Blog

ଦୀନନାଥ ହେ,

ଦୀନେ ସୁପ୍ରସନ୍ନେ ରଖ ବିସ୍ତାରିଣ ହାତ । ଘୋଷା ।

ଡାକୁଅଛି ମୁଁ ଆରତ ସ୍ୱରେ, ନାଥ, ସୁନୟନେ ଚାହଁ ବାରେ,

ତୁମ୍ଭ ବିନୁ ଗତି ନାହିଁ ମୋର,

ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତେ ଦେହ ଆତ୍ମା କରି ସମର୍ପିତ । ୧ ।

ସ୍ଥିର ନ ହୁଅଇ ମନ କ୍ଷଣେ,

କ୍ଷଣପ୍ରଭା ଯେହ୍ନେ ଘନେ ଘନେ,

ସ୍ଥିର କର ନାଥ ଶାନ୍ତି ଦାନେ,

ଆଉ କେହି ନାହିଁ ଶୁଣିବାକୁ ମୋ ଆରତ । ୨ ।

ଚିନ୍ତା ସର୍ବ କର ମନୁଁ ଦୂର, ମନୋବାଞ୍ଚା ନାଥ ସିଦ୍ଧ କର,

ତୁମ୍ଭ ବିନୁ କେହି ନାହିଁ ମୋର,

ତୁମ୍ଭେ ଥାଉଁ ଥାଉଁ ମୁଁ କି ହୋଇବି ଅନାଥ । ୩ ।

ନାଥ ମାଗୁଣି ମୋହର ଶୁଣ ବଞ୍ôଚଥିବି ମର୍ତ୍ତ୍ୟେ ଯେତେ ଦିନ

ତୁମ୍ଭ ପଦାମ୍ବୁଜେ ରଖ ମନ,

ଉଦେ କର ମୋର ମନେ ଭକ୍ତି ଶ୍ରଦ୍ଧାଚିତ୍ତ । ୪ ।

ନାଥ, ତବ ଆଗମନ ଦିନେ ଦୀନ ପ୍ରତି ସୁଅବଲୋକନେ

ତ୍ରାଣ କର ନାଥ ନିଜ ଗୁଣେ,

ମୁଁ ଯେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ପାପେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ । ୫ ।

 

ଭାଷେ ଅଯୋଗ୍ୟ ମୂଢ଼ ପାମର,

ମଲେ ଜୀଇଲେ ଅଟେ ତୁମ୍ଭର,

ନାଥ ନ କରିବ ମୋତେ ଦୂର,

ମୁଁ ଯେ ବିଶେଷ ମୂଲ୍ୟରେ ହୋଇଅଛି କ୍ରୀତ । ୬ ।

ପ୍ରଭୁ, ନ ତେଜ ହେ ମୋତେ ଦୂରକୁ,

ଆସିଛି ତୁମ୍ଭ ଛାମୁକୁ ଶରଣ ନେବାକୁ । ଘୋଷା । 

 

ମୁଁ ଅତି ଅଭାଗା ଜନ, ପାପଭାରେ ଅବସନ୍ନ,

ଆସିଛି ମୁକ୍ତି ନିମିତ୍ତ କୃପା ପାଇବାକୁ । ୧ । 

 

ସିନ୍ଦୁର ସମ ଦୁରିତ ଅଛି ମୋ ହୃଦେ ପୂରିତ,

ଦେଇ ରକ୍ତ କର ଧୌତ ଶୁକ୍ଳ ହୋଇବାକୁ । ୨ ।

ପାପିନୀ ଲୋତକ ଦେଇ ଯେଉଁ ପାଦ ଦେଲା ଧୋଇ,

ଧରୁଛି ଖେଦିତ ହୋଇ ସେହି ଚରଣକୁ । ୩ । 

 

ଯେ ବଚନେ ତାର ପ୍ରତି କଲ ତାର ଚିତ୍ତ ତୃପ୍ତି,

କରଇ ମୁହିଁ ମିନତି ତାହା ଶୁଣିବାକୁ । ୪ ।

କର ମୋ ପାପ ମୋଚନ ଶୁଣାଅ କ୍ଷମା ବଚନ,

ଶେଷେ ତବ ରାଜ୍ୟେ ସ୍ଥାନ ଦିଅ ଆଶ୍ରିତକୁ । ୫ ।

ଆହେ ଯୀଶୁ ଦୟାମୟ, ତୁମ୍ଭେ ମୋର ତ୍ରାଣୋପାୟ,

ନ ପାଇ ଅନ୍ୟେ ଆଶ୍ରୟ ଧରିଛି ତୁମ୍ଭକୁ । ୬ ।

ତୁମ୍ଭଠାରେ ପ୍ରଭୁ ନେଲି ଶରଣ । ଘୋଷା ।

ଅଜ୍ଞାନ ଅଧମକୁ      ତୁମ୍ଭ ପଥେ ଯିବାକୁ

ଧ ର୍ମ-ଦୀପ୍ତି ପ୍ରଭୁ ହେ କର ଦାନ । ୧ ।

ବଳ ନାହିଁ ମୋହର, ଶତ୍ରୁ ପୁଣି ଅପାର,

ସ୍ୱଗୀୟ ବଳେ କର ବଳବାନ । ୨ ।

ନିବିଡ଼ ଅନ୍ଧକାର      ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ସଂସାର,

ହସ୍ତ ଧରି କରାଅ ହେ ଗମନ । ୩ ।

ମୋର ବିଶ୍ୱାସ କ୍ଷୀଣ,                ସଦା ଅସ୍ଥିର ମନ

କର ସୁସ୍ଥିର କରି ଆତ୍ମାଦାନ । ୪ ।

ହିତବାକ୍ୟ ତୁମ୍ଭର     ହେଉ ଗଳାର ହାର

ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଜାଗ୍ରତ ଥାଉ ମନ । ୫ ।

ନିତ୍ୟ ରଖି ମୋ ଦୃଷ୍ଟି କାଲ୍‌ବରୀ କ୍ରୁଶ ପ୍ରତି

ଯେହ୍ନେ ଧାଇବି ମୁହିଁ ଅନୁକ୍ଷଣ । ୬ ।

ଯୀଶୁ, ଶରଣ ମୁଁ ନେଲି,

ଅନାଅ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନେ        ନୋହିଲେ ମୁଁ ମଲି   ା ଘୋଷା ।

ତୁମ୍ଭେ ଆତ୍ମାର ବେବର୍ତ୍ତା          ତୁମ୍ଭେ ପାପତାପହର୍ତ୍ତା,

ମୁହିଁ ପାପୀ ହଜାମେଷ           ବାହୁଡ଼ି ଅଇଲି        ା ୧ ।

ପାପ ଭବ ଶୟତାନ  କଲେ ମୋ ପରେ ଶାସନ,

ଏବେ ମୁଁ ପଳାଇ ଆସି           ଚରଣ ଧଇଲି        ା ୨ ।

ତୁମ୍ଭର ବୋଝ ଯୁଆଳି ସହଜ ବୋଲି ଘେନିଲି,

ହୋଇ ତୁମ୍ଭ ପଶ୍ଚାଦ୍‌ଗାମୀ       କ୍ରୁଶ ମୁଁ ବହିଲି        ା ୩ ।

ଶୟତାନ ଅଧିପତି   କଲା ମୋ ମନେ ରାଜୁତି,

ବସ ହୃଦ-ସିଂହାସନେ,              ତୁମ୍ଭର ହୋଇଲି      ା ୪ ।

ଏବେ ମୁଁ ଅଟେ ତୁମ୍ଭର,             କର ତୁମ୍ଭେ ଅଧିକାର,

ତୁମ୍ଭ ବହୁମୂଲ୍ୟ ରକ୍ତେ            ମୁହିଁ କିଣା ହେଲି     ା ୫ ।

ତୁମ୍ଭ ବିନା ନାହିଁ ଗତି, ତୁମ୍ଭେ ମୋ ଜୀବନ ପତି,

ତୁମ୍ଭେ ମୋ ସବୁରେ ସବୁ,         ଏହା ମୁଁ ବୁଝିଲି       ା ୬ ।

ପ୍ରସନ୍ନ ବଦନେ ଯୀଶୁ ମୋଠାରେ କରୁଣା କର,

ତବ କୃପା-ପ୍ରିୟ ମନୁଁ ମୋତେ କେବେ ନ ପାସୋର । ଘୋଷା ।

ଆହେ ଯୀଶୁ ଦୟାବାନ           ସର୍ବଗୁଣେ ବିଭୂଷଣ,

ତବ କୃପା ଚିରସ୍ଥାୟୀ ତବାନୁଗ୍ରହ ଅପାର   ା ୧ ।

ତୁମ୍ଭେ ହେ କରୁଣା ସିନ୍ଧୁ          ଦାନ କର କୃପାବିନ୍ଦୁ,

ତୁମ୍ଭ ବିନା ଅନ୍ୟ ବନ୍ଧୁ ଯୀଶୁ କେ ଅଛି ପାପୀର         ା ୨ ।

ଯୀଶୁ-କୃପା-ବୃକ୍ଷ ମୂଳେ          ବସିଛି ଆପଦ ଡରେ,

ତବ କୃପା ମୋର ପାଇଁ          ହୋଇବ ଅତି ପ୍ରଚୁର ା ୩ ।

ଆହେ ଯୀଶୁ ପ୍ରେମ ସିନ୍ଧୁ,          ହୁଅ ତୁମେ ମୋର ବନ୍ଧୁ,

ଉପକାରୀ ଦୁର୍ଗ ହୁଅ ବିପଦ ସମୟେ ମୋର          ା ୪ ।

କହେ ଦୀନହୀନ ନର,               ଯୀଶୁ ଦୟାର ସାଗର,

ନ କରିବେ ମୋତେ ଦୂର ହେଲେ ବିପଦ ବିସ୍ତର । ୫ ।

ପ୍ରଭୋ !

ତ୍ରାଣଜନକ ଜ୍ଞାନରେ କର ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୋ ମନ । ଘୋଷା । 

ତେଜି ତୁମ୍ଭର ପ୍ରିୟ ପୟର ହୋଇଲି ଭିନ୍ନ,

ପାପ-ପଥରେ ଧାଇଁ ଅଧୀରେ ଭ୍ରମିଲା ମନ,

ଘନ ବିପିନେ ଶାନ୍ତି ବିହୁନେ କାଟିଲି ଦିନ, ହେଜି ତୁମ୍ଭ ଦୟାସନ

ଶ୍ରୀପାଦେ ଏବେ ନେଲି ଶରଣ । ୧ ।

ମୁଁ ଦୀନହୀନ ଭ୍ରାନ୍ତ ବିପନ୍ନ, ନାହିଁ ମୋ ଜ୍ଞାନ,

ଅନ୍ତର ମୋର ପାପଗହ୍ୱର ତିମିରାଚ୍ଛନ୍ନ,

ଦେହ ଜୀବନ କ୍ଳାନ୍ତି ଆକୀର୍ଣ୍ଣ ମୃତ ସମାନ, ସରି ଯାଉଅଛି ପ୍ରାଣ

ଢାଳ ମୋ ଉପରେ କୃପାଜୀବନ । ୨ ।

ମୋର ଅଶେଷ ଘୋର କଳୁଷ କର କ୍ଷାଳନ,

ଧର୍ମ ଆତ୍ମାରେ ତୁମ୍ଭ ଦୀପ୍ତିରେ ଦିଅ ଡୁବନ,

ଯେହ୍ନେ ସତତ ଧର୍ମେ ଉତ୍ତପ୍ତ ହୋଇବ ମନ,

ତୁମ୍ଭ ପ୍ରିୟ ପାଦପଦ୍ମ ସେବୁଥିବି ମୁଁ ଯାବଜ୍ଜୀବନ । ୩ ।

ଆତ୍ମା ମୋହର ଦେହ ଆବର ତୁମ୍ଭ ସ୍ୱଜନ,

ନିଜ ପଦାର୍ଥ କର କୃତାର୍ଥ ହୋଇ ପ୍ରସନ୍ନ,

ଶେଷ ଦିନରେ ସ୍ୱର୍ଗପୁରରେ ଦିଅ ହେ ସ୍ଥାନ,

ପ୍ରଭୋ, ଦୟା ଚିତ୍ତେ ଶୁଣ ଯୀଶୁଙ୍କ ନାମେ ମୋ ନିବେଦନ । ୪ ।

ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

ବିନା ନୂଆ ଜନ୍ମ ନାହିଁ ପରିତ୍ରାଣ,

ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ବଚନ,

କୁଅନ୍ତଃକରଣେ ସ୍ୱର୍ଗର ଭୁବନେ ନ ପ୍ରବେଶେ କେହି ଜନ    ା ୧ ।

ପୁନଶ୍ଚ ଜନମ, ପୁନଶ୍ଚ ମରଣ, ପୁନଶ୍ଚ ଗର୍ଭେ ନିବାସ,

ଏହି ଯେ ବଚନ ଅସତ୍ୟ ପ୍ରମାଣ, ଘଟାଏ ତା’ ସର୍ବନାଶ      ା ୨ ।

ଦୁଷ୍ଟ କ୍ରିୟା ଛାଡ଼ି ନୀତି କର୍ମ କରି କେହି କହେ ନୂଆ ଜନ୍ମ,

ଏହି କର୍ମମାନ ବାହାର ଲକ୍ଷଣ, ନୁହେଁ ମନର ଫେରଣ     ା ୩ ।

ଜାଣିବ ପ୍ରମାଣ କର୍ମ ମୂଳ ମନ, ଏଣୁ ବିନା ହୃଦ ଶୁଦ୍ଧ,

ଯେତେ କର୍ମ କରି ପାପ ତହିଁ ଭରି, ସବୁ ହୋଇବ ବିରୁଦ୍ଧ    ା ୪ ।

ଆସ  ଧର୍ମ ଆତ୍ମା, ଫେରାଅ ପାପାତ୍ମା, ଦୂର କର ମୋ ଦୁର୍ଗତି,

ମୋତେ ନୂଆ ଜନ୍ମ କର ହେ ପ୍ରଦାନ ଯେହ୍ନେ ହୋଇବ ସୁଗତି । ୫ ।

(ସ୍ୱର : ଯୀଶୁ ନାମେ ଯେ ଭାବ ଅଛି)

ବିବେକଟି ଅନ୍ତରେ ଥାଇ

ନ ମାନୁ ତା’ ମନା କିପାଁ ହେ ଭାଇ ? । ଘୋଷା ।

ଜାଣ ମନ ଏହି ବିବେକ          ପ୍ରଭୁ ଆତ୍ମାର ଅଂଶ ଏକ,

ବିବେକ ଆଦେଶ ନ ମାନିଲେ ଦୋଷ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅବଜ୍ଞା ହୁଅଇ ତହିଁ । ୧ ।

 

 ବିବେକର ରହିବା ସ୍ଥାନ ଅଟେ ନର ଅନ୍ତଃକରଣ,

ଅନ୍ତରୁ ସଦ୍‌ଜ୍ଞାନ ଲିଭିଗଲେ ଜାଣ ଆଉ ଦୀପ୍ତି ମନେ ରହିବ ନାହିଁ । ୨ ।

ଯା’ ମନେ ବିବେକ ସତର୍କ       ଭଲ ମନ୍ଦ ସେ ବିଚାରକ,

ଜିହ୍ୱାକୁ ସମ୍ଭାଳେ, ଧର୍ମପଥେ ଚାଲେ, ତା’ ମୁଖରୁ ମନ୍ଦ ନ ବାହାରଇ । ୩ । 

 

ଘେନ ବିବେକର ଆଦେଶ, ନ ଭାଙ୍ଗ ତା’ କରି ସାହସ,

ଭାଙ୍ଗିଲେ ଆଦେଶ ହେବ ସର୍ବନାଶ, ବିବେକରେ ଆଉ ଦୟାଟି ନାହିଁ । ୪ । 

 

ସୁସଙ୍ଗକୁ ଧରହେ ଭାଇ          କୁସଙ୍ଗ ଦୂରେ ତେଜି ଦେଇ,

କୁସଙ୍ଗରେ ଯାଇ ମଜ୍ଜିଥିଲେ ତୁହି ଇହ ପରେ ସୁଖ ପାଇବୁ ନାହିଁ । ୫ ।

ନ ମାନୁ ତ ବିବେକ ମନା କାହିଁ ପାଇଁ ?

ନ ମାନି ତା’ ସୁଖୀ କହ କାହିଁ ? । ଘୋଷା ।

ଅନ୍ତରେ ଅଟେ ବିବେକ ଈଶ୍ୱର ଦତ୍ତ 

ଆଲୋକ ନିଭିଲେ ତା’ ଦୀପ୍ତି ଆଉ କାହିଁ ? । ୧ ।

ବିବେକ ସଦୁପଦେଶ ନ ମାନି

 କରିଲେ ଦୋଷ ମନେ ଶାନ୍ତି ରହିବଟି ନାହିଁ । ୨ ।

ଦେବଟି ସଦା ଗଞ୍ଜଣା ଜନ୍ମାଇବ ଭୟ ନାନା,

ଉପରୋଧ ତାକୁ ଜଣା ନାହିଁ । ୩ ।

ଅମର କୀଟ ସମାନ ଦୋଷୀ ବିବେକକୁ ଜାଣ,

ତୀକ୍ଷ୍ମମୁଖ ଦୟା ତାର ନାହିଁ । ୪ ।

ଘେନ ବିବେକ ଆଦେଶ ନ ଭାଙ୍ଗ କରି ସାହସ,

ତା’ ବାରଣେ ମନ ବଳା ନାହିଁ । ୫ ।

ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ

ମନ୍ଦ ମତି, ନାହିଁ କି ମନେ ଭୀତି ? । ଘୋଷା ।

 

ଯହିଁରେ ଅହିତ  

ତହିଁରେ ନିରତ ବଳାଉ ଥାଇ ତୁ ମତି । ୧ ।

ଦେଖି ଜାଣି ଶୁଣି 

ମନ୍ଦ ବୋଲି ମଣି ବିମୁଖ ନୋହୁ ତା ପ୍ରତି । ୨ ।

ଅସାରରେ ରୁଚି

ସାରରେ ଅରୁଚି,

ଏ କି ବିପରୀତ ରୀତି । ୩ ।

ଆୟୁ ପରିମାଣ 

ପରିତ୍ରାଣ ଦିନ ବହିଯାଉଛି ଝଟତି । ୪ ।

ହୋଇ ତୁ ଚିନ୍ତିତ

ଅନ୍ତରେ କମ୍ପିତ

ଯତ୍ନେ ସାଧ ଆତ୍ମା ମୁକ୍ତି । ୫ ।

ଯେ ତୋତେ ତାରିବେ ସ୍ୱର୍ଗେ ବାସ ଦେବେ,

ଭଜ ଯୀଶୁ ନାମ ନିତି । ୬ ।

ସୂଚୀମାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ