ମନ, ସ୍ମର, ପିତା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରମ କୁମରରେ । ଘୋଷା ।
ସେହି ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱର୍ଗୁ ଆସି ଶୟତାନ କର୍ମ ନାଶି
ଉପଦେଶେ ମନ ତୋଷି ପାପ ତାପକୁ ବିନାଶି
କି ଅମୃତ ବଚନ ତାଙ୍କର ରେ । ୧ ।
ତାଙ୍କ ସର୍ବ କୃତ କର୍ମ ନିଷ୍ପାପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ,
ଜଗତେ ଯେତେ ଅଧର୍ମ ଅନ୍ୟାୟ ପାପ ଦୁଷ୍କର୍ମ
ଭୋଗିଲେ ସେ ନିଜ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗରେ । ୨ ।
ତୁ ଯେବେ ପାରିବୁ ମନ ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ-ଧନ ଭୀତ ନୋହି ମାଗି ଘେନ,
ସେ ଖଣ୍ଡିବେ ପାପମାନ, ଭରସାରେ ଆନନ୍ଦ ତୁ କର ରେ । ୩ ।
ଆଉ ନ କର ବିଳମ୍ବ, ଶୀଘ୍ର ତୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ସେବ,
ସ୍ତୁତି କର, ଆଜ୍ଞା ଭାବ ଧର ତୁ ନୂଆ ସ୍ୱଭାବ ପ୍ରେମ-ଦୀପ୍ତି ଜ୍ୱଳାଅ ତାଙ୍କର ରେ । ୪ ।
ଅରୂପ ରୂପ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଲେ,
ଅନୁଗ୍ରହ ସତ୍ୟତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଅଇଲେ । ଘୋଷା ।
କାଳବଳେ ଅନାୟତ୍ତ ଥିଲା ସକଳ ଜଗତ,
ନିଜେ ମୃତ୍ୟୁଭୋଗ କରି କାଳକୁ ସେ ନାଶିଲେ । ୧ ।
ସତ୍ୟ, ଶାନ୍ତି, ଦୟା, କ୍ଷମା ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣ ମହିମା ଦେଖାଇ
ଈଶ୍ୱର ଗୁଣ ସତ୍ୟ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପିଲେ । ୨ ।
ସେ ଧର୍ମେ ବିଶ୍ୱାସୀ ଜନ ଅନ୍ତରେ ଖେଦ, କ୍ରନ୍ଦନ
କରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ନିବେଦନ ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ପାଇଲେ । ୩ ।
ଧନ ମାନ ସଂସାରକୁ ପକାଇ ସବୁ ପଛକୁ
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ-ପ୍ରେମ-ପିୟୁଷକୁ ଚାଖି ତୃପ୍ତ ହୋଇଲେ । ୪ ।
ଯାଇ ଅମର ଭୁବନ ଅରୂପ ରୂପ ଦର୍ଶନ ପାଇ
ନିତ୍ୟ ବିଶ୍ରାମକୁ ମହାନନ୍ଦେ ରହିଲେ । ୫ ।
ଗାୟନ କର ଆନନ୍ଦେ ମନ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମରଣେ ତୋର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ରାଣ । ଘୋଷା ।
ତୋର ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ,
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୋଜନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମରଣେ ଜାଣ । ୧ ।
ନାହିଁ କି ତୋ ପୂଣ୍ୟକର୍ମ ତୁହି ପାପୀରେ ଅଧମ ?
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଅଟନ୍ତି ତୋହର ପୁଣ୍ୟ ନିଧାନ । ୨ ।
କହୁ କି ତୋହରି ପାଇଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହୃଦେ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ ?
ସବୁ ପାପୀ ଆସିଲେ ହିଁ ଥିବଟି ସ୍ଥାନ । ୩ ।
ଭାବୁ କି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ରକ୍ତ ହୋଇଛି ଗୁଣ ରହିତ ?
କେବେ ତା’ର ତ୍ରାଣଗୁଣ ନୁହେଁ ହରଣ । ୪ ।
ଯେଯାଏ ଥାଏ ଜୀବନେ ଜଗତରେ ପାପୀ ଜଣେ
ସେଯାଏ ସେ ତ୍ରାଣଗୁଣ ଥିବ ସମାନ । ୫ ।
ଏଣୁ ଯେବେ ପାପ ତୋର ହୁଏ ପର୍ବତ ଆକାର
ନିଶ୍ଚୟ ହୋଇବ ନାଶ ଏ କଥା ଜାଣ । ୬ ।
ଦୀନବନ୍ଧୁ କୃପାସିନ୍ଧୁ ଯୀଶୁ ଦୟାରେ ଭୂଷଣ ହେ । ଘୋଷା ।
ମୁହିଁ ପାପୀ ହୀନଜନ, ପତିତ ଦଶାରେ ଗଲା ଦିନ,
ଆତ୍ମାର ଗତିକି କଲି ହେଳନ ହୋଇଣ ଅଜ୍ଞାନ ହେ । ୧ ।
ମୋର ପାପ ବଡ଼ ଭାର, ପର୍ବତଠାରୁ ଅଟଇ ବଡ଼,
ଜଗତେ ଆଉ କେ ଅଛି ମୋହର କରିବ ତାରଣ ହେ । ୨ ।
ଏ ପାପେ ଯେବେ ମରିବି ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ନରକେ ପଡ଼ିବି,
ଅନନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେବ ମୋହର, କରିବି ରୋଦନ ହେ । ୩ ।
ଆହେ ଯୀଶୁ କ୍ଷମାବାନ, ପାପୀର ନିମନ୍ତେ ଦେଲ ପ୍ରାଣ
ଏଥିପାଇଁ ମୁହିଁ ଆଶା କରିଣ, କରୁଛି ଜଣାଣ ହେ । ୪ ।
ମୋଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତୁମ୍ଭ ବଳିଦାନ ରକ୍ତେ ଧୋଇ
ମନ ଶୁଦ୍ଧ କର, ଆତ୍ମା ଦେଇ ଦିଅ ନୂତନ ଜନ୍ମ ହେ । ୫ ।
କର ହେ ମୋତେ ତୁମରି (ଆହେ ଯୀଶୁ),
ମୋରୂପ ବିଲୋପ କର, ସ୍ୱରୂପ ମୋଠି ପ୍ରସାର,
ତୁମଠି କର ତନ୍ମୟ ହୁଅ ମୋର ହୃଦମୟ
ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ପାଇ ନିଜକୁ ଯାଏ ଯେହ୍ନେ ପାସୋରି । ଘୋଷା ।
ତୁମ କରମେ ମୋତେ ବିଭୋର କର ପ୍ରଭୁ,
ମୋ ଇଚ୍ଛା ମୋର କରମ-ବାସନା ନାଶ ସବୁ,
ତୁମ୍ଭ କରମ ଛଳେ ମୋ କର୍ମ ନ ହେଉ ତିଳେ,
ତୁମ୍ଭ ପ୍ରଶଂସା ଗାଇ ନିଜେ ପ୍ରଶଂସା ନେଇ
ମୋତେ ଯେହ୍ନେ ନ ବସାଏ ତବ ଆସନୋପରି । ୧ ।
ଯେତେ ଉଦ୍ଧତ-ଚିନ୍ତା କଳପନା ସ୍ୱପନ
ସ୍ୱତଃ ଉଠେ ପ୍ରାଣେ ପ୍ରଭୁ କର ସବୁ ଦମନ ।
ହୃଦୟ ରାଜା ରୂପେ ବଶୀଭୂତ କର ଆପେ,
ନିନ୍ଦା ବିପଦ ଦେଇ ଅବା ପ୍ରେମରେ ଭୁଲାଇ
ଜୀବନର ସ୍ୱାମୀ ରୂପେ ନିଅ ନିଜର କରି । ୨ ।
ଆସ ହେ ହୃଦୟ-ସଖା ହୃଦେ କର ଅଧିଷ୍ଠାନ,
ନିରେଖି ମନ ଆଖି ତୃପ୍ତ ରହୁ ଚିରଦିନ । ଘୋଷା ।
ଅନ୍ତରେ ବିତର ଯୀଶୁ ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି ଧର୍ମଜ୍ଞାନ,
ତୁମ୍ଭ ପଦେ ମତି ମୋର ରହିଥାଉ ଅନୁକ୍ଷଣ । ୧ ।
ଶୟତାନ ପ୍ରବଞ୍ଜନା କୁଟିଳ କୁତର୍କ ନାନା
ତୁମ୍ଭରେ କରି ପ୍ରାର୍ଥନା ଦୂର କର ହେ ବହନ । ୨ ।
ନୂଆ ଜନ୍ମ ପରିତ୍ରାଣ କର ହେ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରଦାନ,
ବୋଲି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନାମ ପାଗଳ ହେବି ଯେସନ । ୩ ।
ହୃଦୟ କଥା ମରମ ବ୍ୟଥା
ଜାଣିବ କିଏ ଆଉ ପ୍ରାଣ ଦେବତା । ଘୋଷା ।
ସାରାଟି ଜୀବନ ବହିଣ ଯାଏ,
ସାଧନ ଭଜନ ମୋର ବିଫଳ ହୁଏ,
କରି ପରଶ କର ହରଷ
ଜୀବନ ମୋ ଆହେ ପାପ ହରତା । ୧ ।
ତୁମ୍ଭ ଦେଖା ପାଇଁ ଆସିଛି ଧାଇଁ,
ପାଏ କି ନ ପାଏ ଭୟ ହୁଅଇ,
ପଛେ ବା ଶୂନ୍ୟ ହୃଦୟେ ଫେରିବି ପୂର୍ବ ପରାଏ,
କୁହ ପ୍ରାଣ ଶାନ୍ତି ରାୟେ ଶାନ୍ତି ବାରତା । ୨ ।
ହୃଦୟ ରାଜ ହୃଦେ ବିରାଜ ଆଜ,
ଦେଇ ତବ ପ୍ରେମ-ବାରି ମାଜ ସମାଜ । ଘୋଷା ।
ବିଳାସେ ସାରି ସାରି ଗଲା ସମ୍ପଦ ଶିରି,
ରହିଛି ପ୍ରାଣଟି ଧରି, ତାକୁ ନ ତ୍ୟଜ । ୧ ।
ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଭାଇ ଭାଇ ପ୍ରେମେ ଜଳି ଭିଆଇ
ବସିଅଛି ତ ହରାଇ ଶକତି ତେଜଃ । ୨ ।
ଯୀଶୁ ହେ ତୁମ୍ଭ ଗୁଣ ତୁମ୍ଭର ଆତ୍ମା ମନ
ଦିଅ ନିତି, ପ୍ରେମେ ମାତି ସାଜୁ ସେ ସାଜ । ୩ ।
ମନ ଅଜ୍ଞାନରେ, ଆଜି ପରାଣ ଭରେ
ଡାକ ହୃଦୟ ରଞ୍ଜନରେ । ଘୋଷା ।
ଶାନ୍ତି ନିକେତନ ଛାଡ଼ି କାହିଁ ଧାଉଁ ଶାନ୍ତି ଲୋଡ଼ି ?
ସୁଖ ଶାନ୍ତି ଲେଶ ନାହିଁ ସାରା ସଂସାରେ । ୧ ।
ଯାକୁ ମଣୁ ସୁଖ ସାର ସେହି ସିନା ହାହାକାର
ଜୀବନ ଯୌବନ ଧନ ସବୁ ଯିବରେ । ୨ ।
ଫେରନା ଫେରନା ଆଜି ଆସିଛୁ ଦୁଆରେ ଯଦି,
ଶୂନ୍ୟ ହାତେ କେଣେ ଯାଉ ଶୂନ୍ୟ ସଂସାରେ । ୩ ।
ଆଜି ତାଙ୍କୁ ଯାଅ ଦେଖି ହୃଦରେ ଆଣରେ ଡାକି
ଶୁଷ୍କ ପ୍ରାଣ ଶୁଷ୍କ ରଖି କେଣେ ଯାଉରେ । ୪ ।
ତୋର ପରାଣ ବେଦନ କର ଆଜି ନିବେଦନ,
ପାଇବୁ ନବ ଜୀବନ ତାଙ୍କରି ବରେ । ୫ ।
ଆରତ ଆନନ୍ଦ ସିନ୍ଧୁ ଜଗବନ୍ଧୁ
ଆରତ ଆନନ୍ଦ ସିନ୍ଧୁ !
ଆନନ୍ଦ ପସରା ସରଗର ଧାରା ବହାଅ ଦଗଧ ହୃଦୁ । ଘୋଷା ।
ଡାକଇ କାତରେ ଦିଅ ଦେଖା ବାରେ ଦେଖିଲେ ବଦନ-ଇନ୍ଦୁ,
ପାଷାଣ ଫାଟିବ, ଦେହ ଶିହରିବ
ଝରିବ ଲୋତକ ବିନ୍ଦୁ । ୧ ।
ନୀରସ ହୃଦୟେ ବସି ତବାଳୟେ
ଡାକୁଅଛି, ଦୀନବନ୍ଧୁ !
ପରାଣ ପରଶ, ହୃଦୟେ ବରଷ
ତବ ପ୍ରେମ-ବାରି-ମଧୁ । ୨ ।