସ୍ୱାର୍ଥର ଯୁଦ୍ଧ, ପାପର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ,
ଦୂରେ ଯାଉ ମନ୍ଦ, ଶଠତା, ଛନ୍ଦ, ଶାନ୍ତି ରାଜ୍ୟ ତୁମର ଆସୁ ପ୍ରତି ହୃଦର,
ଉଠୁ ଜୟକାର, ତୁମେ ସତ୍ୟ, ଶାନ୍ତି, ଜୀବନ, ମୁକ୍ତି, ତୁମେଇ ଦ୍ୱାର । ୨ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସବୁରେ ସବୁ ଅଟନ୍ତି ମୋର
ତେବେ କି ଅଭାବ ମୋର କି ଚିନ୍ତା ଆର ! । ଘୋଷା ।
ଶତ୍ରୁଗଣ ଦମନାର୍ଥେ ସେହି ବଳ ମୋହର,
ଅନ୍ଧାରେ ଅଟନ୍ତି ସେହି ମୋର ମିହିର । ୧ ।
ଦୁର୍ବଳତାରେ ମୋହର ଅଟନ୍ତି ସର୍ବ ବଳ,
ଅଭାବରେ ସେହି ମୋର ସର୍ବ ନିର୍ଝର । ୨ ।
ପରିଶ୍ରମେ ମୋ ବିଶ୍ରାମ ରୋଗରେ ଉପଶମ,
କ୍ଷତିରେ ଲାଭ ମୋର କ୍ଳେଶରେ ମଙ୍ଗଳ । ୩ ।
ପରୀକ୍ଷାରେ ମୋ ଆଶ୍ରୟ, ନିର୍ଦ୍ଧନେ ଧନ ମୋର,
କରନ୍ତି ସଦା ଦୁର୍ବଳତା ପ୍ରତିକାର । ୪ ।
ଲଜ୍ଜାରେ ଗୌରବ-ମୁକୁଟ ଅଟନ୍ତି ମୋହର,
ବନ୍ଧନେ ଅଟନ୍ତି ସେହି ମୁକ୍ତି ଆବର । ୫ ।
କ୍ଷୁଧାରେ ମୋର ଆହାର, ତୃଷାରେ ସେହି ନୀର,
ସେହି ଅଟନ୍ତି ମୋର ଅମୃତ ନିର୍ଝର । ୬ ।
ମୃତ୍ୟୁରେ ମୋର ଜୀବନ, ସେହି ମୋ ସର୍ବ ଧନ,
ସମସ୍ତରେ ଅଟନ୍ତି ସେ ସବୁ ମୋହର । ୭ ।
ଦିନ ମୋ ସଫଳ ହେଲା,
କି ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା । ଘୋଷା ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୋର ଜୀବଧବ, ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ମୋର ଭାବ,
ଭାବରୁ ଅଶେଷ ସୁଖ, ଜନ୍ମଇ ପରମ ଲାଭ ା ୧ ।
ଯାଉ ଏ ସୁଖ ସମ୍ପତ୍ତି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସଙ୍ଗେ ମୋର ପ୍ରୀତି,
ଅନ୍ୟରେ ନ ମଜ୍ଜୁ ମତି, ସେହି ସିନା ପ୍ରାଣପତି ା ୨ ।
ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣ ଦିଶୁଥାଏ ଅନୁକ୍ଷଣ,
ନ ପଡ଼େ ନେତ୍ର ପଲକ ମନ କରେ ଆକର୍ଷଣ ା ୩ ।
ମୋ ନେତ୍ର ସଲିଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରେମେ ହୋଇ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ,
ତନୁ ପ୍ରାଣ ଜରଜର ନ ସ୍ଫୁରେ ଆଉ ବଚନ ା ୪ ।
ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ସଙ୍ଗ ହେବା ତନୁ ପ୍ରାଣ ତାଙ୍କୁ ଦେବା,
ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଯିବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ ହେବା । ୫ ।
ମୋ ଯୀଶୁ ରାଜନ ବିନା
ମୋ ଜୀବନ ବୃଥା ସିନା ହେ । ଘୋଷା ।
ସେହି ମୋର ପ୍ରାଣଧନ, ସେହି ଅନନ୍ତ ଜୀବନ
ପୁଣି ସେହି ମୋର ନିତ୍ୟ ଭାବନା । ୧ ।
ଯଦି ସ୍ୱର୍ଗେ ବାସ ମୋର, ଦୂତ ସାଧୁଙ୍କ ସଙ୍ଗର,
ମୋର ଯୀଶୁ ବିନା ନାହିଁ ସାନ୍ତ୍ୱନା । ୨ ।
ପାଇଲେ ସର୍ବ ଜଗତ, ତହିଁ ମନ ନାହିଁ ତୃପ୍ତ,
ମୋର ଖ୍ରୀଷ୍ଟାଭାବେ ସଦା ଶୋଚନା । ୩ ।
ଆହା ସେହି କି ସୁଡ଼ୌଲ, ଶାରୋଣ ଗୋଲାପ ଫୁଲ,
ମୋର ଆଘ୍ରାଣରେ କେଡ଼େ ବାସନା । ୪ ।
ତାଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନ ବଦନ, ହରଇ ଦୁଃଖ କଷଣ,
ମୋତେ ଧର୍ମ ଆତ୍ମା ଦାନେ ସାନ୍ତ୍ୱନା । ୫ ।
ଯୀଶୁରେ ବନ୍ଧା ମୋ ପ୍ରାଣ, ଯୀଶୁ ବିନା ନାହିଁ ତ୍ରାଣ,
ମୋର ନାହିଁ ନାହିଁ ଅନ୍ୟେ କାମନା । ୬ ।
କାହା ପାଶେ ମୁଁ ସାହସେ ହେ
ଯାଇପାରେ ଏ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ କୁବେଶେ । ଘୋଷା ।
ତାଳୁ ତଳିପା ଯାଏ ସର୍ବାଙ୍ଗେ ଘା ବ୍ରଣ ପୂରିଛି ମୋ ଅଙ୍ଗେ,
ମୁହିଁ ଘୃଣିତ ଅଟେ ତା ବାସେ । ୧ ।
ଆଚ୍ଛାଦନ ନାହିଁ, ମୁଁ ଉଲଙ୍ଗ, ରୂପ ମନ ମୋର ବିଭଙ୍ଗ,
ଚଉଦିଗ ଘେରୁଛି ନିରାଶେ । ୨ ।
ଧର୍ମ କର୍ମ ନାହିଁ, ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନ, ପାପେ ବହିଗଲା ମୋ ଦିନ,
ଦହି ହେଉଅଛି ପାପ ତ୍ରାସେ । ୩ ।
ପାପଶାପ ହର୍ତ୍ତା, ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ହେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ତୁମ୍ଭ ବାର୍ତ୍ତା
ଶୁଣି ଆସିଅଛି ତୁମ୍ଭ ପାଶେ । ୪ ।
ଭୟ ଭ୍ରାନ୍ତି କାହିଁକି ?
ଯୀଶୁଙ୍କ ବଳେ ତୋ ବିଶ୍ୱାସ ନାହିଁକି ?
ଯୀଶୁ ଦୟାର ସାଗର,
ନରେଶ୍ୱର ଅବତାର, ବହି ତୋର ପାପ ଭାର
ବଳୀକୃତ ନୋହିଲେ କି ? ା ଘୋଷା ।
ତୋର ସର୍ବ ଦୂରିତ ତାହାଙ୍କ ରକ୍ତେ ହୋଇଯିବ ମାର୍ଜିତ
ମୃତକୁ ସେ ପ୍ରାଣ ଦେଲେ, ଈଶ୍ୱରୀୟ କର୍ମ କଲେ,
ମୃତ୍ୟୁର ବଳ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ଡରୁଛୁ ଆଉ କାହିଁକି ? । ୧ ।
ବନ୍ଧୁ ଜ୍ଞାତି ଛାଡ଼ିଲେ, ଆତ୍ମୀୟ ଲୋକେ ରିପୁ ହୋଇ ଉଠିଲେ,
ରାଜା ପ୍ରଜା ଏକ ମେଳେ ତୋର ବିନାଶ ପାଞ୍ôଚଲେ,
କ୍ଷତି ତୋର ଲେଶ ହେଲେ କରିବାକୁ ପାରିବେ କି ? । ୨ ।
ଗିରିଗଣ ଘୁଞ୍ôଚଲେ, ମହାସମୁଦ୍ର ନିଜ ସୀମା ଲଙ୍ଘିଲେ,
ପୃଥିବୀ ତରଳି ଗଲେ ଜ୍ୟୋତିର୍ଗଣ କଳା ହେଲେ
ଯୀଶୁରେ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲେ ଭୟ ତ୍ରାଶ ଲାଗିବ କି ? । ୩ ।
ମୃତ୍ୟୁ ନଦୀ ତଟରେ ଯୀଶୁଙ୍କ ତ୍ରାଣ-ତରୀ ଅଛି ଘାଟରେ,
ବିଶ୍ୱାସେ ଆରୋହୀ ଯିବୁ, ସ୍ୱର୍ଗକୂଳେ ପ୍ରବେଶିବୁ,
ଆହା କି ଭାଗ୍ୟ ଭୋଗିବୁ, ବର୍ଣ୍ଣି ତାହା ପାରିବୁ କି ? । ୪ ।
ଭୀତ କିପାଇଁ ନିତ୍ୟ ବିଅର୍ଥ ହେ
ହୋଇଛି ଚିତ୍ତ ଯେବେ ମୋର ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ଅର୍ପିତ ହେ । ଘୋଷା ।
ବିଶ୍ୱସ୍ତ ସେହି ଦୟାରେ ଭୂଷିତ,
ଭାଷିତ ବଚନ ଅଟଳ ଅନନ୍ତ;
ହେଲେ ପର୍ବତ ପୃଥିବୀ ଅନ୍ତ, ତାଙ୍କ କୃପାକୁ ଅଜ୍ଞାତ ା ୧ ।
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଳେ ସେହି ବଳବାନ,
ସମାନ ହେବେ କି ଏ ଭୂବନ ଜନ;
କେହୁ ସମର୍ଥ କରି କିଞ୍ôଚତ କ୍ଷତି ଯେ ଜନ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରିତ ା ୨ ।
ମୋହର ଯାହା ନୁହଇ ମୋହର,
ମୁଁ ଆବର ମୋର ସକଳ ତାଙ୍କର;
ନିଜ ପଦାର୍ଥ ସେ କି ଜାଗ୍ରତ ନ କରିବେ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବିତ !ା ୩ ।
ଘୃଣିତ ଯଦି ମୁଁ ପାପୀ ପତିତ,
ଜଗତରେ ନୁହେଁ ଲୋକରେ ଗଣିତ;
ତେବେ ହେଁ ମୁଁ ତା ମନୁଁ ବିସ୍ମୃତ ନୋହିବି କଦାଚିତ ା ୪ ।
ମୁଁ ଜାଣେ ମନରେ,
ମୋତେ ଶେଷରେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗପୁରରେ ସର୍ବ ଜଗତ ହୋଇବେ ଜ୍ଞାତ,
ମୁଁ ନିତାନ୍ତ ତାଙ୍କ ରକ୍ତ-କ୍ରୀତ । ୫ ।
କେ ଦେବ ଦଣ୍ଡାଜ୍ଞା ପ୍ରଭୁ-ମନୋନୀତ ଲୋକଙ୍କୁ ?
କେ କରିବ ଅପବାଦ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ-କ୍ରୀତ ସାଧୁଙ୍କୁ ? । ଘୋଷା ।
ତାଙ୍କ ପାପ ଈଶ୍ୱର କରନ୍ତି ବହୁ ଦୂର,
ଧ ।ର୍ମିକ କରି ଗଣନ୍ତି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହେତୁ ତାହାଙ୍କୁ । ୧ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଦେଲେ ଜୀବନ ପୁଣି ହେଲେ ଉତ୍ଥାନ,
ସ୍ୱର୍ଗେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି ବିପଦୁଁ ତାରିବାକୁ । ୨ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେଉଁ ପ୍ରେମରେ ମରିଛନ୍ତି କ୍ରୁଶରେ,
କେ ପାରିବ ତା’ ସଙ୍ଗରୁ ବିଚ୍ଛେଦ କରିବାକୁ ? । ୩ ।
ଉଲଙ୍ଗତା, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ଖଡ଼୍ଗ କି କ୍ଳେଶ ଶୋକ,
ତାଡ଼ନାଦି ମିଳି କି ଭିନ୍ନ କରିବେ ତାହାଙ୍କୁ ? । ୪ ।
ମୃତ୍ୟୁ ଅବା ଜୀବନ, ଦୂତ, ପ୍ରଧାନ ଜନ,
କେହି ନ ପାରନ୍ତି ଭିନ୍ନ କରି ପ୍ରଭୁ ଲୋକଙ୍କୁ । ୫ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ମୋ ବିଶ୍ୱାସ ଯେବେ ହୁଅନ୍ତା ସୁସ୍ଥିର
ଆହା କି ଆନନ୍ଦ ମନେ ଜନ୍ମନ୍ତା ମୋହର । ଘୋଷା ।
ପାପର ସ୍ମରଣ କଲେ ଭୟ ଜନ୍ମ
କ୍ରୁଶ ପ୍ରତି କରି ଦୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ତା ଦୂର । ୧ ।
ସଂସାରର ପ୍ରେମ କଲେ ଆକର୍ଷଣ
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୁଖ ଦେଖି ତାକୁ ମଣନ୍ତି ଅସାର । ୨ ।
ଦୁଃଖର ଲହଡ଼ି ପକାଇଲେ ମାଡ଼ି
ନିଶ୍ଚେ ତାକୁ ଏଡ଼ି ପୁଣି ଉଠାନ୍ତି ମୁଁ ଶିର । ୩ ।
କ୍ଷତି ମୋର ଲେଶ, ନ କରନ୍ତା କ୍ଳେଶ
ମୃତ୍ୟୁ କାଳେ ହିଁ ଗାୟନ ହୁଅନ୍ତା ମୋହର । ୪ ।
ପ୍ରଭୁ ହେ, ମୋ ପ୍ରତି କରି କୃପା ଦୃଷ୍ଟି ବଢ଼ାଅ ହେ,
ନିତି ନିତି ବିଶ୍ୱାସ ମୋହର । ୫ ।