ଅଟେ କି ବହୁମୂଲ୍ୟ ସାଧୁ ମରଣ !
ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅତି ମନୋରମ । ଘୋଷା ।
ପ୍ରଭୁରେ ଥାଇ ଯାହାର ଘଟଇ ହେ ମରଣ,
ଧନ୍ୟ ସେ ଧାର୍ମିକ, ଧନ୍ୟ ତାର ଜୀବନ । ୧ ।
ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୂତଗଣ ତାର ଆତ୍ମା ଘେନିଣ,
ସ୍ୱର୍ଗେ ଅବ୍ରାହାମ କୋଳେ ଦିଅନ୍ତି ସ୍ଥାନ । ୨ ।
ସବୁ ପରିଶ୍ରମରୁ ସେ ପାଏ ଶାନ୍ତି ବିଶ୍ରାମ,
ତାର ସବୁ କର୍ମ ହୁଏ ପଶ୍ଚାଦଗମନ । ୩ ।
ସମାଧିରେ କୁଶଳରେ ଦେହ କରେ ଶୟନ,
ସ୍ୱର୍ଗପୁରେ ଭୋଗଇ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ । ୪ ।
ଶେଷ ଦିନେ ସମାଧିରୁ କରିଣ ସେ ଉତ୍ଥାନ,
ହେବ ଅତି ତେଜସ୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ । ୫ ।
( ସ୍ୱର : ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ )
ପ୍ରଭୁ ତବ ସୁସମ୍ବାଦ କରାଅ ଘୋଷଣ ହେ । ଘୋଷା ।
ପଠାଅ ପ୍ରଭୁ ତାହା ସର୍ବ ଜଗତେ,
ଚାରିଆଡ଼େ ବ୍ୟାପୁ ଦିବାକର ମତେ;
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନାମ ଘେନି କରୁ ଜୟଧ୍ୱନି, ପ୍ରେମେ କରୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ହେ । ୨ ।
ମୃତ୍ୟୁଚ୍ଛାୟା ସ୍ଥଳୀରେ ହେଉ ଦର୍ଶନ,
ମୃତ ଅଚେତନ ପାଉନ୍ତୁ ଜୀବନ;
ଘୋର ଅନ୍ଧକାରେ ପ୍ରକାଶୁ କିରଣ,
ପାଉ ଦୀପ୍ତି ସର୍ବଜନ ହେ । ୨ ।
ଶ୍ରାନ୍ତ ଭାରଗ୍ରସ୍ତ ନିକଟରେ ଯାଉ,
ସର୍ବ ପାପ ବୋଝ ଓହ୍ଲାଇ ପକାଉ;
ପରିଶ୍ରାନ୍ତ ପାଉନ୍ତୁ ଶାନ୍ତି ବିଶ୍ରାମ,
ସର୍ବେ କରୁ ଆରାଧନା ହେ । ୩ ।
ପାପୀ ବନ୍ଦୀଗଣ ନିକଟରେ ଯାଉ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନାମେ ମହାମୁକ୍ତି ସେ ଶୁଣାଉ;
କାଟୁ ଶୟତାନ ଅଧର୍ମ ବନ୍ଧନ,
ହେଉ ଉଚ୍ଚେ ଜୟଗାନ ହେ । ୪ ।
ପ୍ରତିମା ପୂଜକ ନିକଟରେ ଯାଉ,
ପ୍ରତିମାପୂଜାରୁ ତା ମନ ଫେରାଉ;
ଯିହୂଦୀ କି ହିନ୍ଦୁ ମୁସଲମାନ ଆଦି ସର୍ବେ ପାଉ ତ୍ରାଣ ଜ୍ଞାନ ହେ । ୫ ।
(ସ୍ୱର : ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ସଦା ଧନ୍ୟ)
କର ପ୍ରଭୁ ତବ ପ୍ରଚାରିତ ବାକ୍ୟେ କଲ୍ୟାଣ,
ପ୍ରଚାରିତ ବାକ୍ୟ ହେଉ ସୁସଫଳ ବହନ । ଘୋଷା ।
ତୁମ୍ଭର ଯେଉଁ ବାକ୍ୟ ଅଟେ ମର୍ମ୍ମ ଭେଦକ,
ସର୍ବ ପାପୀ ମର୍ମ୍ମେ ଭେଦୁ ପାଇ ତବ କଲ୍ୟାଣ । ୧ ।
ତୁମ୍ଭ ବାକ୍ୟ ପାଷାଣ ଭଗ୍ନ ହାତୁଡ଼ି ସମ,
ପାଷାଣ ତୁଲ୍ୟ ପାପୀର ମନ ସେ କରୁ ଭଗ୍ନ । ୨ ।
ତୁମ୍ଭର ଯେଉଁ ବାକ୍ୟ ମନ ପରିବର୍ତ୍ତକ
ପାପୀମନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରତି କରୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ । ୩ ।
ତୁମ୍ଭର ଯେଉଁ ବାକ୍ୟ ଅଟେ ହର୍ଷଜନକ,
ପାପୀ ଅନ୍ତଃକରଣରେ କରୁ ଆନନ୍ଦ ଦାନ । ୪ ।
ତୁମ୍ଭ ବାକ୍ୟ ଆହୁରି ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରସନ୍ନକାରୀ,
ପାପୀ ଚକ୍ଷୁ ତୁମ୍ଭ କ୍ରୁଶ ପ୍ରତି କରୁ ପ୍ରସନ୍ନ । ୫ ।
ତୁମ୍ଭର ଯେଉଁ ବାକ୍ୟ ମଧୁର ସୁମିଷ୍ଟକ,
ପାପୀ ବିଶ୍ୱାସେ ସର୍ବଦା କରୁ ଆନନ୍ଦେ ପାନ । ୬ ।
ତୁମ୍ଭ ବାକ୍ୟ ଜୀବନ, ତୁମ୍ଭ ବାକ୍ୟରେ ତ୍ରାଣ,
ପାପୀର ସର୍ବ ମଙ୍ଗଳ ତହିଁ ଅଟଇ ପୂର୍ଣ୍ଣ । ୭ ।
ତୁମ୍ଭର ଦାସଗଣ ତୁମ୍ଭ ଆଜ୍ଞା ପାଳିଣ,
ପ୍ରଚାର କରନ୍ତୁ ବାକ୍ୟ ନାନା ସ୍ଥାନେ ଯାଇଣ । ୮ ।
କର ପ୍ରଭୁ କଲ୍ୟାଣ ତବ ଦାସଙ୍କ ଶ୍ରମ,
ହେଉ ସୁସଫଳ ତୁମ୍ଭ ଦାସ ବୋଲେ ଆମେନ୍ । ୯ ।
( ସ୍ୱର : ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ )
କି ଅସୀମ ଅଟେ ପ୍ରଭୁ ତବ ପରାକ୍ରମ ହେ ! । ଘୋଷା ।
ନ ଥିଲା ଏହି ଜଗତ ଯେଉଁ କାଳେ ଆବର କିଛି ହିଁ ଦୃଶ୍ୟ ଯେ ନୋହିଲେ,
ହେଉ ବୋଲି ସବୁ ବୋଲନ୍ତ ସେକାଳେ ହେଲେ ଆଜ୍ଞାମାତ୍ରେ ଜନ୍ମ ହେ । ୧ ।
ପକାଇଲେ ଦୃଷ୍ଟି ତବ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରତି ଦିଶନ୍ତି ସକଳ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କେମନ୍ତି !
ବୋଲନ୍ତି ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ସ୍ୱରରେ ସେ ଅତି,
ତବ ଶକ୍ତି ବୋଧାଗମ୍ୟ ହେ । ୨ ।
ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଦିତ୍ୟ ଗ୍ରହାଦି ନକ୍ଷତ୍ର,
ତବ ନିରୂପଣ ମାନନ୍ତି ସମସ୍ତ,
ଲଙ୍ଘିବାକୁ ତବ ବାକ୍ୟ ଯେ ଅନନ୍ତ ସର୍ବ ସୃଷ୍ଟି ହିଁ ଅକ୍ଷମ ହେ । ୩ ।
ଦୃଶ୍ୟ କି ଅଦୃଶ୍ୟ ସବୁରି ଶାସନ-
ଦଣ୍ଡକୁ କରିଛ ଶ୍ରୀକରେ ଧାରଣ,
ଦୂତ ଶୟତାନ ଆଦମ ସନ୍ତାନ
ତବ ଆଗେ ଧୂଳିସମ ହେ । ୪ ।
ସର୍ବ ଶକ୍ତିମାନ ତ୍ରିପୁର ରାଜନ, ତବ ପରାକ୍ରମ ଅନନ୍ତ ଅସୀମ,
ତ୍ରିଭୁବନେ ଯାହା ଅଟେ ଅନୁପମ ବର୍ଣ୍ଣିବି କି ମୁଁ ଅଧମ ହେ । ୫ ।
( ସ୍ୱର : ଦୁଃଖ କାଳରେ )
କି ମନୋହର
ଅଟେ ଦେଖ ମନ ମୋର ସେ ଅମରପୁର ! । ଘୋଷା ।
ଅଛି ସେ ଯର୍ଦ୍ଦନ ସେ ପାରିରେ, ନୁହେଁ ଦୃଷ୍ଟ ଏ ଚର୍ମ ଚକ୍ଷୁରେ
ମାଗି ଧର୍ମାତ୍ମାଙ୍କ କୃପା ବର
ଚାହଁ ହେ ବିଶ୍ୱାସ-ଦୃଷ୍ଟି ମେଲାଇ ତୋହର । ୧ ।
ଆହା ସେ କେଡ଼େ ଉତ୍ତମ ଦେଶ ! ବର୍ଣ୍ଣିପାରେ କି ଛାର ମନୁଷ୍ୟ !
କାହିଁ ଜଗତେ ଉପମା ତାର ?
କୋଟି ଏଦନ ତା ଆଗେ ଅସାରୁ ଅସାର । ୨ ।
ସୁଖ ଆନନ୍ଦ ଶାନ୍ତିର ନଦୀ ବହୁଥାଏ ତହିଁ ନିରବଧି,
କି ସୁନିର୍ମଳ ଅମୃତ ନୀର !
ନାଶେ ନିଃଶେଷେ ସକଳ ତୃଷାଦି ସତ୍ୱର । ୩ ।
ଅତି ସୁମିଷ୍ଟ ଅମୃତ ଫଳ ଫଳୁଥାଏ ତହିଁ ସଦାକାଳ,
ବାରେ କଲେ ଆସ୍ୱାଦନ ତାର
କ୍ଷୁଧା ନୁହଇ କୌଣସି କାଳେ ହିଁ ଆବର । ୪ ।
ନାହିଁ ଶୋକ ଦୁଃଖ ମୃତ୍ୟୁ ତହିଁ,
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ସ୍ଥାନ ସେହି; କୌଣସି ଅଞ୍ଚଳରେ ହିଁ ତାର
କେବେ ନୁହେଁ ଶୁଣା ଶୋକ କ୍ରନ୍ଦନର ସ୍ୱର । ୫ ।
ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ସେ ଅତୁଲ୍ୟ ଦେଶ,
କେବେ ହେବ ତହିଁ ମୋ ନିବାସ ?
କେବେ ହେବ ଏଡ଼େ ଭାଗ୍ୟ ମୋର ?
ତହିଁ ଦେଖିବି ମୁଁ ଶ୍ରୀମୁଖ ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କର । ୬ ।
କେଡ଼େ ମନୋରମ ସେ ସ୍ୱର୍ଗଭୁବନ !
ନାହିଁ ନାହିଁ ତା ସମ ସୁଖଧାମ;
କେବେ କରିବ ମୋ ନେତ୍ର ଦର୍ଶନ ?
କେବେ ପଡ଼ିବ ତା ଦ୍ୱାରେ ଚରଣ ? । ଘୋଷା ।
ଯହିଁ ଅଛନ୍ତି ମୋ ତ୍ରାଣରାଜନ, ହେବି ହୃଷ୍ଟ ଦେଖି ତାଙ୍କ ବଦନ । ୧ ।
ଯହିଁ ନିବାସ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ, ଶୁଣା ନ ଯାଏ ସେ ପୁରେ ମରଣ । ୨ ।
ଯହିଁ ନାହିଁ ରାତ୍ରି କି ପରିଶ୍ରମ, ଭୋଗ ହୁଅଇ ସେ ପୁରେ ବିଶ୍ରାମ । ୩ ।
ହେବ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ମୁଣ୍ଡ ଭୂଷଣ, ଶୋକ ଦୁଃଖ କରିବ ପଳାୟନ । ୪ ।
ଚାଲରେ ମନ ଚାଲରେ ବହନ, ଆସିଅଛି ସେଠାରୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ । ୫ ।
କି ମନୋରଞ୍ଜନ ଅଟେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗୋଦ୍ୟାନ !
ହେ ମନ, ନାହିଁ ତା ସମାନ ସ୍ଥାନ ମର୍ତ୍ତ୍ୟପୁରେ ଦରଶନ । ଘୋଷା ।
ସେ ଠାବର ରାଜ୍ୟ ଅଟଇ ଅନିର୍ବାଯ୍ୟ,
ନାହାନ୍ତି ଶତ୍ରୁଗଣ କରିବାକୁ ଆକ୍ରମଣ । ୧ ।
ସେଠାର ମୁକୁଟ ତେଜରେ କି ଶୋଭିତ !
ସର୍ବଦା ରମଣୀୟ ଗୌରବ ତାର ଅମ୍ଳାନ । ୨ ।
ଅନନ୍ତ ଜୀବନ କରଇ କର୍ତ୍ତାପଣ,
ତହିଁ ନୁହେଁ ଶ୍ରବଣ ମୃତ୍ୟୁ ଭୟ କଦାଚନ । ୩ ।
ଶୋକ ଭୟ କ୍ଳେଶ ତହିଁ ନ ପାଏ ବାସ,
ଅନନ୍ତ ସୁଖେ ହୁଏ ତହିଁ କାଳ ସୁକ୍ଷେପଣ । ୪ ।
କ୍ରନ୍ଦନ ସନ୍ତାପ ଯାତନା ପାପ ତାପ କେବେ ନ ଯାଏ ଦେଖା,
କି ସୁଖମୟ ଭୁବନ ! । ୫ ।
ଶୁକ୍ଳ ବସନରେ ସୁଶୋଭିତ ସକଳେ,
କେବେ ନ ପ୍ରବେଶଇ କୌଣସି ଅଶୁଚି ଜନ । ୬ ।
କି ଶାନ୍ତି ଭୁବନ ! କି ସୁଖ ଶାନ୍ତି ସ୍ଥାନ !
ହେବ କି ମୋର ଭାଗ୍ୟ କରିବାକୁ ତା ଦର୍ଶନ ? । ୭ ।
(ସ୍ୱର : ମୋର ଅଟେ ବିହିତ)
ସ୍ୱର୍ଗ କି ଦିବ୍ୟସ୍ଥାନ ! କି ମନୋରଞ୍ଜନ ସୁଖମୟ ଭୁବନ ! । ଘୋଷା ।
ଯେଉଁଠାରେ ନାହିଁ ଦୁଃଖ ଶୋକ କ୍ରନ୍ଦନ,
ପୂର୍ଣ୍ଣାନନ୍ଦ ସଦା ଶାନ୍ତି ସୁଖ ବିଶ୍ରାମ । ୧ ।
ଯେଉଁଠାରେ ଆଉ ଶୁଣା ନୁହେଁ ମରଣ,
ସଦା ଅମର ସେ ପୁର ନିବାସୀଗଣ । ୨ ।
ଯେଉଁଠାରେ ନାହିଁ ପାପ ତାପ ସନ୍ତାପ,
ହୁଅଇ କି ଜୀବନ-ମୁକୁଟ ପ୍ରାପଣ । ୩ ।
ଯେଉଁଠାରେ ନାହିଁ ରାତ୍ରି, ସଦା ଦିବସ,
ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମହାତେଜେ ସୁତେଜୋବାନ । ୪ ।
ଯେଉଁଠାରେ ନାହିଁ ଯୁଦ୍ଧ, ସଦା ବିଶ୍ରାମ,
ନୁହଇ ନୟନୁ ଆଉ ଅଶ୍ରୁ ପତନ । ୫ ।
( ସ୍ୱର : ମୋର ଅଟେ ବିହିତ )
ଆହା କି ଆନନ୍ଦରେ ସମୟ କାଟନ୍ତି ସାଧୁଗଣ ସ୍ୱର୍ଗରେ ! । ଘୋଷା ।
ପାପ ସନ୍ତାପରେ ବନ୍ଦୀ ଥିଲେ ଏଠାରେ,
ସବୁଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି ସେଠାରେ । ୧ ।
ଶୋକ ଚିହ୍ନ ନ ଦିଶଇ ତାଙ୍କ ମୁଖରେ,
ଚିନ୍ତା ପରୀକ୍ଷା ଆଉ ନ ପଶେ ମନରେ । ୨ ।
ଝର ଝର ନୀର ନେତ୍ରୁ ଆଉ ନ ଝରେ,
ପ୍ରଭୁ ଶୁଖାଇଲେ ଅଶ୍ରୁଝର ଶ୍ରୀକରେ । ୩ ।
ବୁଡ଼ି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ମହା ପ୍ରେମ-ସାଗରେ,
ଗାଆନ୍ତି ଅତି ମଧୁରେ ତାଙ୍କ ଛାମୁରେ । ୪ ।
ଆଉ ନ ମିଶିବ ଦୁଃଖ ତାଙ୍କ ସୁଖରେ,
ଅନନ୍ତ ବିଶ୍ରାମ ଭାଗୀ ହେବେ ଶାନ୍ତିରେ । ୫ ।
ଭାବି କହେ ଛାର ଦୀନ ପାପୀ ମନରେ,
ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ନ ଭୁଲିବେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗପୁରେ । ୬ ।
ମନେ ଧ୍ୟାୟୀ କେଡ଼େ ଶାନ୍ତି ମୋତେ ମିଳଇ;
ମୋ ଦିନ ବହନ ଯାଉଛି ବହି । ଘୋଷା ।
ପରମ ପିତା ଗୃହରୁ ଅନ୍ତର ମୁଁ ହୋଇ ଶୋକ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂସାରେ ଅଛି ରହି,
ସମୟ ତା ଶୀଘ୍ରଗାମୀ ପକ୍ଷେ ମୋର ବହି
ଦିନୁଁ ଦିନୁଁ ପାଖେ ନିଅଇ । ୧ ।
କ୍ରମେ ଯାତ୍ରୀ ଯହୁଁ ବାସ ସମୀପ ହୁଅଇ,
ଦିନୁଁ ଦିନୁଁ ତାହା ଆନନ୍ଦ କି ନ ବଢ଼ଇ ?
ସେପରି ଆନନ୍ଦ ମୋ ଅନୁଭବ ହୁଅଇ,
ଦିନକୁ ସ୍ୱପ୍ନ ମୁଁ ମଣଇ । ୨ ।
କି ପରମ ସେହି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଧାମ ଅଟଇ !
ତାହାକୁ ଉପମା ଦେବା ପାଇଁ ଆଉ ନାହିଁ,
ମାନବର ଜନମ ଯେ ସଫଳ ହୁଅଇ ବାରେ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲେ ତହିଁ । ୩ ।
ଯେ ମୋତେ କରିଲେ ପ୍ରେମ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେଇ,
ଦେଖିବି ତହିଁ ତାହାଙ୍କୁ ସମୀପରେ ଥାଇ,
ମଣିବି ସବୁ କାମନା ସିଦ୍ଧ ବୋଲି ମୁହିଁ
ଦର୍ଶନେ ପରିତୃପ୍ତ ହୋଇ । ୪ ।
ପାଇବି ଯେଉଁ କାଳରେ ତାଙ୍କ ଭେଟ ମୁହିଁ
ଅକଥ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ମନେ ଜନ୍ମିବ କି ନାହିଁ ?
ପଡ଼ିବି ଚରଣେ ପ୍ରେମ ଅଶ୍ରୁ ବରଷାଇ,
ବଚନ ତ ସ୍ଫୁରିବ ନାହିଁ । ୫ ।
ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ହରଷ ମନ ମଧ୍ୟେ ପାଇ
ଗତ ଦୁଃଖକୁ ମଣିବି ସ୍ୱପ୍ନ ପରି ମୁହିଁ,
ପରମାନନ୍ଦେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମୀପରେ ରହି କାଟିବି ଚିରକାଳେ ମୁହିଁ । ୬ ।