ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ମୋ ବିଶ୍ୱାସ ଯେବେ ହୁଅନ୍ତା ସୁସ୍ଥିର
ଆହା କି ଆନନ୍ଦ ମନେ ଜନ୍ମନ୍ତା ମୋହର । ଘୋଷା ।
ପାପର ସ୍ମରଣ କଲେ ଭୟ ଜନ୍ମ
କ୍ରୁଶ ପ୍ରତି କରି ଦୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ତା ଦୂର । ୧ ।
ସଂସାରର ପ୍ରେମ କଲେ ଆକର୍ଷଣ
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୁଖ ଦେଖି ତାକୁ ମଣନ୍ତି ଅସାର । ୨ ।
ଦୁଃଖର ଲହଡ଼ି ପକାଇଲେ ମାଡ଼ି
ନିଶ୍ଚେ ତାକୁ ଏଡ଼ି ପୁଣି ଉଠାନ୍ତି ମୁଁ ଶିର । ୩ ।
କ୍ଷତି ମୋର ଲେଶ, ନ କରନ୍ତା କ୍ଳେଶ
ମୃତ୍ୟୁ କାଳେ ହିଁ ଗାୟନ ହୁଅନ୍ତା ମୋହର । ୪ ।
ପ୍ରଭୁ ହେ, ମୋ ପ୍ରତି କରି କୃପା ଦୃଷ୍ଟି ବଢ଼ାଅ ହେ,
ନିତି ନିତି ବିଶ୍ୱାସ ମୋହର । ୫ ।
ଦୁଃଖ କାଳରେ
କିଏ ଦେଇପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣାନନ୍ଦ ମୋ ମନରେ ? । ଘୋଷା ।
ଯେଉଁକାଳେ ଘୋର ଦୁଃଖ ବଢ଼ି ଦେଖି ମନୁଁ ଯାଏ ସୁଖ ଉଡ଼ି
ପାରେ ଯାଇ ମୁହିଁ ସେ କାଳରେ ସୁଖ ପାଇବାର ପାଇଁ କାହାର କତିରେ ? ା ୧ ।
ଏହି ଅନିତ୍ୟ ଛାର ଜଗତ ସୁତ ଦାରାଦି ଆବର ବିତ୍ତ
ପାରିବେ କି ଦେଇ କିଞ୍ôଚତରେ ସୁଖ ଆହ୍ଲାଦ ମୋହରି ଦୁଃଖିତ ମନରେ ! ା ୨ ।
ନାହିଁ ନାହିଁ, ଏ ଅଟନ୍ତି ତୁଚ୍ଛ, ସ୍ୱପନ ସମାନ ସବୁ ମିଛ,
ତୃଷା ହରଇ କି କୁହୁଡ଼ିରେ,
ଦରିଦ୍ର କି ହୁଏ ଧନୀ ସ୍ୱପନ-ଧନରେ ? ା ୩ ।
ଅଛନ୍ତି ମୋହରି ଏକ ମିତ୍ର, ଭାଇଠାରୁ ହିଁ ସେ ସ୍ନେହବନ୍ତ,
ସଦା ରଖି ସେ ମୋତେ ହୃଦରେ
ମୋର ନିକଟେ ଅଛନ୍ତି ବିପତ୍ତି ବେଳରେ ା ୪ ।
ସେ ଅଟନ୍ତି ମୋ ପରମ ବନ୍ଧୁ ସୁଖ ଆନନ୍ଦ ଶାନ୍ତିର ସିନ୍ଧୁ
ମୋର ଦୁଃଖ ପରୀକ୍ଷା କାଳରେ
ସୁଖେ ଆଉଜିବି ଯାଇ ତାଙ୍କର କୋଳରେ ା ୫ ।
ଯେବେ ତାଙ୍କ ସୁଖଦାୟୀ କୋଳେ ଥ ôବି ଆଉଜି ମୁଁ ସଦାବେଳେ
ତେଣୁ ପଛେ ପୃଥ୍ୱୀ ନାଶ ହେଲେ
ମୋର ନୋହିବ କିଞ୍ôଚତ ଭାବନା ମନରେ ା ୬ ।
ମୋର ସର୍ବ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଯିବି ମୁଁ କାହାଠାକୁ ?
କିଏ ହେବ ସୁପ୍ରସନ୍ନ ଦେଖି ମୋ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ? । ଘୋଷା ।
ନାହିଁଟି ଅନ୍ୟାଶ୍ରୟ ହେବ ମୋର ସହାୟ,
ସର୍ବ ଦୁଃଖେ ଅଗ୍ରସର ହେବି ଯୀଶୁ ଛାମୁକୁ । ୧ ।
ପାପୀ ପରମ ବନ୍ଧୁ ସେହି କରୁଣା ସିନ୍ଧୁ
ଯେ ଆସେ ତାଙ୍କ ଛାମୁକୁ ନ ତେଜନ୍ତି ସେ ତାକୁ । ୨ ।
ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀ ବଦନ ସୁପ୍ରସନ୍ନ କିରଣ,
ଉଦୟ ହୋଇଲେ ସର୍ବ ଦୁଃଖ ଯିବ ଦୂରକୁ । ୩ ।
ସେ ସର୍ବ ଶକ୍ତିମନ୍ତ ମୋର ଦୃଢ଼ ପର୍ବତ,
ଥ ôଲେ ତାଙ୍କ ଉହାଡ଼ରେ କେ ଆସିବ ପାଖକୁ । ୪ ।
ମୋର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମୋ ଢାଲ ସେହି ଇମ୍ମାନୁୟେଲ,
ଥ ôଲେ ତାଙ୍କ ସନ୍ନିକଟେ ଆଉ ଭୟ କାହାକୁ । ୫ ।
ମୋର ଆଶ୍ରା ଯୀଶୁ ଚରଣେ,
ମୋ ପାପମୋଚନ ଶ୍ରୀମରଣେ । ଘୋଷା ।
ଯୀଶୁ ମୋର ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ପାପ ତାପ ଶାପହର୍ତ୍ତା,
ଜନ୍ମିଥିଲେ ସେ ମଞ୍ଚ ଭୁବନେ । ୧ ।
ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ପାପରୁ ଆଉ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଶାପରୁ
ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ ମୋ କାରଣେ । ୨ ।
ମୋହର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାପ ହୋଇ କଣ୍ଟକ ସ୍ୱରୂପ
ବିନ୍ଧିଥିଲା ତାଙ୍କୁ ଦେହ ପ୍ରାଣେ । ୩ ।
ପୁଣି ମୋର ଅବିଶ୍ୱାସ ହୋଇଣ ବର୍ଚ୍ଛା ସଦୃଶ
ବିନ୍ଧିଥିଲା ତାଙ୍କୁ କି ଦାରୁଣେ । ୪ ।
ମହାପାପୀରେ ମୁଁ ଗଣା, ମୋର ପାପ ଅଗଣନା,
ହେବି ଶୁକ୍ଳ ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ସ୍ନାନେ । ୫ ।
ଯୀଶୁ ଶରଣ ମୁଁ ଧରିବି, କେବେ ହେଁ ମୁଁ ନ ଛାଡ଼ିବି,
ଯେବେ ଶ୍ରୀକରୁଣା କରିବେ ସେ ଊଣା ମରିଲେ ପଛକେ ମରିବି । ଘୋଷା ।
ଯେତେ ରୂପେ ନିଜେ ଉପାୟ କରିଲି, ମନକୁ ସାଧି ନ ପାରିଲି,
ମନ୍ଦମତି ଦୁଃଖ ଦେଲା ନିତି ନିତି, ଆଉ ସହି ମୁଁ ନ ପାରିଲି । ୧ ।
ତୃଷାକୁ ଲବଣ ଅମ୍ବୁ ଯେଉଁମତେ, ପୂଣ୍ୟକର୍ମ ହେଲା ସେମତେ,
ଅଶାନ୍ତ ମନ ତ ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲା, କେତେ ନିତ୍ୟ ଦହି ହୋଇବି । ୨ ।
କୃତ ପାପ ଭାବି ଭୟ ନ କରିବି, ସ୍ୱ-ପୁଣ୍ୟ ଆଶା ନ ରଖିବି,
ତାଙ୍କୁ ମୋର ତ୍ରାଣ ମୋ ପୂଣ୍ୟନିଧାନ, ତାଙ୍କୁ ମୋର ସବୁ ମଣିବି । ୩ ।
ପାପୀ ଦୀନହୀନ ଆରତକୁ କର୍ଣ୍ଣ ଡେରିଛନ୍ତି ସେ ଅନୁକ୍ଷଣ,
ନମ୍ର ହୋଇ ତାଙ୍କ ପାଦେ ପଡ଼ି ମୁହିଁ ଦୁଃଖ ମୋର ସବୁ କହିବି ା ୪ ।
ଜାଣେ ମୁହିଁ ମହାପାପୀ, ପରିତ୍ରାଣ ତାଙ୍କ ମୁକୁଟର ଭୂଷଣ,
ନିଶ୍ଚେ ମୁଁ ତାଙ୍କରି ପାଦ ଅନୁସରି କେବେ ହେଁ ନିରାଶ ନୋହିବି । ୫ ।
ଯୀଶୁ ବାରେ ସୁନୟନରେ ମୋ ପ୍ରତି ଚାହିଁ ପ୍ରସନ୍ନରେ,
ଆସୁଅଛି ମୁଁ ଶ୍ରୀ ଛାମୁରେ ଖେଦିତ ମନରେ;
ନ କଲେ ଦୟା ମୋ ଉପରେ ଯିବି ମୁଁ କାହା ନିକଟରେ ?
ନାହିଁ ଆଶ୍ରା ଏ ଭୁବନରେ ତୁମ୍ଭ ବିହୁନରେ । ୧ ।
ପାପ ମୋହର ଅଗଣିତ ଅଟଇ ମୁଁ କ୍ରୋଧର ପାତ୍ର,
ନରକେ ହେଲେ ମୁଁ ଦଣ୍ଡିତ ହେବ ତା’ ଉଚିତ;
ନ କଲେ ଦୟା ମୋ ଉପରେ ଯିବି ମୁଁ କାହା ନିକଟରେ ?
ନାହିଁ ଆଶ୍ରା ଏ ଭୁବନରେ ତୁମ୍ଭ ବିହୁନରେ । ୨ ।
ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବଚନ ତୁମ୍ଭର ଭରସା କାରଣ ମୋହର,
ଅଟେ ଅଟଳ ସେ ବଚନ ପର୍ବତ ସମାନ;
ନ କଲେ ଦୟା ମୋ ଉପରେ ଯିବି ମୁଁ କାହା ନିକଟରେ ?
ନାହିଁ ଆଶ୍ରା ଏ ଭୁବନରେ ତୁମ୍ଭ ବିହୁନରେ । ୩ ।
ତବ ଶ୍ରୀପାଦ ଅନୁସରି ବିନାଶ ନୋହିଛି କାହାରି,
ନିଶ୍ଚେ ସେ ପାଦ ଦୃଢ଼େ ଧରି ଯିବି କି ମୁଁ ମରି ?
ନୋହୁ ଏହା କେଉଁ କାଳରେ, ଦୟା କର ଯୀଶୁ ମୋଠାରେ
ନାହିଁ ଆଶ୍ରା ଏ ଭୁବନରେ ତୁମ୍ଭ ବିହୁନରେ । ୪ ।
ଆହେ ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭ ଛାମୁରୁ,
କେଉଁଠାକୁ ଯିବି ତୁମ୍ଭ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ?
ମୋର ଦୁର୍ବଳ ପାପୀଷ୍ଠ ଚରଣ,
କେଉଁଠାକୁ ବା କରିବି ଗମନ ?
ନାହିଁ ଅନ୍ୟ ପଥ,
ତୁମ୍ଭେ ମୋ ଜୀବନ ମୋ ପ୍ରାଣନାଥ । ୧ ।
ଯେତେବେଳେ ପାପ ହୋଇ ପ୍ରବଳ, ଉଠିବ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଢେଉ ଆକାର,
ଘୋର ଭୟ କରିବ ଆଚ୍ଛାଦନ, ଆକାଶେ ଯେହ୍ନେ ମେଘ କୃଷ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ,
ସେହିକାଳେ ମୋତେ, କେହୁ ନେବ ଶାନ୍ତି ନଦୀର ତଟେ ? । ୨ ।
କେଉଁଠାକୁ ମୁଁ କରିବି ଗମନ, ନ ଦିଶେ ଅମୃତ ନିର୍ଝର ଅନ୍ୟ,
ତୁମ୍ଭଠୁଁ ଦୂରକୁ କଲେ ଭ୍ରମଣ, କେ ଦେବ ମୋତେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ କିରଣ ?
ମୁହିଁ ଦୀନହୀନ, ଘୋର ବିପିନେ ହେବି ପଥଭ୍ରମ । ୩ ।
କେଉଁଠାକୁ ମୁଁ କରିବି ଗମନ, ଶତ୍ରୁ ମୋର କରେ ଘୋର ଗର୍ଜ୍ଜନ,
ଗ୍ରାସିବାକୁ ତା’ର ଆକାଂକ୍ଷା ଭାରୀ, ନିଶ୍ଚେ ଦୁର୍ବଳ ପ୍ରାଣ ଦେବ ସାରି,
ହେ ଦୁର୍ବଳ ବଳ, ତୁମ୍ଭ ବିନା କେହୁ ହେବ ମୋ ଢାଲ । ୪ ।
କ୍ଷୁଧିତ ମୁଁ ଜୀବନ-ରୁଟି ଚାହେଁ, ତୃଷିତ ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ପାଇଁ ଧକାଏ,
ଉଲଙ୍ଗ, ଦୁର୍ବଳ, ମୁଁ ଦୀନହୀନ, ଖୋଜିବି କେଉଁଠାରେ ପରିତ୍ରାଣ ?
ହେ ଜୀବନାକାର, ମୁଁ କି ତୁମ୍ଭଠାରୁ ହେବି ଅନ୍ତର ? । ୫ ।
ତୁମ୍ଭେ ମୋର ଅନନ୍ତ ଜୀବନଧନ, କେଉଁଠାକୁ ମୁଁ କରିବି ଗମନ ?
ତୁମ୍ଭ ବିନା ପାଇଲେ କ୍ଷୟ-ଧନ, ତୃପ୍ତ ନୋହିବ ମୋ ଅନ୍ତଃକରଣ,
ତୁମ୍ଭଠାରୁ ଭିନ୍ନ ହେଲେ ମୁଁ ନିତାନ୍ତ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଜନ । ୬ ।
ଯଦ୍ୟପି ମୁଁ ମୁଢ଼ ପାପୀ ଅଧମ, ତୁମ୍ଭଠୁଁ ଦୂରକୁ କରେ ଗମନ,
ଟାଣ ତୁମ୍ଭର ପ୍ରେମ-ରଜ୍ଜୁ ଧରି, ତୁମ୍ଭ ଚରଣକୁ ଆଣ ଓଟାରି,
ଆହେ ପ୍ରାଣପତି, କେଉଁ ସ୍ଥାନକୁ ମୁଁ କରିବି ଗତି । ୭ ।
ମୃତ୍ୟୁ ଯେଉଁକାଳେ ଆସିବ ମୋର, ତୁମ୍ଭ ବିନା କେ ହେବ ଆଶ୍ରା ମୋର ?
କାହାର ବଳେ ମୁଁ ଜୟ କରିବି, ମୃତ୍ୟୁ ନାହୁଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ପକାବି ?
ଅନନ୍ତ ଜୀବନ, କେଉଁଠାକୁ ମୁଁ କରିବି ଗମନ । ୮ ।
ତୁମ୍ଭକୁ ପୁନରାଗମନ ଦିନେ କରିବି ଦର୍ଶନ ବ୍ୟୋମ-ବିମାନେ,
ସେଦିନ ତୁମ୍ଭର କୃପାରୁ ମୁହିଁ, ମହାନନ୍ଦେ ରଥେ ଯିବି ପଳାଇ,
ତୁମ୍ଭ ବାକ୍ୟ ଦେଖ ଅଟେ ଅନନ୍ତ ଜୀବନଦାୟକ । ୯ ।
ଆହେ ଯୀଶୁ, ଯିବି ତୁମ୍ଭ ବିନା କା’ଠାରେ ?
ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ତୁମ୍ଭଠାରେ । ଘୋଷା ।
ତୁମ୍ଭେ ପାପ-ତାପ ହର୍ତ୍ତା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା,
ନାହିଁ ଆନ ତୁମ୍ଭ ବିହୁନରେ । ୧ ।
ତୁମ୍ଭେ ପରମ ବୈଦ୍ୟ, ପାପ-ରୋଗ ତୁମ୍ଭ ସାଧ୍ୟ,
ମୁହିଁ ପୀଡ଼ିତ ମହା ବ୍ୟାଧିରେ । ୨ ।
ତୁମ୍ଭେ ହେ ଅଟ ମୋହର କୋଣ ପ୍ରଧାନ ପଥର,
ମୋ ଭରସା ଗୁନ୍ଥା ତହିଁପରେ । ୩ ।
ତୁମ୍ଭେ ହେ ଅଟ ମୋହର ଦୃଢ଼ ଆଶ୍ରୟ ନଗର,
ପଳାଇ ବଞ୍ôଚବି ମୁଁ ତହିଁରେ । ୪ ।
ତୁମ୍ଭେ ହେ ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର ପଥ ସତ୍ୟତା ଆବର,
ନାହିଁ ପଥ ଆଉ କେଉଁଠାରେ । ୫ ।
ତୁମ୍ଭେ ମୋ ପରମ ବନ୍ଧୁ ତୁମ୍ଭେ ମୋ ସବୁରେ ସବୁ,
ନାହିଁ ଗତି ତୁମ୍ଭ ବିହୁନରେ । ୬ ।
ଥ ୟ ନୁହଇ ମନ କେତେବେଳେ,
ନିରନ୍ତର ଶୟତାନ ବଶେ ଚଳେ;
କେମନ୍ତେ ବଞ୍ôଚବି, ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ସେବିବି
ଦୟା ନ କଲେ ତୁମ୍ଭେ ମୋର ପରେ ? । ୧ ।
ସ୍ୱର୍ଗସୁଖ ମୁଁ ଛାଡ଼ି ବଣା ହେଲି
ଦିଶାହରାର ପ୍ରାୟ ଅନ୍ଧ କୂପେ ବୁଲି,
ନାନା ପାପ ମନ୍ଦ କର୍ମରେ ମୁଁ ଦଣ୍ଡ୍ୟ,
ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଲି ତୁମ୍ଭଠାରେ । ୨ ।
ଧର୍ମ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଦିଅ ହୃଦୟରେ,
ଯେହ୍ନେ ତୁମ୍ଭଠାରେ ମନ ନିରନ୍ତରେ,
ଦୁଃଖ ନାଶଯିବ, ସୁଖ ପ୍ରବେଶିବ,
ଏହି ବର ମାଗୁଛି ସଦାବେଳେ । ୩ ।
ଯେ ଦିନେ ତୁମ୍ଭ କଟାକ୍ଷ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଥିଲା ହେ ପିତର ପ୍ରତି,
ଆହା ସେ କେଡ଼େ କରୁଣା ଦୃଷ୍ଟି !
ସେହିପରି ଦୃଷ୍ଟି ଯୀଶୁ ପଡୁ ମୋ ଉପରେ । ୨ ।
ପଡ଼ିବା ମାତ୍ରକେ ଯେଉଁ ଦୃଷ୍ଟି ଗଲା ପିତର ହୃଦୟ ଫାଟି,
ତେହ୍ନେ ପକାଅ ମୋ ପରେ ଦୃଷ୍ଟି
ଶିଳା-ଚିତ୍ତ ବିଗଳିତ ହେଉ ସେପରିରେ । ୩ ।
ଯେଉଁ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିବା ମାତ୍ରକ ଉଛୁଳିଲା ପିତର ଲୋତକ,
କଲା ଅତିଶୟ ଖେଦ ଶୋକ,
ମୋର ପାପ ହେତୁ ଖେଦ ହେଉ ସେପରିରେ । ୪ ।
ଯେଉଁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୟାସାଗର କ୍ଷମା କଥା ପିତରେ ବୋଇଲ,
ସର୍ବଦୋଷ କ୍ଷମା କର ମୋର,
କର ପରିଷ୍କାର ତୁମ ଅମୂଲ୍ୟ ରୁଧିରେ । ୫ ।