ସେ ତ ପ୍ରେମନାଥ ଅନାଥ ନାଥ ପ୍ରେମିକ ପାଶେ ରହେ,
(ପ୍ରେମେ) କଣ୍ଟା ମୁକୁଟ କୋରଡ଼ା ଛାଟ ନୀରବରେ ଅଙ୍ଗେ ସହେ । ଘୋଷା ।
ଚାହାଁ ଚାହାଁ ବନ୍ଧୁ-ପ୍ରେମ-ସୁଧା-ସିନ୍ଧୁ-ଝରଣା ଝରୁଛି କ୍ରୁଶେ,
(ଧୋଇ) ଅମାପ ପାପ ଘୁଞ୍ଚାଇ ତାପ ସରଗର ପ୍ରୀତି ଦିଏ । ୧ ।
ଆସ ଆସ ସଖା, ଭକ୍ତି-ପୁଷ୍ପ ଏକା ଦେବା ଯୁବାମେଷ ପୟରେ,
( ସେତ) ଆରତ-ତ୍ରାଣ, ପାପୀ ଜୀବନ, ପାପ-ତାପ ବହି ନିଏ । ୨ ।
ଜାଣିତ ନ ଥିଲି ଯୀଶୁର ଏଡ଼େ ପ୍ରେମ ଗୁଣ ହେ,
ମୃତକୁ ଜୀବନ ଦାନ ଦରିଦ୍ରକୁ ଧନ ହେ । ଘୋଷା ।
ପାପୀ ଅନ୍ଧକୁ ନୟନ ବଧିରେ ଶ୍ରବଣ ହେ,
ଏସନ ପ୍ରେମ ରତନ ପ୍ରଭୁ କଲେ ଦାନ ହେ । ୧ ।
ଶିଶୁକାଳ ଅପୋଗଣ୍ଡ କାଳେ ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନ ହେ,
ତରୁଣ କାଳ କୁସଙ୍ଗ ସଙ୍ଗେ ଗଲା ଦିନ ହେ । ୨ ।
ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଦିଶାହରା, ହତାଶାରେ ନିରାଶ ହେ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମ ଲାଗି ଏବେ ପାଇଲି ଭରସା ହେ । ୩ ।
ଯୀଶୁ ଅଧରୁ ମଧୁର ଅମୀୟ ବଚନ ହେ,
ଛାର ପାପୀ ପ୍ରତି ଭାଷି ଦେଲେ ତନୁ ପ୍ରାଣ ହେ । ୪ ।
ତବ ପ୍ରେମ ଅକୂପାର ନୁହଇ କଳନା ହେ,
ତା ଲମ୍ବ ଗହୀର ଉଚ୍ଚ ଅସୀମ ତୁଳନା ହେ । ୫ ।
ଯୀଶୁ ପ୍ରେମ ଆସି ପଶି ମୋ ମନେ ବହନ ହେ,
ପାପ ଦୁଃଖ ଶୋକ ମୃତ୍ୟୁ କଲା ସେ ଖଣ୍ଡନ ହେ । ୬ ।
ବିନତିରେ ନତ ହେଲି, ମିନତି ମୋ ଶୁଣ ହେ,
ନିରନ୍ତର ମୋ ଅନ୍ତରେ ଥାଉ ପ୍ରେମ ଗୁଣ ହେ । ୭ ।
ତୁମେ ଅଧମ ପତିତ ନରେ, କିପାଁ ଭଲ ପାଅ ନାଥ ?
ରହିଥାଅ ପାଶେ ପାଶେ (ତୁମେ) ନିଶିଦିନ ଅବିରତ । ଘୋଷା ।
ଯେ ତୁମକୁ ନିତି ଭୁଲି ଯାଏ,
ତାକୁ ତୁମ୍ଭେ କ୍ଷଣ ମାତ୍ରେ ଭୁଲ ନା ଯେ ହାୟ !
ପ୍ରେମ ଡୋରେ ବାନ୍ଧି ତାକୁ କର ଚିର ଅନୁଗତ । ୧ ।
ପାପେ ଯେ ହୋଇଛି ମଳିନ,
ନାହିଁ ଭକ୍ତି, ନାହିଁ ପ୍ରୀତି, ଶକତି ବିହୀନ,
ପ୍ରେମ ନୀରେ ଧୋଇ ତା’ରେ କ୍ଷମ ପାପ ଶତ ଶତ । ୨ ।
ପାଇ ତୁମ୍ଭ ଦୟା ଅଗଣନ ମୋହାବେଶେ ତଥାପି ଯେ ରହେ ଅଚେତନ,
ମଧୁର ସ୍ୱରେ ଜଗାଇ ଧୀରେ କର ତୁମେ ପ୍ରେମ-ସିକ୍ତ । ୩ ।
ଦାସ ପଦେ ଯେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ,
ଡାକ ତାକୁ ସଖା ବୋଲି ଆହେ ପ୍ରେମମୟ;
ତୁମ ପ୍ରେମ ଅନୁପମ, ହୋଇଛି ମୁଁ ବିମୋହିତ । ୪ ।
ଚାହାଁରେ ଚାହାଁରେ ନର କାଲବରୀ ଚୂଳେ,
ମୋ ମୁକତି ଲାଗି ପ୍ରଭୁ କ୍ରୁଶ କାଠେ ଝୁଲେ । ଘୋଷା ।
କଣ୍ଟାର ଲତିକା ଶିରେ ଶୋଭୁଛି ମୁକୁଟ ସରି,
ନିବାରେ ନରକ କି ସେ ଯୁଗଳ କର ବିସ୍ତାରି,
ବିନ୍ଧିଛି ଦାରୁଣ ପ୍ରେକ ଚରଣ ଯୁଗଳେ । ୧ ।
ତପତ ରକତ ଧାର ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗୁ ପଡୁଛି ଝରି,
ବିଶ୍ୱର ଲାଞ୍ଛନା ପରା ଦେଇଛି ବକ୍ଷ ବିଦାରି,
ଅଧରେ କରୁଣା ଧାରା ପ୍ରେମରେ ଉଛୁଳେ । ୨ ।
ଡାକନ୍ତି କେ ମଧୁର ସ୍ୱରେ (ଆଜି ମୋତେ)
( ଆହା) ମୋର ହୃଦ ଦୁଆରେ । ଘୋଷା ।
ଚିନ୍ତା ପଥେ ବାଧା ଦେଇ ଗତି ରୋଧି ଧମକାଇ
କେତେ ହିତ କଥା କହି ଦୟା ଚିତ୍ତରେ । ୧ ।
ସେ ଯେ ଶାନ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି ରହି ରହି
ପାପ ତାପ ନେବେ ବୋଲି ନିଜ ହାତରେ । ୨ ।
ଦେଖି ମୋତେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ କରନ୍ତି ପ୍ରେମ ସଙ୍କେତ
କଢ଼ାଇ ନେବାକୁ ପଥ ମୃଦୁ ଭାବରେ । ୩ ।
ସେ କରୁଣ ସ୍ୱର ଶୁଣି କିପରି ମାତିବି ପୁଣି
ଛଳ-ମରୀଚିକାମୟ ମରୁ ସଂସାରେ । ୪ ।
ପ୍ରାଣ ମନ ଦେଇ ଆଜି ମୋ ଯୀଶୁଙ୍କ ପଦେ ମଜ୍ଜି
ଭାସି ଯିବି ସମତାନେ ସ୍ୱର ଲହରେ । ୫ ।
( ମୋତେ) ଖୋଜି ଖୋଜି ଯୀଶୁ ଅଇଲେ,
ମୋ ଛାର ପାଇଁକି ସରଗ ତିଆଗି ଅଶେଷ ଯାତନା ସହିଲେ । ଘୋଷା ।
ହଜିଥିଲି ମୁଁ ଯେ ଜଗତ ପ୍ରପଞ୍ଚେ ଖୋଜି ଖୋଜି ଶେଷେ ପାଇଲେ,
ଆହା କି ଆଦରେ ପରମାନନ୍ଦରେ ଧୂଳି ଝାଡ଼ି କୋଳେ ଧଇଲେ । ୧ ।
ଜୀବନ ଦେବତା ଅତି ମଳିନତା ଦେଖି ମନେ ବ୍ୟଥା ପାଇଲେ,
ନିଗାଡ଼ି ନିଜର ହୃଦୟ ରୁଧିର ନିଜ ଅନୁରୂପେ ଧୋଇଲେ । ୨ ।
ମୋର ଦୁଃଖ ଚିନ୍ତା ଦୋଷ ଦୁର୍ବଳତା ଆପଣେ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗେ ବହିଲେ,
ମରଣ ଦାରୁଣ ପଣରେ ନବୀନ ଜୀବନର ମାର୍ଗ ନିହିଲେ । ୩ ।
ମରଣର ଭୀତି କ୍ରୁଶ ଯନ୍ତ୍ରେ ଇତି କରି ମହାମୁକ୍ତି ବିହିଲେ,
ସରଗ କାହାଣୀ ମୋ ପାଶେ ବଖାଣି ପ୍ରେମରେ ପରାଣ ମୋହିଲେ । ୪ ।
ସଫଳ ଜୀବନ ଯୀଶୁ ଶ୍ରୀଚରଣ ପରିଚାରପଣ ପାଇଲେ,
ବୃଥା ଏ ଜନମ ପୂଜା ଅନୁଷ୍ଠାନ ମହାପ୍ରଭୁ କୃପା ନୋହିଲେ । ୫ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମାମୃତ ନିଝର,
ଝରୁଅଛି ପ୍ରେମାମୃତ ନିରନ୍ତର ପାନ କର । ଘୋଷା ।
ସେ ପ୍ରେମନିଧାନ ପ୍ରେମାମୃତ କରିବାକୁ ଜଗତେ ଦାନ
ପ୍ରେମେ ନର ଦେହ ଧରି ପ୍ରେମେ ତେଜି ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀ,
ସେହି ପ୍ରେମ-ନିଧି ପ୍ରେମ ଅଟେ ମହା ଚମତ୍କାର ା ୧ ।
ତାଙ୍କ ମହା ପ୍ରେମ ତ୍ରିଭୁବନ ମଧ୍ୟେ ଅଟଇ ନିରୁପମ;
ପ୍ରେମେ ହେଲେ ଦୀନହୀନ ପ୍ରେମେ କଲେ ପ୍ରାଣଦାନ,
ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ଏଡ଼େ ପ୍ରେମ ନୋହିଲା ନେତ୍ରଗୋଚର ା ୨ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମରସ ଘୁଞ୍ଚାଇ ମନ-ବିଷାଦ କରେ ଉଲ୍ଲାସ,
ଦାନ କରେ ସତ୍ୟ ଶାନ୍ତି, ଦୂର କରେ ପାପ ଭ୍ରାନ୍ତି,
ପ୍ରେମେ କରେ ମନ ପୂଣ ପାପ-ଗରଳ ସଂହାର ା ୩ ।
ସେହି ପ୍ରେମରତ୍ନ, ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଗୁଣ ଚିତ୍ତେ କର ସୁଯତ୍ନ,
ପିଅ ପ୍ରେମାମୃତ ରସ, ଧ୍ୱଂସ ଯିବ ପାପ-ବିଷ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସଙ୍ଗେ ସ୍ୱର୍ଗପୁରେ ହୋଇବ ସଦା ଅମର ା ୪ ।
ନାହିଁ ଏଡ଼େ କାହାରି ପ୍ରେମ,
ଶତ୍ରୁ ଲାଗି ମୃତ୍ୟୁ ଭୋଗି ସଜୀବ ହେଲେ ତ୍ରିଦିନ । ଘୋଷା ।
ସେହି ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ପାପୀଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ତେଜି ସ୍ୱର୍ଗଭୁବନ,
ପାପେ ଶ୍ରାନ୍ତ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ, ହୋଇ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହତ
ନିଜ ରକ୍ତ-ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତେ ତୋଷିଲେ ପିତାଙ୍କ ମନ । ୧ ।
ସେହି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତେ ମହାପାପୀ ଜନେ ପାଇଲେ ପରିତ୍ରାଣ,
ପାଉଲ, ପାପିନୀ ନାରୀ, ଚୋରାଦିର ମନ ଫେରି,
ତାଙ୍କ କୃପାରୁ ପାଇଲେ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ-ଧନ । ୨ ।
ସେହି ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ କ୍ରୁଶ କାଷ୍ଠେ ଅତି କଷ୍ଟେ ତେଜିଲେ ପ୍ରାଣ,
ଦୁର୍ଜନ-ନିନ୍ଦିତ-ବାଣୀ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ ତା’ ଶୁଣି,
ଆହେ ପିତା, କ୍ଷମା କର ଯାହା କଲେ ଏ ଅଜ୍ଞାନ । ୩ ।
ମନ ଡୁବରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରେମ-ସାଗରେ । ଘୋଷା ।
ସେ ପ୍ରେମ-ସାଗରେ ମତି ବୁଡ଼ାଇଲେ ଅତି ତୃପ୍ତି,
ତହିଁ ମିଳଇ ଆନନ୍ଦ ଶାନ୍ତି ସତ୍ୱରେ । ୧ ।
ସେ ଯେଉଁ ପ୍ରେମ-ସାଗର ନାହିଁ ତାର ଥଳ କୂଳ,
ସଦା ଉଠଇ ପ୍ରେମ-ଲହରୀ-କଲ୍ଲୋଳେ । ୨ ।
ତହିଁରେ ସୁଖ ଅଶେଷ, ନାହିଁ ପାପ ତାପ ତ୍ରାସ,
ଅତି ସୁବାସ ଆମୋଦ ଶାନ୍ତି ଦଳରେ । ୩ ।
ସେ ପ୍ରେମ-ସାଗର ଜଳ ନିଭାଏ ପାପ-ଅନଳ,
ତହିଁ ବୁଡ଼ି ବୁଡ଼ି ରହ ମନ ଶାନ୍ତିରେ । ୪ ।
ମନରୁ ହେବ କି ଯୀଶୁ ପ୍ରେମ ବିସ୍ମରଣ,
ଯେ ପ୍ରେମେ ସେ ଭୋଗିଲେ ମୋ ପାପର କଷଣ ? । ଘୋଷା ।
ସେ ତ ମହାଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରେମ, ତ୍ରିପୁରେ ନାହିଁ ତା ସମ,
ନୋହିଛି କାହିଁ କେବେ ଶ୍ରବଣ;
ଦୀର୍ଘ ପ୍ରସାର ଯାହାର, ନୁହଇ ଗମ୍ୟ କାହାର,
ସ୍ୱର୍ଗଦୂତେ ନ ପାରନ୍ତି କରି ତା କଳନ । ୧ ।
ଆହା ସେ କରି କି ପ୍ରେମ,
ତେଜିଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ଭୁବନ ମର୍ତ୍ତ୍ୟପୁରେ ହୋଇଲେ ନିଧନ,
ଭୋଗି କି ନିନ୍ଦା ଦୂଷଣ ଯାତନା କ୍ଳେଶ କଷଣ
ନିଜ ପ୍ରାଣ କ୍ରୁଶୋପରେ କଲେ ସମର୍ପଣ । ୨ ।
ମିତ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରାଣଦାନ- ଠାରୁ ନାହିଁ ପ୍ରେମ ଆନ,
ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ କେ ଦିଅଇ ପ୍ରାଣ ?
ଆହା କି କରିବି ମନ ଯୀଶୁଙ୍କ ପ୍ରେମ ବର୍ଣ୍ଣନ
ନିଜ ପ୍ରାଣ କଲେ ଦାନ ଶତ୍ରୁଙ୍କ କାରଣ । ୩ ।
ଧନ୍ୟ ସେ ପ୍ରେମ ମହିମା କି ଦେବି ତାକୁ ଉପମା
ମହାଫଳ ତହିଁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ,
ହୁଅଇ ପାପ ମୋଚନ, ପରମ ଶାନ୍ତି ପ୍ରାପଣ,
ଶୋକ ସନ୍ତାପ ଦୁର୍ଗତି ସର୍ବ ନିବାରଣ । ୪ ।
ଯଦି ସମସ୍ତ ଜଗତ ହୁଏ ମୋ ମନୁଁ ବିସ୍ମୃତ
ହୋଇବ କି ସେ ପ୍ରେମ ପାସୋର !
ନାହିଁ ନାହିଁ କଦାଚନ ଭୁଲିବି ପ୍ରେମ ଏସନ,
କରିବି ମୁଁ ତାହା ନିତ୍ୟ ମୋ ଧ୍ୟାନ ଗାୟନ । ୫ ।