ଆସ ଆନନ୍ଦ ହୋଇ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରଶଂସା ଗାଇ,
ଯେହେତୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ
ତାଙ୍କ କୃପା ଅଟଇ । ୧ ।
ଜଗତ ସେ ଆଦ୍ୟରେ
ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ ଦୀପ୍ତିରେ, ଯେହେତୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ
ତାଙ୍କ କୃପା ଅଟଇ । ୨ ।
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପାଳନ
କରନ୍ତି ଦିନୁ ଦିନ, ଯେହେତୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ
ତାଙ୍କ କୃପା ଅଟଇ । ୩ ।
ଅରଣ୍ୟେ ସେ ଆଶିଷ କଲେ ଯାକୁବ ବଂଶ,
ଯେହେତୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ
ତାଙ୍କ କୃପା ଅଟଇ । ୪ ।
ଦେଖି ଆମ୍ଭ ଦୁଃଖକୁ
କୋଳୁଁ ଦେଲେ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ,
ଯେହେତୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ
ତାଙ୍କ କୃପା ଅଟଇ । ୫ ।
ଏଣୁ ଗାଇବା ନିତି ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ସ୍ତୁତି,
ଯେହେତୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ
ତାଙ୍କ କୃପା ଅଟଇ । ୬ ।
ଆସ ଆସ ହେ ସକଳ ପିଲାପିଲି,
ଆସ ଆସ ହୋଇ ଏକ ମେଳି । ଘୋଷା ।
ଡାକୁଛନ୍ତି ତ୍ରାତା ସ୍ନେହ କରି,
ନ କରିବେ ତୁଚ୍ଛ ପିଲା ବୋଲି । ୧ ।
ତାଙ୍କ କୋଳେ ବସ ସ୍ଥାନ ମାଡ଼ି,
ଦେବେ ସେହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଢାଳି । ୨ ।
ଧ ।ର୍ମିକ ହୁଅ ହେ ତାଙ୍କ ପରି,
ଛାଡ଼ ମିଥ୍ୟା ହିଂସା କ୍ରୋଧ କଳି । ୩ ।
ପିଲାକାଳୁ ଶାମୁୟେଲ ପରି
ତାଙ୍କ ଡାକ ଶୁଣ ଯତ୍ନ କରି । ୪ ।
ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସର୍ବଦା ଭୟ କରି ସେବା କର ଓବଦୀୟ ପରି । ୫ ।
ତେଣୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୃପାବାରି
ସ୍ରୋତ ମତେ ଯିବ ପଛେ ଚାଲି । ୬ ।
କର ପିଲାପିଲି ଧର୍ମ ସାଧନ,
ଏ ଶୁଭ ନବ ଯୌବନେ କର ପ୍ରଭୁ ଭଜନ । ଘୋଷା ।
କର ତୁମ୍ଭ ଯୁବାକାଳେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ମନରେ
ନ ହୁଅ ବିସ୍ମରଣ ଦିନେ ହେବ କଲ୍ୟାଣ ଯାବଜ୍ଜୀବନ;
ଯେଣେ ଗଲେ ତେଣେ ପଡ଼ୁଥିବ କୃପା-କିରଣ । ୧ ।
ଯୀଶୁ ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ପ୍ରତି ରଖ ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି ନିତି ସମର୍ପି ଦେହ ପ୍ରାଣ ମତି
ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶୁଭ୍ର ବସନ;
ଦିଶେ କି ମନୋରଞ୍ଜନ କଲେ ତା ପରିଧାନ । ୨ ।
ସ୍ୱର୍ଗୀୟ କପୋତ ପ୍ରତି କର ହେ ନିତ୍ୟ ବିନତି
କରନ୍ତୁ ମନେ ଅବସ୍ଥିତି ହେବ ପ୍ରସନ୍ନ ଜ୍ଞାନ ଲୋଚନ;
ମିଳିବ ଶାନ୍ତି ପ୍ରବୋଧ, ମନ ହେବ ନୂତନ । ୩ ।
କର ବିଦ୍ୟା ଜ୍ଞାନ ଧନ ଯୌବନରେ ଆୟୋଜନ ଜ୍ଞାନ କରେ ଉଚ୍ଚେ ଆହ୍ୱାନ
ବିଦ୍ୟା ରତନ କର ଯତନ;
ହେଉ ତା ତୁମ୍ଭର ରମଣୀୟ ଶିରୋଭୂଷଣ । ୪ ।
ଯୌବନେ ସର୍ବ କୁପଥ ତ୍ୟାଗ କରି ହୁଅ ରତ
ଧ ର୍ମ ସେବାରେ ଅବିରତ
ହେବ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ମିଳିବ ଆଉ;
ଇହଲୋକେ କୃପାଦାନ ପରଲୋକେ ଜୀବନ । ୫ ।
ଆସ ପିଲାମାନେ ସାଧୁ କୂଳରେ
ମିଳିବା ଏ ସ୍ଥାନେ ସଣ୍ଡେସ୍କୁଲରେ
ପ୍ରଭୁ ଏହିଠାରେ ଦେଖା ଦିଅନ୍ତି,
ଆମ୍ଭ ମାଗିବାରେ ପାଶେ ନିଅନ୍ତି । ୧ ।
ସଣ୍ଡେସ୍କୁଲରେ ଥାଇ ଜ୍ଞାନ ପାଇବା
ତ୍ରାଣଜ୍ଞାନ ପାଇ ଗୀତ ଗାଇବା ।
ଆସ ପିଲାମାନେ ଆଜ୍ଞା ହେବାରେ
ମିଳିବା ଏ ସ୍ଥାନେ ସ୍କୁଲ- ସେବାରେ,
ଯୀଶୁ ଏହିଠାରେ ଆଶ୍ରା ଦିଅନ୍ତି,
ତାଙ୍କୁ ମାନିବାରେ କୋଳେ ନିଅନ୍ତି । ୨ ।
ଆସ ପିଲାମାନେ ଆଶ୍ରା ନେବାରେ
ମିଶିବା ଏ ସ୍ଥାନେ ଆତ୍ମା ସେବାରେ,
ଆତ୍ମା ଏହିଠାରେ ଶିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତି,
ବିଧି ଅନୁସାରେ ବାଟେ ନିଅନ୍ତି । ୩ ।
ଆସ ସର୍ବେ ବିଶ୍ୱଜନ ତୋଳି ଜୟ କେତନ
କର ଉଲ୍ଲାସେ ପ୍ରଣାମ ଶିଶୁ ଯୀଶୁ ଚରଣ । ଘୋଷା ।
ବେଥେଲିହିମ ଆକାଶେ ନବ ତାରା ବିକଶେ,
ଦେଖ ଦୀନହୀନ ବେଶେ ସୁପ୍ତ ବିଶ୍ୱ ରାଜନ । ୧ ।
ଆସି ଧରା ପାପମୟ ତ୍ୟଜି ଗୌରବ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ
କଲେ ଈଶ୍ୱର ତନୟ ଦୁଃଖୀ ଦୁଃଖ ବରଣ । ୨ ।
ସୁପଣ୍ଡିତ ତିନି ଜଣ କରି ମାନ ବିସର୍ଜନ
ହୋଇଣ ନତ ଆନନ ପାଆନ୍ତି ଦରଶନ । ୩ ।
ଆସ ଆଜି ପୁରବାସୀ ଯେତେ ମୁକ୍ତି ଅଭିଳାଷୀ
ଅତୀତ ସଂଶୟ ନାଶି କର ଈଶ ବନ୍ଦନ । ୪ ।
ମଙ୍ଗଳ ମଙ୍ଗଧାରୀ
ଆନନ୍ଦେ ଭରି, ମୋ ଜୀବନ ତରୀ;
(ଏବେ) ଭାସିଯାଉ ଅନନ୍ତ ସ୍ରୋତେ, ହେ ଭବକାଣ୍ଡାରୀ ।
ନାହିଁ ଅନ୍ୟେ ଗତି ଜାଣେ ମନ୍ଦ ମତି ତୋଫାନରେ ଭୀତି ଜାଗେ ନିତି ନିତି,
କର ରିଷ୍ଟ ପାରି, ଆହେ ବିପଦହାରୀ । ୧ ।
ହେଲା ଲକ୍ଷ୍ୟଚ୍ୟୁତି ଭଗନ ପ୍ରତୀତି,
ପାଏନା ଶକତି ମୁହିଁ ମନ୍ଦମତି,
ନିଅ ମୋର ତରୀ, ଆହେ ମଙ୍ଗଧାରୀ । ୨ ।
ଉତ୍ତାଳ ତରଙ୍ଗ କରାଳର ବ୍ୟଙ୍ଗ ମୋହ ରସ ରଙ୍ଗ ତୁଟୁ ସବୁ ସଙ୍ଗ,
ପ୍ରୀତି ଶାନ୍ତି ଭରି କର ସାଗର ପାରି । ୩ ।
ଆସ ହେ ପରିଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା
ଅନ୍ତରେ ଜାଗୁ ତୁମ ଅଗ୍ନିଶିଖା, ମନରୁ ଜଡ଼ ବିଷାଦ ଅପସରି,
ଚକ୍ଷୁ ମଳିନତା ନାଶ ତମୋହାରୀ । ଘୋଷା ।
ଦେଖାଅ ସରବ ପାତକୀ ନରେ
ତୁମ ପ୍ରେମ ଅତୁଳ ପାପ ହରେ,
ପରବତ ପରି ପାପ ନିଏ ବୋହି
ଈଶବକ୍ଷରୁ ଝରା ରକତେ ଧୋଇ । ୧ ।
କ୍ଷମାର ବାଣୀ ଦିଅ ମୋକ୍ଷଦାତା ହୋଇ ପ୍ରସନ୍ନ ଆହେ ଶାନ୍ତିଦାତା,
ନିରନ୍ତର ଆସୁ ଶକତି ତୁମରି
ନିତ୍ୟ ସତ୍ୟ ପଥେ ସୁପ୍ରତ୍ୟୟ ଭରି । ୨ ।
ମୋ ଜୀବନ ଆଣୁ ତୁମ ଗୌରବ
କର ନୂଆ ସୃଷ୍ଟି ମୋର ସରବ,
ଅସିଦ୍ଧି ଜୀବନ ପରିଶୁଦ୍ଧ କରି
ଅନ୍ତରାତ୍ମା ତୁମ ଅନୁରାଗେ ଭରି । ୩ ।
ଆହେ ଦୁଃଖହାରୀ ଦିଅ ଆନନ୍ଦେ ଭରି
ଗାୟନେ ନାମ ତୁମରି ଅନ୍ତର ମୋର ହେଉ ମଧୁର । ୦ ।
ମୋର ହୃଦ ତୁମ ସିଂହାସନ, ତୁମେ ମୋର ଚିତ୍ତ ବିନୋଦନ,
କରେ ନିତ୍ୟ ତୁମ ସ୍ତୁତିଗାନ, ଯାତ୍ରା ପଥ ଯେ ଅଟେ ବନ୍ଧୁର । ୧ ।
ତ୍ରାଣନାଥ ତୁମେ ମୋ ଜୀବନ, କର ହୃଦ ପ୍ରେମ ନିକେତନ,
ବାଧ୍ୟତା ହେଉ ମୋର ଭୂଷଣ, ଥାଏ ତୁମଠାରେ ନିରନ୍ତର । ୨ ।
ନିରାଶେ ନୋହୁ ଚିତ୍ତ ମଗନ, ବିଶ୍ୱାସ ବଳେ ହେଉ ବଳୀୟାନ,
ଦୁଃଖ, ସୁଖ, ଜୀବନ, ମରଣ, (ମୋତେ) ନ କରୁ ତୁମଠୁ କେବେ ଦୂର । ୩ ।
ଭଙ୍ଗା ହୃଦ ତୁଚ୍ଛ କରି ନ ପାରନ୍ତି
ଅଟେ ତାଙ୍କ ଗ୍ରାହ୍ୟ ବଳି ନେତ୍ର ଜଳେ ଭାସି ଡାକରେ ପାତକି
(ତାଙ୍କ) ସିଂହାସନ ଯିବ ଟଳି । ୦ ।
ଯଦି ଅନ୍ଧକାର ହୁଏ ଗାଢ଼ତର
ପଥ ଯାଉ ତୁହି ଭୁଲି
ଆକୁଳ ଅନ୍ତରେ ଡାକଟାଏ ଦେଲେ
ଦୁଇ ହାତେ ନେବେ ତୋଳି । ୧ ।
ସର୍ବଗ୍ରାସୀ ଢେଉ ଗ୍ରାସ କରିବାକୁ
ଆସେ ଯେବେ ତୋର ତରୀ ଆକୁଳ ଅନ୍ତରେ ଡାକଟାଏ ଦେଲେ
ଢେଉ ଯିବ ଅପସରି । ୨ ।
କଳା ମେଘ ଯେବେ ଘୋଟେରେ ଆକାଶେ
ଘଡ଼ଘଡ଼ି ଦିଏ ମାରି ଆକୁଳ ଅନ୍ତରେ ଡାକଟାଏ ଦେଲେ
ଧରିବେ ହସ୍ତ ବିସ୍ତାରି । ୩ ।
ମାଡ଼ି ଆସେ ଯେବେ ଝଡ଼ ତୋଫାନରେ
ଆଶ୍ରା ଯାଏ ତୋର ଭାଜି
ଆକୁଳ ଅନ୍ତରେ ଡାକଟାଏ ଦେଲେ
ଯୀଶୁ ତୋ ଆଶ୍ରୟ ଗିରି । ୪ ।