ଯୀଶୁ ପରମ ବୈଦ୍ୟ,
କରି କୃପା ନୟନ କର ମୋ ରୋଗ ସୁସ୍ଥ ହେ । ଘୋଷା ।
ମୁଁ ପାପ-ରୋଗେ ଅତି ପୀଡ଼ିତ,
ସର୍ବାଙ୍ଗଯାକ କ୍ଷତ ହେ,
ରୋଗେ କ୍ଷୀଣ ଦେହ ପ୍ରାଣ,
ବିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମା ହେ । ୧ ।
ଢାଳ ମୋ ପରେ ତୁମ୍ଭ ରକ୍ତ,
କର ମୋ କ୍ଷତ ସୁସ୍ଥ ହେ,
ଏ ପାପ-ବିଷ କର ଧ୍ୱଂସ ଦେଇ ଧର୍ମାତ୍ମା ଦାନ ହେ । ୨ ।
ବିନାଶ କର ପାପାନ୍ଧାର ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଦୀପ୍ତି ହେ,
ପାପ ଜ୍ୱାଳା କର ଦୂର ଦେଇ ଅକ୍ଷୟ ଶାନ୍ତି ହେ । ୩ ।
ହେ ଦୟାମୟ ପରମ ବୈଦ୍ୟ, କର ମୋ’ ପରେ ଦୃଷ୍ଟି ହେ,
ତୁମ୍ଭ ଚରଣ ତଳେ ପଡ଼ି କରେ ଏହି ବିନତି ହେ । ୪ ।
ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ସମାନ ତ୍ରିଭୁବନେ ଅଟେ କି ?
କେବା ତାହାଙ୍କର ସଙ୍ଗେ ହେବ ସରିକି ?
ଉପମାରହିତ ଅନାଦି ଅନନ୍ତ,
ଉପାମା ଦେଇ କେ ବର୍ଣ୍ଣିପାରେ କି ? । ଘୋଷା ।
ସେ ମହାମହିମା-ସାଗର ମହାପରାକ୍ରମୀ ଅମର
ଈଶ୍ୱର କୁମର
ଧରି କଳେବର ହେଲେ ଅବତାର,
ଦୟାରେ ଅଇଲେ ମର୍ତ୍ତ୍ୟପୁରୀକି ।ା
ତାଙ୍କ କର୍ମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅତି,
ସମୁଦ୍ରରେ ସେ କଲେ ଗତି,
ଅନ୍ଧେ ଦେଲେ ଦୃଷ୍ଟି
ଆଜ୍ଞା ମାତ୍ର ଦେଇ ମୃତକୁ ଜୀଆଇ
ସୁସ୍ଥ କଲେ ନାନାବିଧ ରୋଗୀକି ।ା
ଆପେ ହୋଇ କ୍ଷତବିକ୍ଷତ
କଲେ ନିଜ ରୁଧିରପାତ,
କ୍ରୁଶେ ହେଲେ ହତ,
ପାଇ କେତେ ନିନ୍ଦା କଲେ ପାପୀ ସେବା,
ପ୍ରାଣ ସମର୍ପିଲେ ଶତ୍ରୁ ପାଇଁକି ।ା
ପ୍ରକାଶିଲେ ସୁସମାଚାର
ଯହିଁ ପାପର ପ୍ରତିକାର
ଅନନ୍ତ ମଙ୍ଗଳ,
କରି ମୃତ୍ୟୁଜୟ କଲେ ପାପକ୍ଷୟ,
ବିଜେ କଲେ ନିଜ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀକି ।ା
ଭୁଲି ପାରିବି କି ସେ ପ୍ରିୟ ଯୀଶୁ ମୁଖ
ଯାହା ବିରହେ କ୍ଷଣେ ଫାଟିଯାଏ ବୁକ ? । ଘୋଷା ।
ଯଦି କ୍ଷଣେ ମୁଁ ଭୁଲିଯାଏ ସେହି ଆନନ
ଅନ୍ଧାର ଦିଶୁଥାଏ ତ୍ରିଭୁବନ,
(ଆହା) ସେହି ମୋ ଚାରୁମୁଖ, ହରେ ଗୋ ସବୁ ଦୁଃଖ,
ପାଇ ତାହାଙ୍କୁ ପାଏ ଶାନ୍ତି ସୁଖ । ୧ ।
ସଂସାରେ ପଡ଼ିଯାଏ ମୁଁ ଘୂର୍ଣ୍ଣିବାତେ,
ଉଠାନ୍ତି କି ସୁହାଗେ ଧରି ହାତେ,
( ଆହା) ଭୁଲିଯାଏ କଷଣ, ନାଚେ ମୋ ପ୍ରାଣ ମନ,
ଆନନ୍ଦେ ପାସୋରଇ ସବୁ ଦୁଃଖ । ୨ ।
ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ପରାଏ କେହି,
ତାଙ୍କ ସମାନ କେ ଅଟଇ । ଘୋଷା ।
ଯା’ ରେ ଅଛି ଦୟା ପୂରି ସମୁଦ୍ର ପରି,
କି ଦେବି ତା’ର ଉପମା ଯା’ର ଅଶେଷ ମହିମା,
ଦୟା ପ୍ରକାଶି ବୁଲିଲେ ନଗର ସାହି । ୧ ।
କଲେ ନାନାବିଧ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କର୍ମ,
କୁଷ୍ଠୀ ବଧିରାଦି ଯେତେ ସୁସ୍ଥ କରିଲେ ସେ କେତେ,
ଆଜ୍ଞାମାତ୍ରକେ ମଲା ଯେ କଥା କହଇ । ୨ ।
କେ ଦେବ ନିଜ ଜୀବନ ଶତ୍ରୁ କାରଣ
ଏମନ୍ତ ଅଟେ କି କେହୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବିନା ଆଉ,
ଏତେ ବିଚିତ୍ର ପ୍ରେମ ଖୋଜିଲେ ନ ପାଇ । ୩ ।
ତେଜିଲେ ନିଜ ଜୀବନ ଶତ୍ରୁ କାରଣ,
ସେ କ୍ରୁଶେ ହତ ହୋଇଲେ, ସନ୍ତାପ କଷ୍ଟ ସହିଲେ,
ଦୟା ଆବର ରୁଧିର ଢାଳିଲେ ସେହି । ୪ ।
ପୁଣି ମୃତ୍ୟୁ ଜୟକରି ସ୍ୱଦେହ ଧରି
ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇ ଦର୍ଶନ ସେ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗେ ଗମନ,
ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ଆସିବେ ସେ ରାଜା ହୋଇ । ୫ ।
ନ ତେଜ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଦୀନ ଜନ;
କହିଅଛ, “ନ ଛାଡ଼ିବା କଦାଚନ” । ଘୋଷା ।
ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ ଏ ସଂସାର, ପାପରେ ଘୋର ଅନ୍ଧାର
ପ୍ରାଣ ହୁଏ ଦେଖି ଥର ଥର;
ହସ୍ତ ଧରି କର ସ୍ଥିର,
ବିଶ୍ୱାସ ହେଉ ସବଳ ବିଶ୍ୱାସେ ମୁଁ ପଶୁଛି ଶରଣ । ୧ ।
ଦୁଃଖ ଶୋକ ଭୟ ରୋଗ ଘେରିଲେ ମୋ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ,
ସେ କାଳେ ଦୟାରେ ପ୍ରଭୁ ରଖ;
ନୋହିଲେ ନିରାଶେ ବୁଡ଼ି ଯିବି ଧର୍ମ ପଥ ଛାଡ଼ି,
ହୁଅ ପ୍ରଭୁ ମୋଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ । ୨ ।
ଆସିଲେ ପରୀକ୍ଷା କାଳ ସଙ୍ଗେ ଥାଇ ଦିଅ ବଳ;
ଯେସନେ ନ ହୋଇବି କାତର,
ଆନନ୍ଦରେ କରି ରଣ, ଶତ୍ରୁ କରି ବିନାଶନ,
ହୋଇବି ସ୍ୱପଥେ ଧାବମାନ । ୩ ।
ମରଣ ନିକଟ କାଳ ହେଲେ ଉପସ୍ଥିତ ମୋର
ନ ତେଜ ନ ତେଜ କ୍ଷଣକାଳ; ହସ୍ତ ଧରି ପାରି କର,
ପହଞ୍ଚାଅ ସ୍ୱର୍ଗପୁର
ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କର ସ୍ମରଣ । ୪ ।
ଯୀଶୁ ହେ, ଶୁଣି ତବ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବଚନ
କେଡ଼େ ଭରସା ପାଇଲି ମନେ ମୁଁ ଏକ୍ଷଣ । ଘୋଷା ।
ବୁଡ଼ି ନିରାଶ-ସାଗରେ ଥିଲି ବିଚାରି ମନରେ
ଆଉ ନାହିଁ ଉପାୟ ମୋହର,
ପାପ ମୋହର ଅଗଣ୍ୟ ସତେ କି ହେବ ମାର୍ଜନ ?
ନିଶ୍ଚୟ ଭୋଗିବି ମୁହିଁ ନରକ ଯାତନ । ୧ ।
ତୁମ୍ଭ ଅମୂଲ୍ୟ ବଚନ କରନ୍ତେ କର୍ଣ୍ଣେ ଶ୍ରବଣ
ଆନନ୍ଦେ ନାଚି ଉଠିଲା ମନ,
ଯେଣୁ ସେହି ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଅଟେ ପାପୀଙ୍କ କାରଣ,
ନିଶ୍ଚେ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟେ ମୁହିଁ ଗଣା ଏକ ଜନ । ୨ ।
ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଲେଶ ନାହିଁ ମୋର ଅବିଶ୍ୱାସ,
ଦୟା ସତ୍ୟତା ତୁମ୍ଭ ଭୂଷଣ,
କେଉଁ କାଳେ କଦାଚନ ନୋହିଛି କାହିଁ ଶ୍ରବଣ
ନିରାଶ ହେବାର ତବ ପଦାଶ୍ରିତ ଜନ । ୩ ।
ମୁହିଁ ପାପୀ ଦୀନହୀନ, ନାହିଁ ମୋର ଜ୍ଞାନ ପୂଣ୍ୟ,
ଛାମୁକୁ ଆସିଛି ହିଁ ତେସନ,
ଶ୍ରୀମୁଖରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛ ପ୍ରଭୁ ଆପଣ
ନ କରିବା ଦୂର କାହାକୁ କେଉଁ କାରଣ । ୪ ।
ନ ପାସୋର ତାଙ୍କୁ ମନ, ନ ପାସୋର କଦାଚନ,
ଯେଉଁ ପ୍ରିୟତମ ମିତ୍ର ତୋ ପାଇଁ ଦେଲେ ଜୀବନ । ଘୋଷା ।
କରିବାକୁ ଧନବାନ ହେଲେ ମୋ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧନ,
ମୁହିଁ ଅତି ଦୀନହୀନ କି କରିବି ପ୍ରତିଦାନ ା ୧ ।
ବହିଲେ ମୋର ଦୂରିତ, ହେଲେ ମୋ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜିତ,
ଢାଳିଲେ ନିଜ ଶୋଣିତ, ଆହା କି ବିଚିତ୍ର ପ୍ରେମ ା ୨ ।
ମୋତେ ଦେବାକୁ ଜୀବନ ଭୋଗିଲେ କ୍ରୁଶେ ମରଣ,
ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏସନ ପ୍ରେମ ନୋହିଲା ଦର୍ଶନ ା ୩ ।
ହେଉ ମନୁଁ ବିସ୍ମରଣ ସର୍ବ ମୋହ ମାୟାମାନ,
ତାଙ୍କୁ ନ ପାସୋର ମନ, ସେହି ମୋର ଧ୍ୟାନ ଗାନ ା ୪ ।
ହେ ମନ ମୋର,
ନ ପାସୋର ନ ପାସୋର ତାଙ୍କୁ । ଘୋଷା ।
ଯେଉଁ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ମୋ ଦୁଃଖ ସନ୍ତାପ,
ଭୋଗିଥିଲେ ମୋର ପାପ ଅଭିଶାପ,
ଆଉ ମୋ ବଦଳେ ଜୀବନ ତେଜିଲେ,
ପାସୋରି ଯିବି କି ତାଙ୍କୁ ? ା ୧ ।
କରିବାକୁ ମୋତେ ପାପୁଁ ପରିଷ୍କାର
ଢାଳିଲେ ଆପଣା ଅମୂଲ୍ୟ ରୁଧିର,
କଲେ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ହିମ ସରିସମ,
ପାସୋରି ଯିବି କି ତାଙ୍କୁ ? । ୨ ।
ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ମୋତେ ମିଳାଇଲେ,
ରାଜା ପୁରୋହିତ ପଦରେ ସ୍ଥାପିଲେ,
କଲେ ନିଜ ମହା ଗୌରବର ଭାଗୀ,
ପାସୋରି ଯିବି କି ତାଙ୍କୁ ? ା ୩ ।
ଯା’ଙ୍କୁ ପ୍ରେମ ତ୍ରିଭୁବନେ ଅନୁପମ,
ଯା’ଙ୍କ ପ୍ରେମ ବୋଧ ଜ୍ଞାନର ଅଗମ୍ୟ,
ଯା’ଙ୍କ ପ୍ରେମ ଦାବୀ କରେ ଦେହ ପ୍ରାଣ,
ପାସୋରି ଯବି କି ତାଙ୍କୁ ? ା ୪ ।
ଦୂରେ ଯାଉ ପାପ ଅଧର୍ମର ପ୍ରେମ,
ଦୂରେଇ ଯାଉ ଏ ଅନିତ୍ୟ ଜଗଦ୍ଧନ,
ଯାଉ ହେ ପାସୋର ଜ୍ଞାତି ପରିବାର,
ପାସୋରିବି ନାହିଁ ତାଙ୍କୁ ା ୫ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ଦେହ ପ୍ରାଣ ସମର୍ପିଣ କାଟିବି ମୁଁ ଦିନ । ଘୋଷା ।
କରିବାକୁ ମୁଁ ଏସନ ସେ କରି ସ୍ୱ ରକ୍ତ ଦାନ
ତଦ୍ଦ୍ୱାରା କିଣି ଅଛନ୍ତି ମୋହର ଏ ଦେହ ପ୍ରାଣ ା ୧ ।
ଏଣୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ଦେହ ପ୍ରାଣ ସମର୍ପିଣ ପ୍ରତିଦିନ
ଲୋଡ଼ିବି ତାଙ୍କ ସମ୍ଭ୍ରମ ହୋଇ ଅତି ଯତ୍ନବାନ ା ୨ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ଦେଲେ ଦେହ ପ୍ରାଣ ପାପ କ୍ଷିତି ଶୟତାନ
କେହି ମୋର କ୍ଷତି କରି ନ ପାରେ ଯାବଜ୍ଜୀବନ ା ୩ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ଦେଲେ ଦେହ ପ୍ରାଣ ଈଶ୍ୱର ହୋଇ ପ୍ରସନ୍ନ
ସୁଦୟାରେ ସ୍ୱସନ୍ତାନ କରିନେବେ ସ୍ୱର୍ଗସ୍ଥାନ ା ୪ ।
ଏଣୁ କରି ଆରେ ମନ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ଦେଇ ଦେହ ପ୍ରାଣ
ଇହ ପର ସୁକଲ୍ୟାଣ ପ୍ରଚୁର ହୁଅ ପ୍ରାପଣ ା ୫ ।
ହେ ପ୍ରଭୁ, କର କଲ୍ୟାଣ ଯେହ୍ନେ ମୁହିଁ
ଦେହ ପ୍ରାଣ ସମର୍ପି ତବ ଚରଣ ସେବିବି ଯାବଜ୍ଜୀବନ ା ୬ ।
ଯୀଶୁ, ତବ ଶ୍ରୀମହିମା ପ୍ରକାଶ ମୁହିଁ
କରିବା ପାଇଁ
ଉଦ୍ଯୋଗୀ କରାଅ ତବ ଇଚ୍ଛାନୁଯାୟୀ । ଘୋଷା ।
ତୁମ୍ଭ ଅମୂଲ୍ୟ ରକ୍ତରେ ମୁଁ ହୀନ କିଣା ହେବାରେ
ନିଜ ଦେହ ଆତ୍ମା ଆଉ ମୋର ନୁହଇ । ୧ ।
କର୍ମରେ କି ବଚନରେ, ଯାହା ଯାହା ମୁହିଁ କରେ
କରିବି ଯେସନେ ତବ ମହିମା ପାଇଁ । ୨ ।
ଯେବେ କିଛି ସୁବିଷୟ ମନରେ ହୁଏ ଉଦୟ
କରିବି ଯେସନେ ତବ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାୟି । ୩ ।
ତବ ଶ୍ରୀଛାମୁ ମୋହର ଅଗ୍ରେ ନୋହିଲେ ବାହାର
ନ ଯିବି କୌଣସି ସ୍ଥାନେ ସାହସୀ ହୋଇ । ୪ ।
ମୋର ନିତ୍ୟ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ତୁମ୍ଭ ଇଚ୍ଛା ଲୋଡ଼ିବାରେ ଭୁଲି
ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର କର୍ମେ ନ ଯିବି ଧାଇଁ । ୫ ।
ସୁଖରେ କିବା ଦୁଃଖରେ, ଜୀବନେ ବା ମରଣରେ
ଥ ।ନ୍ତୁ ସଦା ଧର୍ମାତ୍ମା ମୋ ସହାୟ ହୋଇ । ୬ ।