ନାହିଁ ନାହିଁ ନାହିଁ ଅନ୍ୟ ଗତି, ମନ,
କର ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ପ୍ରୀତି । ଘୋଷା ।
ସେ ଯୀଶୁ ବହୁମୂଲ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଅତି,
ତାଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଡୁବ ଦିବାରାତି । ୧ ।
ଯେ ଯୀଶୁ ପ୍ରାଣପତି ଦିଅନ୍ତି ଶାନ୍ତି,
ତାଙ୍କୁ ସମର୍ପି ଦେହ ପ୍ରାଣ ଶକ୍ତି । ୨ ।
ତାଙ୍କ ବିନା ଅସାର ଧନ ସଂସାର,
ତାଙ୍କ ବିହୁନେ ନାହିଁ ଆତ୍ମା ତୃପ୍ତି । ୩ ।
ଆହ କି ମନୋହର ଯୀଶୁ ମୋ ପ୍ରତି,
ନାହିଁ ଅନ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ବିନା ମତି । ୪ ।
ମୋହର ଦେହ ପ୍ରାଣ ଶକ୍ତି ଜୀବନ,
ସର୍ବ ସମର୍ପି ଧ୍ୟାଇବି ମୁଁ ନିତି । ୫ ।
(ସ୍ୱର : ମନ ହେଜିଲେ ପ୍ରଭୁ କୃପା)
ଦୁଃଖନାଶନ ହେ, ସୁଖ ଦିଅ ମୋର ମନେ,
ବେଳକୁ ବେଳ ତ ପ୍ରବଳି ଉଠଇ ଦୁଃଖ ତରଙ୍ଗ ଯେସନେ । ଘୋଷା ।
ଦୁଃଖର ସଂସାରେ ମାନବ ଶରୀରେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଛାୟା ସମ
ଅପାର କଷଣ ଦୁଃଖାଦି ମରଣ ଲାଗିଥାଏ ଅନୁକ୍ଷଣ । ୧ ।
ମହୀପରେ ମୁହିଁ ସହି ନ ପାରଇ ଶରୀର ଯାତନାମାନ
ମୁହିଁ ନିରାଶ୍ରୟ, ହୁଅ ମୋ ସହାୟ, ଆହେ ଆରତ-ଭଞ୍ଜନ । ୨ ।
ମୋର ନାହିଁ ଗୁଣ ଜ୍ଞାନ ଧର୍ମ କର୍ମ, ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିହୀନ,
ମୋ ଦୁର୍ବଳପଣ ଦେଖି ଶୟତାନ ସହଜେ ନାଶଇ ପ୍ରାଣ । ୩ ।
ମୋ ପାଇଁ ସନ୍ତାପ କଷଣ ମରଣ ଭୋଗିଛ ଯୀଶୁ ରାଜନ,
ତବ ଶ୍ରୀଚରଣ ମହାମେରୁ ସମ ତହିଁରେ ମୋର ଶରଣ । ୪ ।
ବହିଲା ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବେଗେ ପବନ,
ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ଭୟେ ହେଲା ଆଚ୍ଛନ୍ନ
ଗଭୀର ସାଗର ଢେଉ କଲ୍ଲୋଳ,
ପ୍ରଖର ହୋଇ ଉଠିଲା ବହୁଳ ଢେଉର ପ୍ରବଳ,
ନାବକୁ କଲା ଅତି ଟଳମଳ । ୧ ।
ଦେଖିଣ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପବନ ରୀତି,
କି ଉଦ୍ବେଗ ହେଲା ମନରେ ଭୀତି ହୋଇଣ ସମସ୍ତେ ମନେ ନିରାଶ,
ଡାକ ପକାଇଲେ ହେଲୁ ବିନାଶ ବିଶ୍ୱାସର ସ୍ଥାନ,
ହତାଶ ଭୟରେ ହେଲା ଆଚ୍ଛନ୍ନ । ୨ ।
ମାତ୍ର ଜଣେ ସେହି ନାବରେ ଥିଲେ,
ନିଦ୍ରାରୁ ଉଠି ରବ ଶୁଣାଇଲେ
ଆହେ କଲ୍ଲୋଳ ଗଭୀର ସାଗର,
ହେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବାତ, ହୁଅ ସୁସ୍ଥିର
ତାହାଙ୍କ ବଚନେ, ସମସ୍ତ ସୁସ୍ଥିର ହେଲା ତତ୍କ୍ଷଣେ । ୩ ।
ବାୟୁ ଆଜ୍ଞାବହ ତତ୍କ୍ଷଣେ ହେଲା,
ସମୁଦ୍ର ତାର କର୍ତ୍ତାକୁ ଚିହ୍ନିଲା ସମୁଦାୟ ହେଲା ଦେଖ ସୁସ୍ଥିର,
ଉଡ଼ିଣ ଗଲା ଭୟ ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଲା ସୁସ୍ଥିର,
ଆକାଶ ପବନ ସମୁଦ୍ର ନୀର । ୪ ।
ହେ ମହାମହିମ ଈଶ୍ୱର ସୁତ,
ତବ ଆଜ୍ଞାଧୀନ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବାତ
ତୁମ୍ଭ ଆଜ୍ଞା ମାନେ ସାଗର ଢେଉ,
ପଳାଏ ପାପ ଶୟତାନ ଆଉ
ନରକ ଜଗତ, ତୁମ୍ଭେ କରିଅଛ ସବୁ ପରାସ୍ତ । ୫ ।
ଯେତେବେଳେ ମନେ ପାପ ଲହଡ଼ି,
ପ୍ରବଳ ହୋଇ ଆସୁଥାଏ ମାଡ଼ି,
ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପବନ ଘୋର ଅନ୍ଧାର,
କରଇ ଦୁର୍ବଳ ବିଶ୍ୱାସ ମୋର ହେ ଯୀଶୁ ଈଶ୍ୱର,
ପଠାଇ ତୁମ୍ଭ ଆତ୍ମା କର ସୁସ୍ଥିର । ୬ ।
ଯୀଶୁ କର ତ୍ରାହି ଭାସିଗଲି ଭବାର୍ଣ୍ଣବେ କୂଳ ନ ଦିଶଇ ହେ । ଘୋଷା ।
ଆସଇ ଘୋର ତୋଫାନ ବେଗାନ୍ୱିତ ହୋଇ,
ଢେଉ ପରେ ଢେଉ ଯାଏ ମଥା ପରେ ଦେଇ ହେ । ୧ ।
ଶୟତାନ ମାୟାଜାଲ ପାତି ବସିଥାଇ,
ସାଂସାରିକ ଲୋଭ-ଥୋପେ ବଡ଼ଶୀ ପକାଇ ହେ । ୨ ।
ଦୁଃଖେ ପଡ଼ି ଡାକି ସଦା ଯୀଶୁ ତ୍ରାହି ତ୍ରାହି,
ତୁମ୍ଭ ବିନା ଅନ୍ୟ ଗତି ଏ ଜଗତେ ନାହିଁ ହେ । ୩ ।
ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନାମ ତରୀ
ତହିଁ ଚଢ଼ି ମନ ହୁଅ ପାରି ହେ । ଘୋଷା ।
ଦେଖିଣ ପ୍ରବଳ ପାପର କଲ୍ଲୋଳ ନ ହୁଅ ମନେ ବ୍ୟାକୁଳ,
ଯୀଶୁ ଦୟାମୟ ଅଟନ୍ତି ସହାୟ, ଧରନ୍ତି ହସ୍ତ ବିସ୍ତାରି । ୧ ।
ତାହାଙ୍କ ନିକଟରେ ଯିବାର ନିମନ୍ତେ ନାହିଁଟି ସଙ୍କଟ ଭୟ,
ବିନା ମୂଲ୍ୟେ ତରୀ କରୁଛନ୍ତି ପାରି, ବସିଥାଇ ଭବ ଘାଟେ ହେ । ୨ ।
ଏହି ମାତ୍ରକ ପ୍ରୟୋଜନ ଅଟଇ, ଲୋଡ଼ନ୍ତି ବିଶ୍ୱାସ ଭକ୍ତି,
ଯତ୍ନଶୀଳ ହୋଇ ସଙ୍ଗେ ଗଲେ ନେଇ, ନ ମାଗିବେ ସେ କଉଡ଼ି ହେ । ୩ ।
ମୃତ୍ୟୁ ନଦୀ ପାରି ହୋଇ ଯିବାବେଳେ ମନେ ଦେବେ ସ୍ଥିର ଶାନ୍ତି,
ପାପର ଲହଡ଼ି ପକାଇବେ ଏଡ଼ି, ଲଗାଇବେ ସ୍ୱର୍ଗ-କୂଳେ ହେ । ୪ ।
Click the link below to listen full song and know the tune
ମୋର ନାହିଁ ବଳ ହେ
ପାରି ହେବାକୁ ଏ ଭବ ସିନ୍ଧୁ ଜଳ । ଘୋଷା ।
କର୍ମ ଧର୍ମ ଯେତେ ନାବ ଯତ୍ନେ ବନାଇଲି ଗୋଟିଏ ହେଁ ନିଶ୍ଚିଦ୍ର ନ ହୋଇଲା,
ଜଳ ତହିଁ ପଶିଲା, ଭାଇ ସକଳ ବୁଡ଼ିଗଲା । ୧ ।
ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି-ଡଙ୍ଗା ବାନ୍ଧି ତହିଁ ଆରୋହିଲି, ଭାଙ୍ଗିଦେଲା କଲ୍ଲୋଳ,
ମୋ ଆସନ ହୋଇଲା ଟଳମଳ, ଭାଇ ଜଳେ ପୁଣି ପଡ଼ିଲି । ୨ ।
ଧନ ମାନ ଯଶ ବିଦ୍ୟା ଯାହା ପ୍ରେମ କଲି
ପ୍ରତିକୂଳ ହୋଇଲେ, ତାହା ସବୁ ଗଭୀରକୁ ଝିଙ୍କିଲେ, ଭାଇ
ନିରାଶ ମୁଁ ହୋଇଲି । ୩ ।
ତାରିବାକୁ ଏ ଜଳରୁ ଅଛି କାର ବଳ ?
ବନ୍ଧୁ ଜ୍ଞାତି କୁଟୁମ୍ବ ରାଜା ପ୍ରଜା, ନରନାରୀ ସକଳ, ଭାଇ ଜଳେ ପଡ଼ି ଆକୁଳ । ୪ ।
ଯୀଶୁ, ତୁମ୍ଭ ପ୍ରେମ-ନାବେ ଶରଣ ମୁଁ ନେଲି,
ପାରି କର ଏ ଜଳୁ, ତୁମ୍ଭେ ସିନା ପତିତର ଦୟାଳୁ, ପ୍ରଭୁ ନୋହିଲେ ମୁଁ ମରିଲି । ୫ ।
ତ୍ରାଣ-ତରୀ ହେ ଭବ ସମୁଦ୍ରେ ଆସିଛ ଦୀନେ କରି ପାରି । ଘୋଷା ।
ପ୍ରଭୁ, ନ ଦିଶଇ ସ୍ଥଳ କୂଳ, ବହୁ ପ୍ରାଣ ହୋନ୍ତି ଛାରଖାର
ତୁମ୍ଭେ ଅଟ ହେ ଦୀନ-ଦୟାଳୁ,
ଘାଟ ବସାଇ ବସିଛ ମହା କୃପା କରି । ୧ ।
ନାବ ନ ଚିହ୍ନ ଅବିଜ୍ଞଗଣ ଧ ନ ଦେଇ ଦଦରା ନାବେଣ
ପାରି ହେବେ ବୋଲି କରି ପଣ
ଯାଉଁ ଯାଉଁ ମଝି ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ି ମରି । ୨ ।
ମନ, ଆସ ହେ ବହନ କରି ଭବ-ସିନ୍ଧୁ ଯେହ୍ନେ ହେବ ପାରି,
ସେ ନ ନିଅନ୍ତି ଧନ କାହାରି,
ମନ ଭକ୍ତି ବୁଝି ନେବେ ସୁପରୀକ୍ଷା କରି । ୩ ।
ଯାଇ ସ୍ୱର୍ଗକୂଳେ ପ୍ରବେଶିଲେ ମହା ଆନନ୍ଦ ଶୁଭ ଚହଳେ,
ସାଧୁ ଧର୍ମ-ଦୂତଗଣ ମେଳେ
ପ୍ରଭୁ କୋଳେ ଧରି ନେବେ ମହା ପ୍ରେମ କରି । ୪ ।
ହେ ତ୍ରାଣକାରୀ, ଭବାବ୍ଧି ତରୀ,
ଯୀଶୁ କର ପାରି । ଘୋଷା ।
ଦାରୁଣ ଭବାବ୍ଧି ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଛି, ମୋହ-ମାୟା ପଙ୍କେ ବୁଡ଼ି ଯାଉଅଛି,
ଜଞ୍ଜାଳର ଜାଲ ମୋତେ ଭିଡୁଅଛି, କାଳ କୁମ୍ଭୀର ଓଟାରି । ୧ ।
ନିବିଡ଼ ଅନ୍ଧାର ଘୋଟି ଆସୁଅଛି, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପବନ ଖରେ ବହୁଅଛି,
ପ୍ରବଳ ତରଙ୍ଗ ମୁଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗୁଛି, ପ୍ରାଣ ହେଉଅଛି ଭାରୀ । ୨ ।
ଏ ଦୁଃଖ କଷଣ ହେବାରୁ କଠିନ ହେଉଅଛି ହତ ବୁଦ୍ଧି ଜ୍ଞାନ ଧ୍ୟାନ, ମୋ
ବିଶ୍ୱାସ-ଧନ ଲୁଟିବା କାରଣ ଜଗି ବସିଅଛି ଅରି । ୩ ।
ଲୟର ନିକଟେ ଡାକୁଛି ଉତ୍କଟେ, ନ ତେଜ ସଙ୍କଟେ ଲଗାଅ ହେ ତଟେ,
ମୋ ଆରତ ବାଣୀ ଦୟା ଚିତ୍ତେ ଶୁଣି ଉଦ୍ଧରି ନିଅ ସେ ପାରି । ୪ ।
ତ୍ରାଣକାରୀ,
ପାପ-ସାଗରୁ କର ହେ ପାରି,
ଉଠୁଛି, ଲହରୀ, ଯୀଶୁ ଦୟା କରି ନିଜ ହସ୍ତେ ମୋତେ ନିଅ ଧରି । ଘୋଷା ।
ତ୍ରାଣର ନଉକା ହୋଇ ଆସିଅଛ, ପାପୀଙ୍କି କରିବ ପାରି
ତୁମ୍ଭେ ଦୟା ବହି ନିଅ ହେ ଉଦ୍ଧରି ପାପ ଢେଉ ନିବାରଣ କରି । ୧ ।
ଅପାର କଷଣ ସହିଲ ଦୂଷଣ ହେବାକୁ ପାପୀଙ୍କ ତରୀ,
ତୁମେ ସିନା ପ୍ରଭୁ ତାରିବାକୁ ପାର, ଆଉ ବଳ ତ ନାହିଁ କାହାରି । ୨ ।
ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ରୂପେ ପାପୀଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଜନ୍ମିଲ ଏ ମର୍ତ୍ତପୁରୀ,
ତେତିଶ ବରଷ ମହୀରେ ରହିଲ ନାନା ହିତ ଉପଦେଶ କରି । ୩ ।
ଭବିଷ୍ୟତ କଥା ସଫଳ ନିମନ୍ତେ ଘଟିଲା କାଳ ତୁମରି,
ପାପର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗେ ଭୋଗିଲ ଲଗା ହୋଇଣ ଶେଷରେ ମରି । ୪ ।
ଚାଳିଶ ଦିବସେ ମହୀକୁ ତେଜିଣ ଚାଲିଗଲ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀ;
ଈଶ୍ୱର ଦକ୍ଷିଣେ ବିଜେ କରିଅଛ, ଘେରିଛନ୍ତି ଦୂତେ ଆଜ୍ଞାକାରୀ । ୫ ।
ଶେଷ ଦିନେ ପ୍ରଭୁ ବିଚାର କରିବ, ଛାର ପାପ ଦୂର କରି
ଧାର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ପାଖରେ ଦୟାରେ ଦେବ ଅମୀୟ ବାରି । ୬ ।
ଦୂର ଦୂର ହେ ମୋର ଅବିଶ୍ୱାସ ସତ୍ୱର,
ତ୍ରାଣର ଆଶା ମୋର ଗୁନ୍ଥା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଉପର । ଘୋଷା ।
ଏହା ସତ୍ୟ ଅଟଇ ମହା ପାପିଷ୍ଠ ମୁହିଁ
ନାହିଁ ମୋ ପୁଣ୍ୟ ଲେସ ମାତ୍ରହିଁ,
ମାତ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଣ୍ୟ ହୋଇଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ପୂର୍ଣ୍ଣ,
ଜାଣେ ମୁହିଁ ତାହାଙ୍କ ପୂଣ୍ୟ ତ୍ରାଣଦାୟକ,
ସେ ପୂଣ୍ୟ ଅଟେ ମୋର ତ୍ରାଣ ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର । ୧ ।
ଅଛି ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ତ୍ରୁଟି ନାନା ପ୍ରକାର,
ଧ ର୍ମକର୍ମେ ମୁଁ ସିଦ୍ଧ ନୁହଇ; ମାତ୍ର ଭରସା ମୋର ନାହିଁ କର୍ମ ଉପର
ଜାଣେ ମୁଁ କର୍ମେ ତ୍ରାଣ ନ ପାରେ ପାଇ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ବିଶ୍ୱାସ ଅଟେ ମୂଳ ପରିତ୍ରାଣର । ୨ ।
ଅଟେ ମୁହିଁ ପ୍ରମାଣ ବିଶ୍ୱାସେ ଅତି କ୍ଷୀଣ,
ବିଶ୍ୱାସୀ-ନାମକୁ ଅଭାଜନ
ମାତ୍ର ଯେବେ ନିତାନ୍ତ ମୋ ବିଶ୍ୱାସ ଯଥାର୍ଥ
ଜାଣେ ମୁହିଁ ନିଶ୍ଚିତେ ପ୍ରଭୁ ସୁଗ୍ରାହ୍ୟ ମୋତେ
କରିବେ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ହେଁ ବିଶ୍ୱାସ ମୋହର । ୩ ।
ବିଶ୍ୱାସ ମୁଁ ଯାହାକୁ କରିଛି ଜାଣେ ତାଙ୍କୁ
ଅଟନ୍ତି ସେହି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୟାଳୁ;
ଏ ମୋର ଦୃଢ଼ ବୋଧ, ଧରିଛି ତାଙ୍କ ପଦ,
ନୋହିବି କଦାଚନ ନିରାଶ କେଉଁ କ୍ଷଣ,
ନୋହିବ ନିଷ୍ଫଳ ଭରସା କେବେ ମୋହର । ୪ ।