ଯୀଶୁଙ୍କୁ ସଙ୍ଗେ ରଖିବି, ହୃଦ-ପଦ୍ମ ତାଙ୍କୁ ଦେବି । ଘୋଷା ।
ସେ ତ ଜୀବର ଜୀବ, ମୋର ସର୍ବ ସମ୍ପଦ,
ଛାଡ଼ିଲେ ସେହି ପାଦ ବିପଦରେ ପଡ଼ିବି । ୧ ।
ଏ ଜଗତେ ବିପଦ, ଚାରିଆଡ଼େ ଆପଦ,
ନ ଧରିଲେ ସେ ପାଦ କେମନ୍ତେ ମୁଁ ବଞ୍ôଚବି । ୨ ।
ସେ ମୋର ଜୀବନଧବ, ତାଙ୍କରେ କରି ଭାବ
ହୋଇଣ ପାର ଭବ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପହୁଞ୍ôଚବି । ୩ ।
କର ମନ ତ୍ରାଣରତ୍ନ ଯତନ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପରମ ଧନ କି ମହା ମନୋରଞ୍ଜନ ! । ଘୋଷା ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟରତ୍ନ ହୋଇଲେ ପ୍ରାପଣ ଅନ୍ୟ ଧନେ ନାହିଁ ପ୍ରୟୋଜନ
ଲାଭ କର ଆରେ ମନ ଯତନେ କରି ସାଧନ । ୧ ।
ସାଂସାରିକ ସମ୍ପତ୍ତି ଧନ ଅଟେ ମିଥ୍ୟା ଛାୟାର ପ୍ରମାଣ;
ତହିଁ ନାହିଁ ମନ ତୃପ୍ତି, ସେହି ଅଟେ ସ୍ୱପ୍ନ ପ୍ରମାଣ । ୨ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ-ନିଧି ଅକ୍ଷୟ ନିତ୍ୟ, ତହିଁ ମନ ହୁଅଇ ତୃପ୍ତ;
ବିଶ୍ୱାସରେ ହୁଏ ପ୍ରାପ୍ତ, ଧର ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଚରଣ । ୩ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ରତ୍ନ ବିହୁନେ ମନ ଆଉ ନାହିଁ ମହା ପରିତ୍ରାଣ,
ନ ପାସୋର ଆରେ ମନ, ସର୍ବଦା କର ଯତନ । ୪ ।
ଯୀଶୁ ହେ, ମୁହିଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାପନ୍ନ, ହୁଅ ପ୍ରସନ୍ନ;
ତୁମ୍ଭ ବିନା ନାହିଁ ମୋର ଆଶ୍ରୟ ଆନ । ଘୋଷା ।
ମହା ଶତ୍ରୁ ଶୟତାନ ଗ୍ରାସିବାକୁ ମୋର ପ୍ରାଣ
ଧାଉଁଛି ପଛରେ ମୋର କରି ଗର୍ଜ୍ଜନ । ୧ ।
ପୁଣି ମୋ ଅଗଣ୍ୟ ପାପ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଲଂଘନ
ଶାପ ପ୍ରତିହନ୍ତା ସମାନ ପଛେ ଧାବମାନ । ୨ ।
ତୁମ୍ଭେ ହେ ଅଟ ମୋହର ଦୃଢ଼ ଆଶ୍ରୟ ନଗର,
ତୁମ୍ଭ ନିକଟକୁ କରୁଛି ପଳାୟନ । ୩ ।
କର ହେ ମୋତେ ରକ୍ଷଣ ଦେଇଣ ତୁମ୍ଭ ଶରଣ,
ତୁମ୍ଭ ଭୁଜ ତଳେ ହେଉ ମୋ ଆବରଣ । ୪ ।
କଟାକ୍ଷ ପକାଇ ପ୍ରଭୁ କର ଉପକାର । ଘୋଷା ।
ଭବ ସ୍ରୋତେ ମୁଁ ଭାସଇ, ଉପାୟ ମୋହର ନାହିଁ;
ଥଳ କିଛି ନ ଦିଶଇ, ଘୋର ଅନ୍ଧକାର । ୧ ।
ଭାଙ୍ଗିଗଲା ମୋର ତରୀ, ଉଠୁଛି ବଡ଼ ଲହରୀ,
କେମନ୍ତେ ହୋଇବି ପାରି ମୃତ୍ୟୁର ସାଗର ? । ୨ ।
ହଜାର ମେଘ ଗର୍ଜନ ସମାନ ଆସେ ତୋଫାନ
ଥ ରୁଛି ମୁଁ ଅନୁକ୍ଷଣ, କି ହେବ ମୋହର ? । ୩ ।
ଆହେ ଯୀଶୁ ଦୟାବାନ ଧରି ଏହି ଭୀତ ଜନ
ତ୍ରାଣ-ଘାଟେ ରଖ ପ୍ରାଣ, ଶାନ୍ତି ହେବ ମୋହର । ୪ ।
ପ୍ରଭୁ, ପାପିଷ୍ଠ ଦୀନ ପ୍ରତି କରୁଣା କର,
ଦୂର ନ କର ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ପାଶୁ ତୁମ୍ଭର । ଘୋଷା ।
ପାପରେ ମୋର ଜାତ, ପାପେ ହେଲି ବର୍ଦ୍ଧିତ,
ପାପରେ ଅନୁରକ୍ତ ମୁହିଁ ପାମର । ୧ ।
ଶତ୍ରୁ ଯେ ଶୟତାନ ସ୍ଥାପି ସ୍ୱସିଂହାସନ
ଅନ୍ତଃକରଣୁ ନାଶେ ସୁଖ ମୋହର । ୨ ।
ଦେଖି ଶତ୍ରୁ ପ୍ରବଳ ପାପ ପରୀକ୍ଷା ଘୋର
ବିଶ୍ୱାସ ଟଳ ଟଳ ମୋର ଦୁର୍ବଳ । ୩ ।
ରକ୍ଷା କରିବ ମୋତେ, ନାହିଁ କେହି ଜଗତେ,
କହିବି କା ନିକଟେ ଦୁଃଖ ମୋହର । ୪ ।
ତୁମ୍ଭେ ସିନା ଭରସା ସୁଖ ଶାନ୍ତିର ଆଶା,
କେବଳ ରକ୍ଷା ଆଶା ପଦେ ତୁମ୍ଭର । ୫ ।
ଦିଅ ତୁମ ଚରଣେ ଶରଣ ଦୀନ ଜନେ,
ନାଶ ଧର୍ମାତ୍ମା ଦାନେ କଳଙ୍କ ମୋର । ୬ ।
ଆହା ନରାତ୍ମା କି ବହୁମୂଲ୍ୟ ଧନ
ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିଶ୍ୱାସରୁ ଯାହାର ଉତ୍ପନ୍ନ । ଘୋଷା ।
ସମୁଦାୟ ଜଗତରୁ ରତ୍ନମଣି ସୁବର୍ଣ୍ଣରୁ ଅଟଇ ଯାହା ମୂଲ୍ୟ ଭାରି,
ହଜିଲେ ସେ ଆତ୍ମା ମନ କଦାଚ ନୁହେଁ ପ୍ରାପଣ;
କି ଲାଭ ହେବ ଜଗତ ପାଇଲେ ହେ ମନ । ୧ ।
ପ୍ରଭୁ ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ପାଇଁ ନିଜ ଆତ୍ମଜ ପଠାଇ ଜଗତକୁ କଲେ କି ପ୍ରେମ,
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ପାଇଁ ମନ,
ଯୀଶୁ ଭୋଗିଲେ ମରଣ ସେ ଆତ୍ମାଟି ଜଗିଗଲେ କି ଲାଭ ହେ ମନ । ୨ ।
ଯେଉଁ ଆତ୍ମାର ଫେରଣ ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗ ଦୂତଗଣ ସ୍ୱର୍ଗପୁରେ କରନ୍ତି ଗାନ,
ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ସଙ୍ଗେ ମନ ସରି ନୁହେଁ ସର୍ବ ଧନ,
ସେ ଆତ୍ମାଟି ହଜିଗଲେ ବ୍ୟର୍ଥ ତୋ ଜୀବନ । ୩ ।
ନୋହିବ ଏ ଆତ୍ମ ନାଶ ଭୋଗିବ ସୁଖ କି କ୍ଳେଶ ସ୍ୱର୍ଗେ ବା ନରକେ ଆହେ ମନ,
କର ହେ ମନ ସାଧନ ଏ ଆତ୍ମାର ପରିତ୍ରାଣ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ରକ୍ତେ ଯେଉଁ ଆତ୍ମା କିଣା ଆହେ ମନ । ୪ ।
( ସ୍ୱର : ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ )
ପ୍ରଭୁ ତବ ସୁସମ୍ବାଦ କରାଅ ଘୋଷଣ ହେ । ଘୋଷା ।
ପଠାଅ ପ୍ରଭୁ ତାହା ସର୍ବ ଜଗତେ,
ଚାରିଆଡ଼େ ବ୍ୟାପୁ ଦିବାକର ମତେ;
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନାମ ଘେନି କରୁ ଜୟଧ୍ୱନି, ପ୍ରେମେ କରୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ହେ । ୨ ।
ମୃତ୍ୟୁଚ୍ଛାୟା ସ୍ଥଳୀରେ ହେଉ ଦର୍ଶନ,
ମୃତ ଅଚେତନ ପାଉନ୍ତୁ ଜୀବନ;
ଘୋର ଅନ୍ଧକାରେ ପ୍ରକାଶୁ କିରଣ,
ପାଉ ଦୀପ୍ତି ସର୍ବଜନ ହେ । ୨ ।
ଶ୍ରାନ୍ତ ଭାରଗ୍ରସ୍ତ ନିକଟରେ ଯାଉ,
ସର୍ବ ପାପ ବୋଝ ଓହ୍ଲାଇ ପକାଉ;
ପରିଶ୍ରାନ୍ତ ପାଉନ୍ତୁ ଶାନ୍ତି ବିଶ୍ରାମ,
ସର୍ବେ କରୁ ଆରାଧନା ହେ । ୩ ।
ପାପୀ ବନ୍ଦୀଗଣ ନିକଟରେ ଯାଉ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନାମେ ମହାମୁକ୍ତି ସେ ଶୁଣାଉ;
କାଟୁ ଶୟତାନ ଅଧର୍ମ ବନ୍ଧନ,
ହେଉ ଉଚ୍ଚେ ଜୟଗାନ ହେ । ୪ ।
ପ୍ରତିମା ପୂଜକ ନିକଟରେ ଯାଉ,
ପ୍ରତିମାପୂଜାରୁ ତା ମନ ଫେରାଉ;
ଯିହୂଦୀ କି ହିନ୍ଦୁ ମୁସଲମାନ ଆଦି ସର୍ବେ ପାଉ ତ୍ରାଣ ଜ୍ଞାନ ହେ । ୫ ।
(ସ୍ୱର : ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ସଦା ଧନ୍ୟ)
କର ପ୍ରଭୁ ତବ ପ୍ରଚାରିତ ବାକ୍ୟେ କଲ୍ୟାଣ,
ପ୍ରଚାରିତ ବାକ୍ୟ ହେଉ ସୁସଫଳ ବହନ । ଘୋଷା ।
ତୁମ୍ଭର ଯେଉଁ ବାକ୍ୟ ଅଟେ ମର୍ମ୍ମ ଭେଦକ,
ସର୍ବ ପାପୀ ମର୍ମ୍ମେ ଭେଦୁ ପାଇ ତବ କଲ୍ୟାଣ । ୧ ।
ତୁମ୍ଭ ବାକ୍ୟ ପାଷାଣ ଭଗ୍ନ ହାତୁଡ଼ି ସମ,
ପାଷାଣ ତୁଲ୍ୟ ପାପୀର ମନ ସେ କରୁ ଭଗ୍ନ । ୨ ।
ତୁମ୍ଭର ଯେଉଁ ବାକ୍ୟ ମନ ପରିବର୍ତ୍ତକ
ପାପୀମନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରତି କରୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ । ୩ ।
ତୁମ୍ଭର ଯେଉଁ ବାକ୍ୟ ଅଟେ ହର୍ଷଜନକ,
ପାପୀ ଅନ୍ତଃକରଣରେ କରୁ ଆନନ୍ଦ ଦାନ । ୪ ।
ତୁମ୍ଭ ବାକ୍ୟ ଆହୁରି ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରସନ୍ନକାରୀ,
ପାପୀ ଚକ୍ଷୁ ତୁମ୍ଭ କ୍ରୁଶ ପ୍ରତି କରୁ ପ୍ରସନ୍ନ । ୫ ।
ତୁମ୍ଭର ଯେଉଁ ବାକ୍ୟ ମଧୁର ସୁମିଷ୍ଟକ,
ପାପୀ ବିଶ୍ୱାସେ ସର୍ବଦା କରୁ ଆନନ୍ଦେ ପାନ । ୬ ।
ତୁମ୍ଭ ବାକ୍ୟ ଜୀବନ, ତୁମ୍ଭ ବାକ୍ୟରେ ତ୍ରାଣ,
ପାପୀର ସର୍ବ ମଙ୍ଗଳ ତହିଁ ଅଟଇ ପୂର୍ଣ୍ଣ । ୭ ।
ତୁମ୍ଭର ଦାସଗଣ ତୁମ୍ଭ ଆଜ୍ଞା ପାଳିଣ,
ପ୍ରଚାର କରନ୍ତୁ ବାକ୍ୟ ନାନା ସ୍ଥାନେ ଯାଇଣ । ୮ ।
କର ପ୍ରଭୁ କଲ୍ୟାଣ ତବ ଦାସଙ୍କ ଶ୍ରମ,
ହେଉ ସୁସଫଳ ତୁମ୍ଭ ଦାସ ବୋଲେ ଆମେନ୍ । ୯ ।
( ସ୍ୱର : ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ )
କି ଅସୀମ ଅଟେ ପ୍ରଭୁ ତବ ପରାକ୍ରମ ହେ ! । ଘୋଷା ।
ନ ଥିଲା ଏହି ଜଗତ ଯେଉଁ କାଳେ ଆବର କିଛି ହିଁ ଦୃଶ୍ୟ ଯେ ନୋହିଲେ,
ହେଉ ବୋଲି ସବୁ ବୋଲନ୍ତ ସେକାଳେ ହେଲେ ଆଜ୍ଞାମାତ୍ରେ ଜନ୍ମ ହେ । ୧ ।
ପକାଇଲେ ଦୃଷ୍ଟି ତବ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରତି ଦିଶନ୍ତି ସକଳ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କେମନ୍ତି !
ବୋଲନ୍ତି ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ସ୍ୱରରେ ସେ ଅତି,
ତବ ଶକ୍ତି ବୋଧାଗମ୍ୟ ହେ । ୨ ।
ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଦିତ୍ୟ ଗ୍ରହାଦି ନକ୍ଷତ୍ର,
ତବ ନିରୂପଣ ମାନନ୍ତି ସମସ୍ତ,
ଲଙ୍ଘିବାକୁ ତବ ବାକ୍ୟ ଯେ ଅନନ୍ତ ସର୍ବ ସୃଷ୍ଟି ହିଁ ଅକ୍ଷମ ହେ । ୩ ।
ଦୃଶ୍ୟ କି ଅଦୃଶ୍ୟ ସବୁରି ଶାସନ-
ଦଣ୍ଡକୁ କରିଛ ଶ୍ରୀକରେ ଧାରଣ,
ଦୂତ ଶୟତାନ ଆଦମ ସନ୍ତାନ
ତବ ଆଗେ ଧୂଳିସମ ହେ । ୪ ।
ସର୍ବ ଶକ୍ତିମାନ ତ୍ରିପୁର ରାଜନ, ତବ ପରାକ୍ରମ ଅନନ୍ତ ଅସୀମ,
ତ୍ରିଭୁବନେ ଯାହା ଅଟେ ଅନୁପମ ବର୍ଣ୍ଣିବି କି ମୁଁ ଅଧମ ହେ । ୫ ।
( ସ୍ୱର : ଦୁଃଖ କାଳରେ )
କି ମନୋହର
ଅଟେ ଦେଖ ମନ ମୋର ସେ ଅମରପୁର ! । ଘୋଷା ।
ଅଛି ସେ ଯର୍ଦ୍ଦନ ସେ ପାରିରେ, ନୁହେଁ ଦୃଷ୍ଟ ଏ ଚର୍ମ ଚକ୍ଷୁରେ
ମାଗି ଧର୍ମାତ୍ମାଙ୍କ କୃପା ବର
ଚାହଁ ହେ ବିଶ୍ୱାସ-ଦୃଷ୍ଟି ମେଲାଇ ତୋହର । ୧ ।
ଆହା ସେ କେଡ଼େ ଉତ୍ତମ ଦେଶ ! ବର୍ଣ୍ଣିପାରେ କି ଛାର ମନୁଷ୍ୟ !
କାହିଁ ଜଗତେ ଉପମା ତାର ?
କୋଟି ଏଦନ ତା ଆଗେ ଅସାରୁ ଅସାର । ୨ ।
ସୁଖ ଆନନ୍ଦ ଶାନ୍ତିର ନଦୀ ବହୁଥାଏ ତହିଁ ନିରବଧି,
କି ସୁନିର୍ମଳ ଅମୃତ ନୀର !
ନାଶେ ନିଃଶେଷେ ସକଳ ତୃଷାଦି ସତ୍ୱର । ୩ ।
ଅତି ସୁମିଷ୍ଟ ଅମୃତ ଫଳ ଫଳୁଥାଏ ତହିଁ ସଦାକାଳ,
ବାରେ କଲେ ଆସ୍ୱାଦନ ତାର
କ୍ଷୁଧା ନୁହଇ କୌଣସି କାଳେ ହିଁ ଆବର । ୪ ।
ନାହିଁ ଶୋକ ଦୁଃଖ ମୃତ୍ୟୁ ତହିଁ,
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ସ୍ଥାନ ସେହି; କୌଣସି ଅଞ୍ଚଳରେ ହିଁ ତାର
କେବେ ନୁହେଁ ଶୁଣା ଶୋକ କ୍ରନ୍ଦନର ସ୍ୱର । ୫ ।
ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ସେ ଅତୁଲ୍ୟ ଦେଶ,
କେବେ ହେବ ତହିଁ ମୋ ନିବାସ ?
କେବେ ହେବ ଏଡ଼େ ଭାଗ୍ୟ ମୋର ?
ତହିଁ ଦେଖିବି ମୁଁ ଶ୍ରୀମୁଖ ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କର । ୬ ।