Tag: bible insights india

କାହାଠାକୁ ପ୍ରଭୁ ଯିବି କା’ଠାକୁ, ତୁମ୍ଭ ବିନା ଯିବି ମୁଁ କେଉଁଠାକୁ ?

ତୁମ୍ଭ ଶ୍ରୀବଚନ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ, କେଡ଼େ ସୁମିଷ୍ଟ ଲାଗେ ମୋ ମନକୁ । ଘୋଷା ।

ତୁମ୍ଭେ ଅମରେଶ୍ୱରଙ୍କ ତନୟ, ମର୍ତ୍ତ୍ୟପୁରେ ହୋଇଅଛ ଉଦୟ,

ଏହା ପ୍ରତ୍ୟୟରେ ଜାଣେ ନିଶ୍ଚୟରେ, ତେବେ କିପାଁ ଯିବି ମୁଁ ଅନ୍ୟଠାକୁ ? । ୧ ।

ଆରୋଗ୍ୟକାରୀ କିରଣବିଶିଷ୍ଟ, ଉଦୟ ହୋଇଛ ତୁମ୍ଭେ ହେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ,

ଛାଡ଼ି ମୁଁ ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଯିବି କାହାଠାକୁ, ଯିବି କି ଫାରୁଶୀମାନଙ୍କଠାକୁ ? । ୨ ।

ତୁମ୍ଭେ ଶୁଷ୍କଭୂମିରେ ଜଳସ୍ରୋତ, କ୍ଳାନ୍ତ ଜନ ପ୍ରତି ଅଟ ପର୍ବତ,

ଜଳପାନ ହେତୁ ଯିବି କାହାଠାକୁ, ଛାୟା ହେତୁ ଯିବି କା’ ଉହାଡ଼କୁ ? । ୩ । 

 

ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ ବଚନ ସାର, ତୁମ୍ଭେ ଅଟ ହେ ଈଶ୍ୱର କୁମର,

ଛାଡ଼ି ମୁଁ ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଯିବି କାହାଠାକୁ, କେହି ନ ଦିଶଇ ମୋର ଚକ୍ଷୁକୁ । ୪ । 

 

ତୁମ୍ଭେ ପାପବାହକ ଯୁବାମେଷ, ଭୋଗିଅଛ ମୋର ସନ୍ତାପ କ୍ଳେଶ,

ତେବେ ମୁଁ କିପାଇଁ ପାପ ବୋଝ ବହି, ପାପ-ସ୍ରୋତେ ଭାସିଯିବି ନର୍କକୁ । ୫ ।

 

 ଅଇଲେ କ୍ଳେଶ ପରୀକ୍ଷା ନିକଟେ, ଅଥବା ପଡ଼ିଲେ ଘୋର ସଙ୍କଟେ,

ତବ ଶ୍ରୀଛାମୁଁକୁ ଟାଣ ମୋ ମନକୁ, ତୁମ୍ଭ ବିନା ନ ଯିବି ଅନ୍ୟଠାକୁ । ୬ ।

ଦେଖ, ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପରିରେ

ନ ମିଳଇ ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ସଂସାରେ,

କେହି ନାହିଁ କରି ତାଙ୍କ କ୍ରିୟା ପାରି ଜଗତ ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ । ଘୋଷା । 

 

ସେ ଦୟା ସାଗର ଈଶ୍ୱର କୁମର ସ୍ୱର୍ଗୁ ଅଇଲେ ନରାକାରେ,

ଭ୍ରମି ନାନା ଦେଶ ଦେଲେ ଉପଦେଶ ହିତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ନିତ୍ୟରେ । ୧ ।

 

 ପାପୀଙ୍କ କାରଣ ହେଲେ ଦୀନହୀନ, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ କ୍ରୁଶରେ,

ପାପୀଙ୍କର ମହାପାପ ଋଣସବୁ ଶୁଝିଲେ ନିଃଶେଷ ରୂପରେ । ୨ । 

 

ହୋଇଣ ଧାର୍ମିକ ଭୋଗିଲେ କି ଦୁଃଖ, ହୋଇଲେ ବ୍ୟାକୁଳ ପ୍ରାଣରେ,

ପାପୀଙ୍କ କାରଣ ଦାରୁଣ କଷଣ ଯାତନା ଭୋଗିଲେ ଶରୀରେ । ୩ । 

 

ହସ୍ତ ପାଦେ କଣ୍ଟା ମାରଣର ବ୍ୟଥା, କଣ୍ଟାର ମୁକୁଟ ମୁଣ୍ଡରେ,

ପଡ଼ିଲା ତାଙ୍କର ଅମୂଲ୍ୟ ରୁଧିର ଧାର ଧାର ହୋଇ ଭୂମିରେ । ୪ । 

 

କେଡ଼େ ଦୟାଶୀଳ ସେ ଯୀଶୁ ଈଶ୍ୱର, ମଲେ ପାପୀଙ୍କର ବଦଳେ,

ପୁଣି ଦୟା ବହି ଡାକୁଛନ୍ତି ସେହି, ଆସ ଆସ ପାପୀ ଶୀଘ୍ରରେ । ୫ । 

 

ଏଣୁ ଭାଇ, ମିଥ୍ୟା ଆଶ୍ରା ଛାଡ଼ି ଦେଇ ଭରସା ରଖହେ ତାଙ୍କରେ,

ଆତ୍ମା ପରିତ୍ରାଣ କେବଳ ପ୍ରାପଣ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମରଣରେ । ୬ ।

ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

ନାହିଁ କାହିଁରେ ଗତି ମୁକ୍ତି ଜାଣରେ,

ଯୀଶୁ ବିନା ପାପୀର ଆନରେ । ଘୋଷା ।

ଯୀଶୁ ପରମେଶ୍ୱର   ସତ୍ୟ ପଥ ସ୍ୱର୍ଗର

ପାପୀ ପାଇଁ ସେ ଦେଲେ ପ୍ରାଣରେ । ୧ ।

ସ୍ୱର୍ଗରୁ ସେ ଆସିଲେ,      କ୍ରୁଶେ ପାପ ନାଶିଲେ

କରି ନିଜକୁ ବଳିଦାନରେ । ୨ ।

ସେ ମହା ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ, ପାପୀର ମୁକ୍ତିବିତ୍ତ 

ବିନା ମୂଲ୍ୟେ କରିଲେ ଦାନରେ । ୩ ।

ଧର ଯୀଶୁ ପୟର,    ତାହାଙ୍କୁ ସେବା କର

ତାଙ୍କ କ୍ରୁଶରେ ରଖ ଧ୍ୟାନରେ । ୪ ।

ତାଙ୍କୁ କର ଅର୍ପଣ    ଦେହ ଆତ୍ମା ଜୀବନ,

ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କର ଗାନରେ । ୫ ।

କାୟମନୋବାକ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି ଭୟରେ

ତାଙ୍କ ସକଳ ଆଜ୍ଞା ମାନରେ । ୬ ।

ନାହିଁ ନାହିଁ ନାହିଁ ଅନ୍ୟ ଗତି, ମନ,

କର ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ପ୍ରୀତି । ଘୋଷା । 

 

ସେ ଯୀଶୁ ବହୁମୂଲ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଅତି,

ତାଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଡୁବ ଦିବାରାତି । ୧ । 

 

ଯେ ଯୀଶୁ ପ୍ରାଣପତି ଦିଅନ୍ତି ଶାନ୍ତି,

ତାଙ୍କୁ ସମର୍ପି ଦେହ ପ୍ରାଣ ଶକ୍ତି । ୨ ।

ତାଙ୍କ ବିନା ଅସାର ଧନ ସଂସାର,

ତାଙ୍କ ବିହୁନେ ନାହିଁ ଆତ୍ମା ତୃପ୍ତି । ୩ ।

ଆହ କି ମନୋହର ଯୀଶୁ ମୋ ପ୍ରତି,

ନାହିଁ ଅନ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ବିନା ମତି । ୪ । 

 

ମୋହର ଦେହ ପ୍ରାଣ ଶକ୍ତି ଜୀବନ,

ସର୍ବ ସମର୍ପି ଧ୍ୟାଇବି ମୁଁ ନିତି । ୫ ।

(ସ୍ୱର : ମନ ହେଜିଲେ ପ୍ରଭୁ କୃପା)

ଦୁଃଖନାଶନ ହେ, ସୁଖ ଦିଅ ମୋର ମନେ,

ବେଳକୁ ବେଳ ତ ପ୍ରବଳି ଉଠଇ ଦୁଃଖ ତରଙ୍ଗ ଯେସନେ । ଘୋଷା ।

ଦୁଃଖର ସଂସାରେ ମାନବ ଶରୀରେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଛାୟା ସମ

ଅପାର କଷଣ ଦୁଃଖାଦି ମରଣ ଲାଗିଥାଏ ଅନୁକ୍ଷଣ । ୧ ।

ମହୀପରେ ମୁହିଁ ସହି ନ ପାରଇ ଶରୀର ଯାତନାମାନ

ମୁହିଁ ନିରାଶ୍ରୟ, ହୁଅ ମୋ ସହାୟ, ଆହେ ଆରତ-ଭଞ୍ଜନ । ୨ । 

 

ମୋର ନାହିଁ ଗୁଣ ଜ୍ଞାନ ଧର୍ମ କର୍ମ, ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିହୀନ,

ମୋ ଦୁର୍ବଳପଣ ଦେଖି ଶୟତାନ ସହଜେ ନାଶଇ ପ୍ରାଣ । ୩ । 

 

ମୋ ପାଇଁ ସନ୍ତାପ କଷଣ ମରଣ ଭୋଗିଛ ଯୀଶୁ ରାଜନ,

ତବ ଶ୍ରୀଚରଣ ମହାମେରୁ ସମ ତହିଁରେ ମୋର ଶରଣ । ୪ ।

ବହିଲା ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବେଗେ ପବନ,

ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ଭୟେ ହେଲା ଆଚ୍ଛନ୍ନ

ଗଭୀର ସାଗର ଢେଉ କଲ୍ଲୋଳ,

ପ୍ରଖର ହୋଇ ଉଠିଲା ବହୁଳ ଢେଉର ପ୍ରବଳ,

ନାବକୁ କଲା ଅତି ଟଳମଳ । ୧ ।

ଦେଖିଣ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପବନ ରୀତି,

କି ଉଦ୍‌ବେଗ ହେଲା ମନରେ ଭୀତି ହୋଇଣ ସମସ୍ତେ ମନେ ନିରାଶ,

ଡାକ ପକାଇଲେ ହେଲୁ ବିନାଶ ବିଶ୍ୱାସର ସ୍ଥାନ,

ହତାଶ ଭୟରେ ହେଲା ଆଚ୍ଛନ୍ନ । ୨ ।

ମାତ୍ର ଜଣେ ସେହି ନାବରେ ଥିଲେ,

ନିଦ୍ରାରୁ ଉଠି ରବ ଶୁଣାଇଲେ

ଆହେ କଲ୍ଲୋଳ ଗଭୀର ସାଗର,

ହେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବାତ, ହୁଅ ସୁସ୍ଥିର

ତାହାଙ୍କ ବଚନେ, ସମସ୍ତ ସୁସ୍ଥିର ହେଲା ତତ୍‌କ୍ଷଣେ । ୩ । 

 

ବାୟୁ ଆଜ୍ଞାବହ ତତ୍‌କ୍ଷଣେ ହେଲା,

ସମୁଦ୍ର ତାର କର୍ତ୍ତାକୁ ଚିହ୍ନିଲା ସମୁଦାୟ ହେଲା ଦେଖ ସୁସ୍ଥିର,

ଉଡ଼ିଣ ଗଲା ଭୟ ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଲା ସୁସ୍ଥିର,

ଆକାଶ ପବନ ସମୁଦ୍ର ନୀର । ୪ ।

ହେ ମହାମହିମ ଈଶ୍ୱର ସୁତ,

ତବ ଆଜ୍ଞାଧୀନ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବାତ

ତୁମ୍ଭ ଆଜ୍ଞା ମାନେ ସାଗର ଢେଉ,

ପଳାଏ ପାପ ଶୟତାନ ଆଉ

ନରକ ଜଗତ, ତୁମ୍ଭେ କରିଅଛ ସବୁ ପରାସ୍ତ । ୫ । 

 

ଯେତେବେଳେ ମନେ ପାପ ଲହଡ଼ି,

ପ୍ରବଳ ହୋଇ ଆସୁଥାଏ ମାଡ଼ି,

ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପବନ ଘୋର ଅନ୍ଧାର, 

କରଇ ଦୁର୍ବଳ ବିଶ୍ୱାସ ମୋର ହେ ଯୀଶୁ ଈଶ୍ୱର, 

ପଠାଇ ତୁମ୍ଭ ଆତ୍ମା କର ସୁସ୍ଥିର । ୬ ।

ଯୀଶୁ କର ତ୍ରାହି ଭାସିଗଲି ଭବାର୍ଣ୍ଣବେ କୂଳ ନ ଦିଶଇ ହେ । ଘୋଷା ।

ଆସଇ ଘୋର ତୋଫାନ ବେଗାନ୍ୱିତ ହୋଇ,

ଢେଉ ପରେ ଢେଉ ଯାଏ ମଥା ପରେ ଦେଇ ହେ । ୧ । 

 

ଶୟତାନ ମାୟାଜାଲ ପାତି ବସିଥାଇ,

ସାଂସାରିକ ଲୋଭ-ଥୋପେ ବଡ଼ଶୀ ପକାଇ ହେ । ୨ ।

ଦୁଃଖେ ପଡ଼ି ଡାକି ସଦା ଯୀଶୁ ତ୍ରାହି ତ୍ରାହି,

ତୁମ୍ଭ ବିନା ଅନ୍ୟ ଗତି ଏ ଜଗତେ ନାହିଁ ହେ । ୩ ।

ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନାମ ତରୀ

ତହିଁ ଚଢ଼ି ମନ ହୁଅ ପାରି ହେ । ଘୋଷା । 

 

ଦେଖିଣ ପ୍ରବଳ ପାପର କଲ୍ଲୋଳ ନ ହୁଅ ମନେ ବ୍ୟାକୁଳ,

ଯୀଶୁ ଦୟାମୟ ଅଟନ୍ତି ସହାୟ, ଧରନ୍ତି ହସ୍ତ ବିସ୍ତାରି । ୧ । 

 

ତାହାଙ୍କ ନିକଟରେ ଯିବାର ନିମନ୍ତେ ନାହିଁଟି ସଙ୍କଟ ଭୟ,

ବିନା ମୂଲ୍ୟେ ତରୀ କରୁଛନ୍ତି ପାରି, ବସିଥାଇ ଭବ ଘାଟେ ହେ । ୨ । 

 

ଏହି ମାତ୍ରକ ପ୍ରୟୋଜନ ଅଟଇ, ଲୋଡ଼ନ୍ତି ବିଶ୍ୱାସ ଭକ୍ତି,

ଯତ୍ନଶୀଳ ହୋଇ ସଙ୍ଗେ ଗଲେ ନେଇ, ନ ମାଗିବେ ସେ କଉଡ଼ି ହେ । ୩ । 

 

ମୃତ୍ୟୁ ନଦୀ ପାରି ହୋଇ ଯିବାବେଳେ ମନେ ଦେବେ ସ୍ଥିର ଶାନ୍ତି,

ପାପର ଲହଡ଼ି ପକାଇବେ ଏଡ଼ି, ଲଗାଇବେ ସ୍ୱର୍ଗ-କୂଳେ ହେ । ୪ ।

ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

ମୋର ନାହିଁ ବଳ ହେ

ପାରି ହେବାକୁ ଏ ଭବ ସିନ୍ଧୁ ଜଳ । ଘୋଷା । 

 

କର୍ମ ଧର୍ମ ଯେତେ ନାବ ଯତ୍ନେ ବନାଇଲି ଗୋଟିଏ ହେଁ ନିଶ୍ଚିଦ୍ର ନ ହୋଇଲା,

ଜଳ ତହିଁ ପଶିଲା, ଭାଇ ସକଳ ବୁଡ଼ିଗଲା । ୧ ।

ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି-ଡଙ୍ଗା ବାନ୍ଧି ତହିଁ ଆରୋହିଲି, ଭାଙ୍ଗିଦେଲା କଲ୍ଲୋଳ,

ମୋ ଆସନ ହୋଇଲା ଟଳମଳ, ଭାଇ ଜଳେ ପୁଣି ପଡ଼ିଲି । ୨ ।

ଧନ ମାନ ଯଶ ବିଦ୍ୟା ଯାହା ପ୍ରେମ କଲି

ପ୍ରତିକୂଳ ହୋଇଲେ, ତାହା ସବୁ ଗଭୀରକୁ ଝିଙ୍କିଲେ, ଭାଇ

ନିରାଶ ମୁଁ ହୋଇଲି । ୩ ।

 

ତାରିବାକୁ ଏ ଜଳରୁ ଅଛି କାର ବଳ ?

ବନ୍ଧୁ ଜ୍ଞାତି କୁଟୁମ୍ବ ରାଜା ପ୍ରଜା, ନରନାରୀ ସକଳ, ଭାଇ ଜଳେ ପଡ଼ି ଆକୁଳ । ୪ ।

ଯୀଶୁ, ତୁମ୍ଭ ପ୍ରେମ-ନାବେ ଶରଣ ମୁଁ ନେଲି,

ପାରି କର ଏ ଜଳୁ, ତୁମ୍ଭେ ସିନା ପତିତର ଦୟାଳୁ, ପ୍ରଭୁ ନୋହିଲେ ମୁଁ ମରିଲି । ୫ ।

ତ୍ରାଣ-ତରୀ ହେ ଭବ ସମୁଦ୍ରେ ଆସିଛ ଦୀନେ କରି ପାରି । ଘୋଷା ।

ପ୍ରଭୁ, ନ ଦିଶଇ ସ୍ଥଳ କୂଳ,         ବହୁ ପ୍ରାଣ ହୋନ୍ତି ଛାରଖାର

ତୁମ୍ଭେ ଅଟ ହେ ଦୀନ-ଦୟାଳୁ,

ଘାଟ ବସାଇ ବସିଛ ମହା କୃପା କରି । ୧ ।

ନାବ ନ ଚିହ୍ନ ଅବିଜ୍ଞଗଣ         ଧ ନ ଦେଇ ଦଦରା ନାବେଣ

ପାରି ହେବେ ବୋଲି କରି ପଣ

ଯାଉଁ ଯାଉଁ ମଝି ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ି ମରି । ୨ ।

ମନ, ଆସ ହେ ବହନ କରି ଭବ-ସିନ୍ଧୁ ଯେହ୍ନେ ହେବ ପାରି,

ସେ ନ ନିଅନ୍ତି ଧନ କାହାରି,

ମନ ଭକ୍ତି ବୁଝି ନେବେ ସୁପରୀକ୍ଷା କରି । ୩ ।

ଯାଇ ସ୍ୱର୍ଗକୂଳେ ପ୍ରବେଶିଲେ    ମହା ଆନନ୍ଦ ଶୁଭ ଚହଳେ,

ସାଧୁ ଧର୍ମ-ଦୂତଗଣ ମେଳେ

ପ୍ରଭୁ କୋଳେ ଧରି ନେବେ ମହା ପ୍ରେମ କରି । ୪ ।