ଆରତି ତୁମରି କରିବି ଦୁଃଖ ହାରି
ପ୍ରେମ ଦୀପ ଜାଳି ନୟନେ
ଅନୁରାଗ ପ୍ରେମେ ଝରାଇ ଦେବିଗୋ
ନୟନର ବାରି ଦୁଇ ଚରଣେ ।ଘୋଷା|
ଗାଇବି ସପ୍ତସୂରେ ପ୍ରେମ ଅନଳେ
ଉଛୁଳାଇ ଦିଅ ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରକମ୍ପି
ପ୍ରେମ ଭକତି … କୁସୁମରେ ରୀତି
ସଜାଇ ଦେବି ଗୋ ସୁହାଗ ମନେ I୧I
ତୁମେ ମୋ ପ୍ରିୟତମ ପ୍ରଭୁପେ ମୋର … ୨ ଥର
ଧରମେ କରମେ ମୁଁ ହେବି ଯେ ତୁମର
ଜଗିରହି ସଦା
… ଦିବା ରଜନୀରେ
ଭଜିବି ସେ ନାମ ମନ ଗହନେ |୨|
ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁଯୀଶୁ ମୋରାଜନ ଯୀଶୁ
ସ୍ଵାମୀ ମୋର ପ୍ରିୟ ତୁମେ ସ୍ଵାମୀ ମୋର ପ୍ରିୟ ତୁମେ
ପରମ ସୁନ୍ଦର ଆହେ ପ୍ରିୟ ମୋର
ଦଶ ସହସ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦଶ ସହସ୍ର ମଧ୍ୟରେ (ଘୋଷା)
ତୁମ ବିନା ପ୍ରଭୁ ନାହିଁ କାହାଠାରେ
ନାହିଁ କେବେ ପରିତ୍ରାଣ,
ନରଗଣ ମଧେ ଆକାଶର ତଳେ
ନାହିଁ କେହି ଧରାଧାମେ
ପରମ ସୁନ୍ଦର ଆହେ ପ୍ରିୟ ମୋର … |୧|
ପରମ ଆନନ୍ଦ ଆହେ ପ୍ରିୟତମ
ବସେ ତୁମ ଛାୟାତଳେ,
ତୁମରି ଫଳଯେ କି ସ୍ବାଦ ତୁଣ୍ଡକୁ
ବଣ୍ଡିକି ମୁଁ ତାହା ପାରେ
ପରମ ସୁନ୍ଦର ଆହେ ପ୍ରିୟ ମୋର|2|
ଶାନ୍ତିଦାତା ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା, ଶୁଣ ବିନତି ବାରେ
ଶୁଦ୍ଧକାରୀ ଅଗ୍ନିସମ, ଆସ ମୋ ହୃଦୟରେ (ଘୋଷା)
କଳୁଷ ଭରା ଅନ୍ତର ମୋର ତବ ଆଗମେ ପବିତ୍ର କର
ପକାଇ ତବ ସିଂହାସନ ରୁହ ସଦା ଅନ୍ତରେ
ଶାନ୍ତିଦାତା ରୁହ ସଦା ଅନ୍ତରେ … ରୁହ ସଦା ଅନ୍ତରେ |୧||
ପାପ ସାଗରୁ ଉଦ୍ଧରି ମୋତେ କିଏ ନେବ ସେ ସିୟୋନ ପଥେ
କେ ଦେବ ଜ୍ୟୋତି କେ ଦେବ ଶାନ୍ତି ତୁମ ବିହୁନରେ
ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଜ୍ୟୋତି ଦିଅ ଅନ୍ତରେ … ଶାନ୍ତି ଦିଅ ଅନ୍ତରେ ।୨ ||
ପରାଣ ଭରୁ ମୋ ତୁମରି ପ୍ରେମେ, କଣ୍ଠ ଭରୁ ହେ ତୁମରି ଗାନେ
ବିଜୟୀ କର ଶକତି ଦାନେ ଜୀବନ ସଂଗ୍ରାମରେ
ଶାନ୍ତିଦାତା ରହି ସଦା ସାଥିରେ … ରହି ସଦା ସାଥିରେ I୩I
ଚଲାଅ ମୋ ଜୀବନ ତରୀ, ହେ ପବିତ୍ରାପା ହୋଇ ନାଉରୀ
ମିଳାଅ ଶେଷେ ସ୍ଵର୍ଗ ସିୟୋନେ, ପ୍ରାଣପତି ସାଥିରେ
ପ୍ରେମମୟ ପ୍ରାଣପତି ସାଥିରେ … ଦୂତଗଣ ମେଳରେ I୪I
ଯୁଗ ଶେଷ ଦିନ ଆସି ଯାଉଛି ରେ
ବେଳ ନାହିଁ … ବେଳ ନାହିଁ ଆସିବା ଆଗରୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ବାରତା
ଚାଲିଯିବା ଆମେ କହି
ଆ … ସାଥି ଆ … ସାଥି ଆ … (ଘୋଷା)
ବାରିଜଣ ଶିଷ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ ଯାହା
ଆଜିବି ରହିଛି ଅପହଞ୍ଚ କ୍ଷେତ ଯୀଶୁଙ୍କ ଆଦେଶ ତାହା
ସେ ସୁସମାଚାର କହିଯିବା ଆମେ
ଆସେ ଡ଼ାକରାରେ ଆସେ ଡାକରା
ଆ … ସାଥି ଆ …ଫେରିଆ |୧|
ଯୀଶୁଙ୍କ ବାରତା କୋଣେ କୋଣେ ତୁମେ ଯାଇ
ସେ କୁଶର କଥା ସେ ପ୍ରେମର ବାର୍ଭା ଅବିଳମ୍ବେ ଯାଅ ନେଇ
ସେ ସୁସମାଚାର କହିଯିବା ଆମେ
ଆସେ ଡାକରାରେ ଆସେ ଡାକରା
ହାଲିଲୁୟା … ହାଲିଲୁୟା I୨I
ଯୀଶୁ ଡାକନ୍ତି ତୋତେ … ଯୀଶୁ ଡାକନ୍ତି ତୋତେ
ଆବୋରି ନେବାକୁ ପ୍ରେମିକ ବାହୁରେ (ଘୋଷା)
ଦୁଃଖ ନିରାଶାରେ ସିଏ ତେବେ ଶାନ୍ତି
ସମର୍ପି ଦେଲେ ତୁ ଜୀବନ ତୋହର
ଅସୀମ ଆନନ୍ଦ ଦେବେ ତୋତେ | ୧ ||
ଲୁହ ପୋଛି ଦେଇ ରକ୍ଷା କରିବେ ତୋର
ନୟନ ପିତୁଳା ତୁ ହେବୁ ତାଙ୍କର
ରାକ୍ଷାସେ କରିବେ ନିଶ୍ଚି ତୋତେ || ୨ ||
ତୁ ଦେଲେ ତୋ ଜୀବନ ସିଏ ଦେବେ ଶକ୍ତି
ଯୀଶୁ ତୋର ମୁକ୍ତି ଯୀଶୁ ତୋ ସହାୟ
ଅନ୍ତେ ଜୀବନ ଦେବେ ତୋତେ ୩ ||
ତୁମରି ଉତ୍କଳ ପ୍ରଦୀପ ଜ୍ଵଳ ଆମରି ଅନ୍ଧାର ଘରେ
ସବୁ ପାପ ନିଶା ଅପସରି ଯାଉ
ତୁମ ଆଲୋକର ଜ୍ୟୋର୍ତିରେ (ଘୋଷା)
କୋଣେ କୋଣେ ଯେତେ ଅନ୍ଧାର ଅଛି
ତୁମରି ସ୍ପର୍ଶ ଦିଅ ଗୋ ନାଶି
ପରଶ ମଣିର ପ୍ରଦୀପ ତୁମର ସୁନା କରିଦେଉ ଆମରେ ।୧//
ଦୁରେଇ ଯାଉ ହେ ଅପ୍ରୀତି ନିଶା
ଅପ୍ରେମ, ଅନ୍ଧାର, ଅସତ୍ୟ, ହିଂସା
ଘରେ ଘରେ ଆମ ପ୍ରିୟ ଯୀଶୁ ନାମ ଶୁଭ ବୀଣା ବାଜୁ
ମଧୁରେ ।୨।
କ୍ଷୀଣ ଦୀପ ଆମ ନାହିଁ ଶକତି
ଧୁକୁ ଧୁକୁ ଜ୍ୱଳି ଲିଭଇ ବତୀ
ପରମ ଜ୍ୟୋତିରେ ଆମ ପରିବାର ଆଲୋକିତ କର
ସର ।୩।
କି ଦୁଃଖ ସହିଲ ପ୍ରଭୁ ମୋ ମରଣ ନିଜେ ବରି
ଧନ୍ୟ ଯୀଶୁ ତାଣକାରୀ (ଘୋଷା)
ମସ୍ତକେ କଣ୍ଟା ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଲ ମୋ ପାଇଁ ହୋ . ହୋ
ଗାଲେ ଚାପୁଡ଼ା ମାରିଲେ କେତେ ପରିହାସ କରି
ଏ ଯାତନା ମୋରି ପାଇଁ || ୧ ||
ଯାଏ କେତେ ରକ୍ତ ବହି, ମସ୍ତକରୁ ଝରି… ହୋ …ହୋ…ହୋ…
ବସାଇଲେ ଯେ ଶିଆର, ପୃଷେ କୋରଡ଼ା ପ୍ରହାର
ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖ ତୁମରି ।।୨।।
ଚଢ଼ାଇଲେ କୁଶ କାଠେ ଅଭିଶପ୍ତ ପରି .. ହୋ.. ହୋ.. ହୋ..
ହାତ ପାଦରେ ନିଷ୍ଣୁର କଣ୍ଟା ବିନ୍ଧିଲେ ଏପରି
ସତେ ଯେ ଶତୁ ତାଙ୍କରି ।।୩।।
ବିଦାରେ ହୃଦ ମୋହରି ତୁମ ଦୁଃଖ ସ୍ମରି .. ହୋ..ହୋ.. ହୋ..
ମୋ ଦଣ୍ଡ ନିଜେ ଭୋଗିଲ ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଦ୍ଧରି
ଧନ୍ୟ ଯୀଶୁ ପ୍ରାଣକାରୀ I୪|
ଦୃଢ଼ କୋଣ-ପାଷାଣ ଉପରେ
ବିଶ୍ବାସ-ଭରସା ମନ୍ଦିର ତୋଳିଛି ମୂଳଦୁଆ ଚିହ୍ନ ଯରେ । ଘୋଷା ।
ସେ ତ ଅନାଦି କାଳର ପଥର, ଯାକୁ ଭାଙ୍ଗି ନ ପାରେ ଜଳାକାର,
ଦୁର୍ବଳ ପତିତ ଗୃହ ମୁଁ ତୋଳିଛି, କାଳେ କାଳେ ଭାଙ୍ଗି ନ ପାରେ |୧|
ଯେଉଁ ପାଷାଣ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ଆପେ ସିୟୋନରେ କଲେ ସ୍ଥାପନ,
ପାପ-ତାପ-ବଢ଼ି-ନରକ-ଲହ ପରାଜୟ କରି ନ ପାରେ ।୨।
ଚିହ୍ନି ନ ପାରିଣ ଗାଛକଗଣ ଅତି ତୁଚ୍ଛରେ କଲେ ନିବାରଣ,
ପାଷାଣୁ ବାଲିକି କରି ମନୋନୀତ ମଲେ ସର୍ବନାଶ ବଢ଼ିରେ |୩|
ଯଦ୍ୟପି ନରକର ପରାକ୍ରମ ଅବା ଦୂରନ୍ତ ଶତୁ ଶୟତାନ
ଘୋର ଅଗ୍ନିବାଣ କରେ ନିକ୍ଷେପଣ ମୂଳଦୂଆ ହଲି ନ ପାରେ |୪|
ଯୀଶୁ ମୋର ଦୃଢ଼ କୋଣ ପାଷାଣ, ତହିପରେ ମୋ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ,
ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପବନ ବହି ଘନ ଘନ ମୋ ଗୃହକୁ ଭାଙ୍ଗି ନ ପାରେ |୫|
କେଡେ ମନୋରମ ସେ ସ୍ବର୍ଗଭୁବନ
ନାହିଁ ନାହିଁ ତା ସମ ସୁଖଧାମନ୍ତ
କେବେ କରିବ ମୋ ନେତ୍ର ଦର୍ଶନ ?
କେବେ ପଡିବ ତା ଦ୍ଵାରେ ଚରଣ ? । ଘୋଷା।
ଯହି ଅଛନ୍ତି ମୋ ପ୍ରାଣରାଜନ, ହେବି ହୃଷ୍ଟ ଦେଖି ତାଙ୍କ ବଦନ |1|
ଯହି ନିବାସ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ, ଶୁଣା ନ ଯାଏ ସେ ପୁରେ ମରଣ |2|
ଯହିଁ ନାହିଁ ରାତ୍ରି କି ପରିଶ୍ରମ, ଭୋଗ ହୁଅଇ ସେ ପୁରେ ବିଶ୍ରାମ |3|
ହେବ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ମୁଣ୍ଠ ଭୂଷଣ, ଶୋକ ଦୁଃଖ କରିବ ପଳାୟନ |4|
ଚାଲରେ ମନ ଚାଲରେ ବହନ, ଆସିଅଛି ସେଠାରୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ |5|
ସୁନ୍ଦର ମଧୁର ନାମଟି ତାଙ୍କର
ନ ପାରେ ମୁରୁଛି କ୍ଷଣେ ମାତର
ଯେଣେ ଗଲେ ତେଣେ ନା ହୃଦ ମୋର
କି ଜାଣି କାହିଁକି, ନୁହଇ ପାସୋର
ଦୁଇ ଦୁଇ କରି ଚାରୋଟି ଅକ୍ଷର
ବାନ୍ଧି ରଖୁଅଛି ସରଗ ସମ୍ଭାର
ଆଡ଼ କାO ଛନ୍ଦା ସେହି ନାମ ଚିର
ହେଜୁ ନ ହେଜୁଣୁ ପୁଲକେ ଶରୀର ୧ ||
ନୀତି ଚମତ୍କାର ପ୍ରୀତି ରନାକର
ପାହୁଁ ତରିବାରେ ଅମୋହ ମନ୍ତର
ନୋହିଁ ପଦପ୍ରାନ୍ତୁ ନିମିଷେ ଅନ୍ତର
ନାମ ଭଜନରେ ଯାଉ ଦିନ ମୋର |୨|