ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମ ତୁଲ୍ୟ ହୋଇବ କି ସେ ?
ଖୋଜି ଖୋଜି ନ ମିଳଇ ଲେଶେ ହେ । ଘୋଷା ।
ପାପୀ ଦୀନହୀନ ଉଦ୍ଧାର କାରଣ ଆସିଥିଲେ ନର ବେଶେ,
ସେହି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରଣ କାରଣ ପ୍ରାଣ ଦାନ କଲେ କ୍ରୁଶେ ହେ । ୧ ।
ଦ୍ୱେଷ କରିଣ ଯିହୂଦୀ ଲୋକଗଣ ବଧ କଲେ ବିନା ଦୋଷେ,
ହୋଇଲେ ଜୀବିତ ସେ ତିନି ଦିବସେ, ନ ରହିଲେ ମୃତ୍ୟୁ ବଶେ ହେ । ୨ ।
ଇତ୍ଥିତ ହୋଇଣ ବସିଲେ ସେ ଯାଇ ପିତାଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପାଶେ,
କରିବାକୁ ପ୍ରତି ଜଣର ବିଚାର ଆସିବେ ଜଗତ ଶେଷେ ହେ । ୩ ।
ସେ ପ୍ରେମସାଗର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପୟର ଧର ହେ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସେ,
ଛାଡ଼ିଲେ ଚରଣ ହୋଇବ ପତନ ଚିରକାଳ ସର୍ବନାଶେ ହେ । ୪ ।
ରସନା, ତୁ ଆନେ ରସନା ରେ,
କେବଳ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରେମାମୃତ ପାନ ବିନୁ କରୁଛି ମନାରେ । ଘୋଷା ।
ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ତନୟ ସେ ତ ଅନାଦି ଅନନ୍ତ ଅବ୍ୟୟ,
ଅଜର ଅମର ଭୋଗିଲେ ମରଣ ତୋର ପାପ ପାଇଁ ସିନାରେ । ୧ ।
ନାହିଁ କେହି ତ୍ରିଭୁବନ ମଧ୍ୟରେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପରି ଆଉ ଜଣେରେ
ଆପଣେ ମରିବ ପରକୁ ତାରିବ ଭୋଗିବ ତା ଯାତନାରେ । ୨ ।
କରି ଶତ୍ରୁକୁ ମିତ୍ର ପରି ସ୍ନେହ କିଏ ଦେବ ଆପଣା ପ୍ରାଣ ଦେହ ?
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମ କଲେ, ଶତ୍ରୁ ହସ୍ତେ ମଲେ, ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ । ୩ ।
ଧନ୍ୟ ବୋଲ ତାଙ୍କୁ ତୁ ନିରନ୍ତର ସ୍ତୁତି ପ୍ରଶଂସା କର ତୁ ତାଙ୍କର,
ତାଙ୍କୁ କର ଭକ୍ତି, ସେ କରିବେ ମୁକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି କାମନାରେ । ୪ ।
ମୁହିଁ କି ଦେଇ କି ଧନ ନେଇ ଶୁଝିବି ଯୀଶୁ ପ୍ରେମ ?
ରତ୍ନ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ ସମାନ ଦେବାକୁ ପ୍ରତିଦାନ । ଘୋଷା ।
ଆହା ଏକି ପ୍ରେମ ମୋ ପ୍ରାଣ କାରଣ ଯୀଶୁ କଲେ ନିଜ ପ୍ରାଣଦାନ,
ସହିଲେ କଷଣ ନିନ୍ଦା ଦୂଷଣ କେତେ ଅପମାନ ା ୧ ।
ହେବାକୁ ନିର୍ମଳ ପାପ ଦାଗ ମୋର ସେହି ଢାଳିଲେ ଆପଣା ରୁଧିର,
ପାପଭାର ବହି ଶୁଝିଛନ୍ତି ସେହି ମୋର ପାପ ଋଣ ା ୨ ।
ମୋର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ କେତେ ଶାସ୍ତି ସହି ସମର୍ପିଲେ ଯୀଶୁ ଦେହ ଜୀବନ
ହୋଇଲେ ନିଧନ କରିବାକୁ ଦାନ ମହା ପରିତ୍ରାଣ ା ୩ ।
ହେ ପ୍ରେମସାଗର ଈଶ୍ୱର କୁମର, ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଦେବାକୁ କି ଅଛି ମୋର ?
ମୁହିଁ ଅଭାଜନ କରଇ ଅର୍ପଣ ଶ୍ରୀଚରଣେ ଦେହ ପ୍ରାଣ ା ୪ ।
ଯୀଶୁ ହେ ତୁମ୍ଭର କି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରେମ ଅଟେ ଅନନ୍ତ ଅସୀମ ହେ ା ଘୋଷା ।
ମୋ ଗମ୍ୟ ରହିତ, ବର୍ଣ୍ଣନା ବର୍ଜିତ, ଅଟେ ଉପମାରହିତ ହେ,
ଆଉ ମୋର ଜିହ୍ୱା ନ ପାରଇ ତାହା କରିବାକୁ ପ୍ରକାଶନ ହେ ା ୧ ।
ସେହି ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମ କର ହେ ସ୍ଥାପନ ମୋ ମନେ କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେ,
ସେହି ସତ୍ୟ ପ୍ରେମ କରୁ ରାଜପଣ ମୋ ମନେ କରି ନୂତନ ହେ । ୨ ।
ଅନ୍ୟେ ନାହିଁ ତୃପ୍ତି, ନାହିଁ ମନେ ତୁଷ୍ଟି ହେ ପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭ ବିହୁନେ ହେ,
ତୁମ୍ଭେ ମୋର ବଳ, ତୁମ୍ଭେ ମୋର ଢାଲ, ତୁମ୍ଭେ ମୋର ପରିତ୍ରାଣ ହେ । ୩ ।
ହେ ପ୍ରେମ କିରଣ, ଆସ ହେ ବହନ, ଉଦେ ହୁଅ ମୋର ମନେ ହେ,
ଦୂର କରି ଶୋକ ମୋର ଭୟ ଦୁଃଖ ପ୍ରେମେ ତୃପ୍ତ କର ମନ ହେ ା ୪ ।
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶଶୀ,
ଉଦେ ହୋଇଅଛ ଯୀଶୁ ମଞ୍ଚେ ଆସି ହେ । ଘୋଷା ।
ନିଷ୍କଳଙ୍କ ବ୍ରହ୍ମ, ମହୀପରେ ବିରାଜିଛ ମହା ତେଜସ୍କରେ,
ନିତ୍ୟ ନବତନ ସର୍ବଦା ସମାନ, ହ୍ରାସ ନୁହଁ ସଦା ଅବିନାଶୀ ହେ ା ୧ ।
ପାପାନ୍ଧାର ଯହୁଁ ଜଗତରେ, ଘୋଟିଲା ସକଳ ହୃଦୟରେ,
ଯୀଶୁ ଦୀନନାଥ, ଦେଖାଇଲେ ପଥ ନିଜେ ଆସି ଦୟା ସୁପ୍ରକାଶି ହେ । ୨ ।
ଏ କିରଣେ ଚାଲେ ଯେଉଁ ଜନ, ପ୍ରବେଶ କରେ ଅମର ସ୍ଥାନ,
ଅନନ୍ତ ଦିବସ ଦୁଃଖ ନାହିଁ ଲେଶ ଭୁଞ୍ଜେ ମହାସୁଖ ଦିବାନିଶି ହେ ା ୩ ।
କହେ ଦୀନହୀନ ମୂଢ଼ ନର, ଆରତ ଧ୍ୱନି ଶୁଣ ହେ ମୋର,
ମୁହିଁ ଗତିହୀନ, କରୁଛି ଜଣାଣ, ମନୁ ମୋର ନାଶ କାଳନିଶି ହେ ା ୪ ।
ଯୀଶୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ,
କେତେ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ ବ୍ୟାଧି ଭ୍ରାନ୍ତି ହେ । ଘୋଷା ।
ପ୍ରଥମ ବିଚିତ୍ର କର୍ମ ଚମତ୍କୃତ, ଜଳ ହେଲା ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ,
ଦେଖି ଆଚମ୍ବିତ ହୋଇଲେ ସମସ୍ତ, କଲେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ହେ ା ୧ ।
ନାନା ବ୍ୟାଧିଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ ଆସି ସୁସ୍ଥ, କେତେ ଛଡ଼ାଇଲେ ଭୂତ,
ଅନ୍ଧମାନଙ୍କର ଫିଟିଗଲା ଦୃଷ୍ଟି, ଛୋଟା କଲେ ସୁଖେ ଗତି ହେ ା ୨ ।
ନାନା ଗ୍ରାମ ରୋଗୀ ହେବାରୁ ଆରୋଗୀ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପିଲା କୀର୍ତ୍ତି,
କେତେ କେତେ ମୃତ ହୋଇଲେ ଜୀବିତ, ଦେଖ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଶକ୍ତି ହେ । ୩ ।
ଏପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନାନାଦି ବିଚିତ୍ର କର୍ମ ଉପଦେଶ କଲେ,
ସେ ଦୟାସାଗର ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁଙ୍କର ଦୟା ଉପୁଜିଲା ଅତି
ହେ ପାପେ ଭାରଗ୍ରସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ଥିଲେ ଈଶ୍ୱର ଘୃଣିତ, ା ୪ ।
ହୋଇଣ ମଧ୍ୟସ୍ଥ କରି ରକ୍ତପାତ ପ୍ରକାଶିଲେ ସନ୍ଧି ଶାନ୍ତି ହେ
ସହିଲେ ଯନ୍ତ୍ରଣା କ୍ରୁଶର ବେଦନା ପାପ-ରୋଗ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ, ା ୫ ।
ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ କଲେ ପାପ କ୍ଷୟ, ଦିଅନ୍ତି ଅକ୍ଷୟ ଶାନ୍ତି ହେ
ଆହେ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଅମର ଔଷଧି, ସୁସ୍ଥ କର ପାପ ବ୍ୟାଧି, ା ୬ ।
ମୋ ଅବିଶ୍ୱାସର କର ପ୍ରତିକାର, ରଖ ମୋରେ କୃପାଦୃଷ୍ଟି ହେ
ଜୟ, ଜୟ, ଜୟ, ଯୀଶୁ ହେ ଈଶ୍ୱ ନନ୍ଦନ,
ଜୟ ହେ ଜଗତ ପତି ଜୟ ଧର୍ମାତ୍ମନ ା ଘୋଷା ।
ଜୟ, ଜୟ ଯୁବାମେଷ ପାପ ଭାର ବାହନ,
ମଶୀହ ଶାନ୍ତି ରାଜା ଦାଉଦ ସନ୍ତାନ
ଜୟ ଜ୍ୟୋତିଃ, ଦ୍ରାକ୍ଷାଲତା, ଜୟ ଇମ୍ମାନୁୟେଲ, ା ୧ ।
ଉତ୍ତମ ମେଷପାଳକ, ପଥ ସନାତନ ଜୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ,
ଜୟ ଇଷ୍ଟ, ଜୟ ଜଗଜ୍ଜୀବନ, ା ୨ ।
ଦୁର୍ଗମେ ତ୍ରାହିମେ ତ୍ରାତା ମନୁଷ୍ୟ ସନ୍ତାନ ା ୩ ।
ଆସିଥାଅ ଯଦି ଆଶାର ଆବେଗେ ଗାଅ ଯୀଶୁ ନାମ ଜୟ
ପ୍ରତିକୂଳ ସିନା କେବଳ ଅଳସ, କର ତାକୁ ପରାଜୟ ା ଘୋଷା ।
ଗମ୍ଭୀରେ ଗୁରୁ ଶବଦ ଉଠେ,
କମ୍ପିତ ଧରା ପଲକେ ପଲକେ, ହୃଦୟେ ହୃଦୟ ସରାଗେ ମିଶେ
ଗାଇ ଯୀଶୁ ନାମ ଜୟ ା ୧ ।
ଧ ର୍ମର ସେହି ଜୟର ତାନେ ଉଲ୍ଲାସେ ଧରା ପରାଣେ ପରାଣେ,
ଉଠିବୁ ନାହିଁକି ଅବଶ ମନ,
ହେବୁ କିରେ ପାପେ କ୍ଷୟ ? ା ୨ ।
ହେ ଯୀଶୁ ଈଶ୍ୱର ନନ୍ଦନ,
ତୁମ୍ଭ ଶ୍ରୀପାଦେ ମୋହର ବନ୍ଦନ । ଘୋଷା ।
ଅନାଦି ଅନନ୍ତ ସ୍ୱୟମ୍ଭୁ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନିଖିଳ ବିଶ୍ୱବିଭୁ, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ,
କୃପାରେ ମହାନ, ପ୍ରେମେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟ ନିରୂପମ । ୧ ।
ସର୍ବଜ୍ଞ ସକଳାନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ, ଚର ଅଚର ସର୍ବଭୂତ ସ୍ୱାମୀ,
ନିଷ୍କଳଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି, ଜଗତର ଜ୍ୟୋତିଃ, ପ୍ରକାଶ କରିଛ ଧର୍ମମୟ ଦୀପ୍ତି । ୨ ।
ତୁମ୍ଭେ ମୋର ନିତ୍ୟ ଜୀବନ, ତୁମ୍ଭ ମରଣେ ମୋର ପରିତ୍ରାଣ,
ହୁଅ ହେ ପ୍ରସନ୍ନ, କର ଅଧିଷ୍ଠାନ, କରିଲି ମୋ ଦେହ ଆତ୍ମା ସମର୍ପଣ । ୩ ।
ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ନାମ ହର୍ଷେ କର ଗାନ,
ତ୍ରିଭୁବନେ ନାହିଁ ଆଉ ସେ ନାମ ସମାନ । ଘୋଷା ।
ଯୀଶୁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ପାପୀଙ୍କ କାରଣ,
ପାପୀ ପାପ ଅଙ୍ଗେ ବହି ହେଲେ ବଳିଦାନ । ୧ ।
ସେହି ସିନା ଜଗତର ପତିତପାବନ,
ଜଗଜ୍ୟୋତିଃ ଦୀନବନ୍ଧୁ କୃପାରେ ମହାନ । ୨ ।
ପ୍ରେମମୟ ସ୍ୱୟମ୍ଭୁ ସେ ଯୀଶୁ ସନାତନ,
ପାପୀ ପାଇଁ ଦେଇ ପ୍ରାଣ କଲେ ମୁକ୍ତିଦାନ । ୩ ।
କି କୋମଳ କି ମଧୁର ତାଙ୍କର ବଚନ !
ନିରାଶ ପାପୀକୁ ଲାଗେ ଅମୃତ ସମାନ । ୪ ।
କେଡ଼େ ପବିତ୍ର ନିର୍ମଳ ତାଙ୍କ ଆଚରଣ !
କି ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ତେଜଶକ୍ତି କଲେ ପ୍ରକାଶନ । ୫ ।
ବୋଲ ଧନ୍ୟ, ଧନ୍ୟ, ଧନ୍ୟ, ସେ ଯୀଶୁଙ୍କ ନାମ,
ଧ ର୍ମ, ଧର୍ମ, ଧର୍ମ ବୋଲି କର ସମ୍ବୋଧନ । ୬ ।