ହେ ତ୍ରାଣକାରୀ, ଭବାବ୍ଧି ତରୀ,
ଯୀଶୁ କର ପାରି । ଘୋଷା ।
ଦାରୁଣ ଭବାବ୍ଧି ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଛି, ମୋହ-ମାୟା ପଙ୍କେ ବୁଡ଼ି ଯାଉଅଛି,
ଜଞ୍ଜାଳର ଜାଲ ମୋତେ ଭିଡୁଅଛି, କାଳ କୁମ୍ଭୀର ଓଟାରି । ୧ ।
ନିବିଡ଼ ଅନ୍ଧାର ଘୋଟି ଆସୁଅଛି, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପବନ ଖରେ ବହୁଅଛି,
ପ୍ରବଳ ତରଙ୍ଗ ମୁଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗୁଛି, ପ୍ରାଣ ହେଉଅଛି ଭାରୀ । ୨ ।
ଏ ଦୁଃଖ କଷଣ ହେବାରୁ କଠିନ ହେଉଅଛି ହତ ବୁଦ୍ଧି ଜ୍ଞାନ ଧ୍ୟାନ, ମୋ
ବିଶ୍ୱାସ-ଧନ ଲୁଟିବା କାରଣ ଜଗି ବସିଅଛି ଅରି । ୩ ।
ଲୟର ନିକଟେ ଡାକୁଛି ଉତ୍କଟେ, ନ ତେଜ ସଙ୍କଟେ ଲଗାଅ ହେ ତଟେ,
ମୋ ଆରତ ବାଣୀ ଦୟା ଚିତ୍ତେ ଶୁଣି ଉଦ୍ଧରି ନିଅ ସେ ପାରି । ୪ ।
ତ୍ରାଣକାରୀ,
ପାପ-ସାଗରୁ କର ହେ ପାରି,
ଉଠୁଛି, ଲହରୀ, ଯୀଶୁ ଦୟା କରି ନିଜ ହସ୍ତେ ମୋତେ ନିଅ ଧରି । ଘୋଷା ।
ତ୍ରାଣର ନଉକା ହୋଇ ଆସିଅଛ, ପାପୀଙ୍କି କରିବ ପାରି
ତୁମ୍ଭେ ଦୟା ବହି ନିଅ ହେ ଉଦ୍ଧରି ପାପ ଢେଉ ନିବାରଣ କରି । ୧ ।
ଅପାର କଷଣ ସହିଲ ଦୂଷଣ ହେବାକୁ ପାପୀଙ୍କ ତରୀ,
ତୁମେ ସିନା ପ୍ରଭୁ ତାରିବାକୁ ପାର, ଆଉ ବଳ ତ ନାହିଁ କାହାରି । ୨ ।
ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ରୂପେ ପାପୀଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଜନ୍ମିଲ ଏ ମର୍ତ୍ତପୁରୀ,
ତେତିଶ ବରଷ ମହୀରେ ରହିଲ ନାନା ହିତ ଉପଦେଶ କରି । ୩ ।
ଭବିଷ୍ୟତ କଥା ସଫଳ ନିମନ୍ତେ ଘଟିଲା କାଳ ତୁମରି,
ପାପର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗେ ଭୋଗିଲ ଲଗା ହୋଇଣ ଶେଷରେ ମରି । ୪ ।
ଚାଳିଶ ଦିବସେ ମହୀକୁ ତେଜିଣ ଚାଲିଗଲ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀ;
ଈଶ୍ୱର ଦକ୍ଷିଣେ ବିଜେ କରିଅଛ, ଘେରିଛନ୍ତି ଦୂତେ ଆଜ୍ଞାକାରୀ । ୫ ।
ଶେଷ ଦିନେ ପ୍ରଭୁ ବିଚାର କରିବ, ଛାର ପାପ ଦୂର କରି
ଧାର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ପାଖରେ ଦୟାରେ ଦେବ ଅମୀୟ ବାରି । ୬ ।
ଦୂର ଦୂର ହେ ମୋର ଅବିଶ୍ୱାସ ସତ୍ୱର,
ତ୍ରାଣର ଆଶା ମୋର ଗୁନ୍ଥା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଉପର । ଘୋଷା ।
ଏହା ସତ୍ୟ ଅଟଇ ମହା ପାପିଷ୍ଠ ମୁହିଁ
ନାହିଁ ମୋ ପୁଣ୍ୟ ଲେସ ମାତ୍ରହିଁ,
ମାତ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଣ୍ୟ ହୋଇଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ପୂର୍ଣ୍ଣ,
ଜାଣେ ମୁହିଁ ତାହାଙ୍କ ପୂଣ୍ୟ ତ୍ରାଣଦାୟକ,
ସେ ପୂଣ୍ୟ ଅଟେ ମୋର ତ୍ରାଣ ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର । ୧ ।
ଅଛି ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ତ୍ରୁଟି ନାନା ପ୍ରକାର,
ଧ ର୍ମକର୍ମେ ମୁଁ ସିଦ୍ଧ ନୁହଇ; ମାତ୍ର ଭରସା ମୋର ନାହିଁ କର୍ମ ଉପର
ଜାଣେ ମୁଁ କର୍ମେ ତ୍ରାଣ ନ ପାରେ ପାଇ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ବିଶ୍ୱାସ ଅଟେ ମୂଳ ପରିତ୍ରାଣର । ୨ ।
ଅଟେ ମୁହିଁ ପ୍ରମାଣ ବିଶ୍ୱାସେ ଅତି କ୍ଷୀଣ,
ବିଶ୍ୱାସୀ-ନାମକୁ ଅଭାଜନ
ମାତ୍ର ଯେବେ ନିତାନ୍ତ ମୋ ବିଶ୍ୱାସ ଯଥାର୍ଥ
ଜାଣେ ମୁହିଁ ନିଶ୍ଚିତେ ପ୍ରଭୁ ସୁଗ୍ରାହ୍ୟ ମୋତେ
କରିବେ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ହେଁ ବିଶ୍ୱାସ ମୋହର । ୩ ।
ବିଶ୍ୱାସ ମୁଁ ଯାହାକୁ କରିଛି ଜାଣେ ତାଙ୍କୁ
ଅଟନ୍ତି ସେହି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୟାଳୁ;
ଏ ମୋର ଦୃଢ଼ ବୋଧ, ଧରିଛି ତାଙ୍କ ପଦ,
ନୋହିବି କଦାଚନ ନିରାଶ କେଉଁ କ୍ଷଣ,
ନୋହିବ ନିଷ୍ଫଳ ଭରସା କେବେ ମୋହର । ୪ ।
ମନ, ସ୍ମର, ପିତା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରମ କୁମରରେ । ଘୋଷା ।
ସେହି ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱର୍ଗୁ ଆସି ଶୟତାନ କର୍ମ ନାଶି
ଉପଦେଶେ ମନ ତୋଷି ପାପ ତାପକୁ ବିନାଶି
କି ଅମୃତ ବଚନ ତାଙ୍କର ରେ । ୧ ।
ତାଙ୍କ ସର୍ବ କୃତ କର୍ମ ନିଷ୍ପାପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ,
ଜଗତେ ଯେତେ ଅଧର୍ମ ଅନ୍ୟାୟ ପାପ ଦୁଷ୍କର୍ମ
ଭୋଗିଲେ ସେ ନିଜ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗରେ । ୨ ।
ତୁ ଯେବେ ପାରିବୁ ମନ ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ-ଧନ ଭୀତ ନୋହି ମାଗି ଘେନ,
ସେ ଖଣ୍ଡିବେ ପାପମାନ, ଭରସାରେ ଆନନ୍ଦ ତୁ କର ରେ । ୩ ।
ଆଉ ନ କର ବିଳମ୍ବ, ଶୀଘ୍ର ତୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ସେବ,
ସ୍ତୁତି କର, ଆଜ୍ଞା ଭାବ ଧର ତୁ ନୂଆ ସ୍ୱଭାବ ପ୍ରେମ-ଦୀପ୍ତି ଜ୍ୱଳାଅ ତାଙ୍କର ରେ । ୪ ।
ଅରୂପ ରୂପ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଲେ,
ଅନୁଗ୍ରହ ସତ୍ୟତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଅଇଲେ । ଘୋଷା ।
କାଳବଳେ ଅନାୟତ୍ତ ଥିଲା ସକଳ ଜଗତ,
ନିଜେ ମୃତ୍ୟୁଭୋଗ କରି କାଳକୁ ସେ ନାଶିଲେ । ୧ ।
ସତ୍ୟ, ଶାନ୍ତି, ଦୟା, କ୍ଷମା ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣ ମହିମା ଦେଖାଇ
ଈଶ୍ୱର ଗୁଣ ସତ୍ୟ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପିଲେ । ୨ ।
ସେ ଧର୍ମେ ବିଶ୍ୱାସୀ ଜନ ଅନ୍ତରେ ଖେଦ, କ୍ରନ୍ଦନ
କରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ନିବେଦନ ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ପାଇଲେ । ୩ ।
ଧନ ମାନ ସଂସାରକୁ ପକାଇ ସବୁ ପଛକୁ
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ-ପ୍ରେମ-ପିୟୁଷକୁ ଚାଖି ତୃପ୍ତ ହୋଇଲେ । ୪ ।
ଯାଇ ଅମର ଭୁବନ ଅରୂପ ରୂପ ଦର୍ଶନ ପାଇ
ନିତ୍ୟ ବିଶ୍ରାମକୁ ମହାନନ୍ଦେ ରହିଲେ । ୫ ।
ଗାୟନ କର ଆନନ୍ଦେ ମନ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମରଣେ ତୋର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ରାଣ । ଘୋଷା ।
ତୋର ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ,
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୋଜନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମରଣେ ଜାଣ । ୧ ।
ନାହିଁ କି ତୋ ପୂଣ୍ୟକର୍ମ ତୁହି ପାପୀରେ ଅଧମ ?
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଅଟନ୍ତି ତୋହର ପୁଣ୍ୟ ନିଧାନ । ୨ ।
କହୁ କି ତୋହରି ପାଇଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହୃଦେ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ ?
ସବୁ ପାପୀ ଆସିଲେ ହିଁ ଥିବଟି ସ୍ଥାନ । ୩ ।
ଭାବୁ କି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ରକ୍ତ ହୋଇଛି ଗୁଣ ରହିତ ?
କେବେ ତା’ର ତ୍ରାଣଗୁଣ ନୁହେଁ ହରଣ । ୪ ।
ଯେଯାଏ ଥାଏ ଜୀବନେ ଜଗତରେ ପାପୀ ଜଣେ
ସେଯାଏ ସେ ତ୍ରାଣଗୁଣ ଥିବ ସମାନ । ୫ ।
ଏଣୁ ଯେବେ ପାପ ତୋର ହୁଏ ପର୍ବତ ଆକାର
ନିଶ୍ଚୟ ହୋଇବ ନାଶ ଏ କଥା ଜାଣ । ୬ ।
ଦୀନବନ୍ଧୁ କୃପାସିନ୍ଧୁ ଯୀଶୁ ଦୟାରେ ଭୂଷଣ ହେ । ଘୋଷା ।
ମୁହିଁ ପାପୀ ହୀନଜନ, ପତିତ ଦଶାରେ ଗଲା ଦିନ,
ଆତ୍ମାର ଗତିକି କଲି ହେଳନ ହୋଇଣ ଅଜ୍ଞାନ ହେ । ୧ ।
ମୋର ପାପ ବଡ଼ ଭାର, ପର୍ବତଠାରୁ ଅଟଇ ବଡ଼,
ଜଗତେ ଆଉ କେ ଅଛି ମୋହର କରିବ ତାରଣ ହେ । ୨ ।
ଏ ପାପେ ଯେବେ ମରିବି ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ନରକେ ପଡ଼ିବି,
ଅନନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେବ ମୋହର, କରିବି ରୋଦନ ହେ । ୩ ।
ଆହେ ଯୀଶୁ କ୍ଷମାବାନ, ପାପୀର ନିମନ୍ତେ ଦେଲ ପ୍ରାଣ
ଏଥିପାଇଁ ମୁହିଁ ଆଶା କରିଣ, କରୁଛି ଜଣାଣ ହେ । ୪ ।
ମୋଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତୁମ୍ଭ ବଳିଦାନ ରକ୍ତେ ଧୋଇ
ମନ ଶୁଦ୍ଧ କର, ଆତ୍ମା ଦେଇ ଦିଅ ନୂତନ ଜନ୍ମ ହେ । ୫ ।
କର ହେ ମୋତେ ତୁମରି (ଆହେ ଯୀଶୁ),
ମୋରୂପ ବିଲୋପ କର, ସ୍ୱରୂପ ମୋଠି ପ୍ରସାର,
ତୁମଠି କର ତନ୍ମୟ ହୁଅ ମୋର ହୃଦମୟ
ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ପାଇ ନିଜକୁ ଯାଏ ଯେହ୍ନେ ପାସୋରି । ଘୋଷା ।
ତୁମ କରମେ ମୋତେ ବିଭୋର କର ପ୍ରଭୁ,
ମୋ ଇଚ୍ଛା ମୋର କରମ-ବାସନା ନାଶ ସବୁ,
ତୁମ୍ଭ କରମ ଛଳେ ମୋ କର୍ମ ନ ହେଉ ତିଳେ,
ତୁମ୍ଭ ପ୍ରଶଂସା ଗାଇ ନିଜେ ପ୍ରଶଂସା ନେଇ
ମୋତେ ଯେହ୍ନେ ନ ବସାଏ ତବ ଆସନୋପରି । ୧ ।
ଯେତେ ଉଦ୍ଧତ-ଚିନ୍ତା କଳପନା ସ୍ୱପନ
ସ୍ୱତଃ ଉଠେ ପ୍ରାଣେ ପ୍ରଭୁ କର ସବୁ ଦମନ ।
ହୃଦୟ ରାଜା ରୂପେ ବଶୀଭୂତ କର ଆପେ,
ନିନ୍ଦା ବିପଦ ଦେଇ ଅବା ପ୍ରେମରେ ଭୁଲାଇ
ଜୀବନର ସ୍ୱାମୀ ରୂପେ ନିଅ ନିଜର କରି । ୨ ।
ଆସ ହେ ହୃଦୟ-ସଖା ହୃଦେ କର ଅଧିଷ୍ଠାନ,
ନିରେଖି ମନ ଆଖି ତୃପ୍ତ ରହୁ ଚିରଦିନ । ଘୋଷା ।
ଅନ୍ତରେ ବିତର ଯୀଶୁ ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି ଧର୍ମଜ୍ଞାନ,
ତୁମ୍ଭ ପଦେ ମତି ମୋର ରହିଥାଉ ଅନୁକ୍ଷଣ । ୧ ।
ଶୟତାନ ପ୍ରବଞ୍ଜନା କୁଟିଳ କୁତର୍କ ନାନା
ତୁମ୍ଭରେ କରି ପ୍ରାର୍ଥନା ଦୂର କର ହେ ବହନ । ୨ ।
ନୂଆ ଜନ୍ମ ପରିତ୍ରାଣ କର ହେ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରଦାନ,
ବୋଲି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନାମ ପାଗଳ ହେବି ଯେସନ । ୩ ।
ହୃଦୟ କଥା ମରମ ବ୍ୟଥା
ଜାଣିବ କିଏ ଆଉ ପ୍ରାଣ ଦେବତା । ଘୋଷା ।
ସାରାଟି ଜୀବନ ବହିଣ ଯାଏ,
ସାଧନ ଭଜନ ମୋର ବିଫଳ ହୁଏ,
କରି ପରଶ କର ହରଷ
ଜୀବନ ମୋ ଆହେ ପାପ ହରତା । ୧ ।
ତୁମ୍ଭ ଦେଖା ପାଇଁ ଆସିଛି ଧାଇଁ,
ପାଏ କି ନ ପାଏ ଭୟ ହୁଅଇ,
ପଛେ ବା ଶୂନ୍ୟ ହୃଦୟେ ଫେରିବି ପୂର୍ବ ପରାଏ,
କୁହ ପ୍ରାଣ ଶାନ୍ତି ରାୟେ ଶାନ୍ତି ବାରତା । ୨ ।