ବିଶ୍ୱାସୀର ପ୍ରତି କେଡ଼େ ପ୍ରିୟତମ ସେ ଯୀଶୁ ନାମ । ଘୋଷା ।
ତାର ସର୍ବରୋଗ କରେ ଶାନ୍ତ, ମହା ପାପ-ରୋଗ କରେ ସୁସ୍ଥ;
ଦୂର କରେ ଭୟ ଆପଦ ସନ୍ଦେହ, କରେ ମହାସୁଖ ଶାନ୍ତି ଦାନ । ୧ ।
ସେ ନାମ ତାର ଦୃଢ଼ ପାଷାଣ, ତହିଁ କରଇ ଗୃହ ନିର୍ମାଣ;
ଆଉ ତାର ଢାଲ ଆଶ୍ରୟ ନଗର ଅଟଇ ଅସୀମ ତ୍ରାଣଧନ । ୨ ।
ସେ ତାହାର ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶକ, ଅଟନ୍ତି ବନ୍ଧୁ ରାଜା ଯାଜକ;
ଅଟନ୍ତି ସେ ଅନୁଗ୍ରହର ଭଣ୍ଡାର, ତାର ପକ୍ଷବାଦୀ ଓ ଜୀବନ । ୩ ।
ଆହେ ସମସ୍ତ ଧାର୍ମିକଗଣ, କର ତାଙ୍କ ନାମେ ଜୟଗାନ;
କରି ତାଙ୍କୁ ସେବା ଆରାଧନା ପ୍ରେମ ଚରଣେ ସମର୍ପି ଦେହ ପ୍ରାଣ । ୪ ।
ଧନ୍ୟ ଯୀଶୁ, ଧନ୍ୟ ଯୀଶୁ,
ଧନ୍ୟ ଯୀଶୁ ପ୍ରିୟ ନାମ । ଘୋଷା ।
ଯୀଶୁ ସର୍ବ ଗୁଣଧାମ, କେ କରିପାରେ ବର୍ଣ୍ଣନ;
ତ୍ରିଭୁବନେ ତାଙ୍କ ସମ କିସ ଅଛି ତୁଳନା । ୧ ।
ଯୀଶୁ ସତ୍ୟ ପ୍ରେମ ରତ୍ନ, ସେହି ଦେଲେ ତନୁ ପ୍ରାଣ;
ମନ, ଧର କରି ଯତ୍ନ, ତାଙ୍କ ପଦେ ଶରଣ । ୨ ।
ଯୀଶୁ’ଛନ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗସେତୁ, କୋଣ ପଥର ପ୍ରମାଣ;
ଦୀନହୀନ ପାପୀ ହେତୁ ପିତ୍ରୁଦତ୍ତ ପରିତ୍ରାଣ । ୩ ।
ଯୀଶୁ ପ୍ରାଣଦାୟୀ ବୃକ୍ଷ, ତହୁଁ ନିତ୍ୟ ତୋଳ ଫଳ;
ତାଙ୍କ ଛାୟା ତଳେ ବସ, ସେ ତ ଅତି ରମ୍ୟ ସ୍ଥଳ । ୪ ।
ଯୀଶୁ ଅମୃତ ଅର୍ଣ୍ଣବ, ଅନୁକ୍ଷଣ କର ପାନ;
ସର୍ବ ପୁଷ୍ପର ସୌରଭ, ତହୁଁ ସଦା କର ଘ୍ରାଣ । ୫ ।
ଯୀଶୁ ସର୍ବ ଗୁଣମଣି, ତାଙ୍କ ମହିମା ଅପାର;
ମୁଁ ପାପୀ କି ପାରେ ଭଣି ଯୀଶୁ ନାମ ଗୁଣାକାର । ୬ ।
କି ମଧୁର ମନୋରମ ମୋ ଶ୍ରବଣେ ଯୀଶୁ ନାମ !
ନାହିଁ ତା ସମାନ ନାମ ତ୍ରିଭୁବନେ ଅନୁପମ । ଘୋଷା ।
ବିଶ୍ୱାସୀ ପ୍ରତି ସେ ନାମ ଅଟେ କି ମନୋରଞ୍ଜନ
କରେ ତା ଦୁଃଖ ନାଶନ, କରେ ତା ଶୋକ ଖଣ୍ଡନ । ୧ ।
ଭଗ୍ନାନ୍ତଃକରଣ ପ୍ରତି ଅଟେ ତାହା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଶାନ୍ତି,
କ୍ଷୁଧିତକୁ କରେ ତୃପ୍ତି, ଶ୍ରାନ୍ତ ପ୍ରତି ସେ ବିଶ୍ରାମ । ୨ ।
ଯୀଶୁ ତ୍ରାଣ ନାମଧେୟ ଅଟେ ମୋ ପ୍ରତି କି ପ୍ରିୟ !
ଘୁଞ୍ଚାଏ ମୋ ସର୍ବ ଭୟ, ମୋହର ଦୃଢ଼ ପାଷାଣ । ୩ ।
ଯୀଶୁ ମୋହର ରାଜନ, ଯୀଶୁ ମୋହର ଜୀବନ,
ଆଉ ମୋର ତ୍ରାଣଧନ, ମୋହର ପୂଣ୍ୟ ବସନ । ୪ ।
ଯୀଶୁ ନାମ କେତେ ମିଷ୍ଟ, କରେ ମୋତେ ନିତ୍ୟ ହୃଷ୍ଟ,
ଅଟନ୍ତି ସେ ମୋର ଇଷ୍ଟ, ମୋର ନିତ୍ୟ ଗାନ ଧ୍ୟାନ । ୫ ।
ଯୀଶୁ, ତବ ପ୍ରିୟ ନାମ ମୋ ଶ୍ରବଣେ କି ମଧୁର !
ନ ଦିଏ ତେଡ଼େ ଆମୋଦ ସୁନ୍ଦର ସୁବାସ ଫୁଲ । ଘୋଷା ।
ମୋଶା ଆଦି ପିତୃଗଣେ ଭବିଷ୍ୟଦବକ୍ତାମାନେ,
ଦୂରେ ଦେଖି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ହରଷ ମନର । ୧ ।
ତବ ଯୁଗ୍ମ ଶ୍ରୀଚରଣ ପାପିନୀ କଲା ଚୁମ୍ବନ,
ପାଇଣ ପାପ ମୋଚନ ଆନନ୍ଦେ ଗଲା ସତ୍ୱର । ୨ ।
ଯୀଶୁ ଅମୃତ-ନିର୍ଝର ଅଟନ୍ତି ପ୍ରେମ ସାଗର,
ବିନାମୂଲ୍ୟେ ଶମିରୋଣୀ ପାଇଲା ଅମୃତ ନୀର । ୩ ।
ପାଉଲ ନାମେ ପ୍ରେରିତ ଜ୍ଞାନ ଲାଭାଦି ସମସ୍ତ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନାମ ସାର ଜାଣି ମଣିଲେ ସବୁ ଅସାର । ୪ ।
ସେ ନାମେ ମନ ଫେରଣ ଆବର ପାପମୋଚନ,
ଜଗତେ ହୁଏ ପ୍ରଚାର, ଶୁଭଇ ତ୍ରାଣ ଚହଳ । ୫ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନାମ ସବୁଠୁ ମନୋରଞ୍ଜନ,
ଏଣୁ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କଠାରେ ଅଟନ୍ତି ସେ ବହୁମୂଲ୍ୟ । ୬ ।
କହଇ ମୁଁ ପାପୀ ଛାର, କି ଦେବି ଉପମା ତା’ର
ଯେ ତାହା ଚାଖେ ଅନ୍ତରେ ସେ ଜାଣେ ମଧୁର ତାର । ୭ ।
ସେ ତ ପ୍ରେମନାଥ ଅନାଥ ନାଥ ପ୍ରେମିକ ପାଶେ ରହେ,
(ପ୍ରେମେ) କଣ୍ଟା ମୁକୁଟ କୋରଡ଼ା ଛାଟ ନୀରବରେ ଅଙ୍ଗେ ସହେ । ଘୋଷା ।
ଚାହାଁ ଚାହାଁ ବନ୍ଧୁ-ପ୍ରେମ-ସୁଧା-ସିନ୍ଧୁ-ଝରଣା ଝରୁଛି କ୍ରୁଶେ,
(ଧୋଇ) ଅମାପ ପାପ ଘୁଞ୍ଚାଇ ତାପ ସରଗର ପ୍ରୀତି ଦିଏ । ୧ ।
ଆସ ଆସ ସଖା, ଭକ୍ତି-ପୁଷ୍ପ ଏକା ଦେବା ଯୁବାମେଷ ପୟରେ,
( ସେତ) ଆରତ-ତ୍ରାଣ, ପାପୀ ଜୀବନ, ପାପ-ତାପ ବହି ନିଏ । ୨ ।
ଜାଣିତ ନ ଥିଲି ଯୀଶୁର ଏଡ଼େ ପ୍ରେମ ଗୁଣ ହେ,
ମୃତକୁ ଜୀବନ ଦାନ ଦରିଦ୍ରକୁ ଧନ ହେ । ଘୋଷା ।
ପାପୀ ଅନ୍ଧକୁ ନୟନ ବଧିରେ ଶ୍ରବଣ ହେ,
ଏସନ ପ୍ରେମ ରତନ ପ୍ରଭୁ କଲେ ଦାନ ହେ । ୧ ।
ଶିଶୁକାଳ ଅପୋଗଣ୍ଡ କାଳେ ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନ ହେ,
ତରୁଣ କାଳ କୁସଙ୍ଗ ସଙ୍ଗେ ଗଲା ଦିନ ହେ । ୨ ।
ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଦିଶାହରା, ହତାଶାରେ ନିରାଶ ହେ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମ ଲାଗି ଏବେ ପାଇଲି ଭରସା ହେ । ୩ ।
ଯୀଶୁ ଅଧରୁ ମଧୁର ଅମୀୟ ବଚନ ହେ,
ଛାର ପାପୀ ପ୍ରତି ଭାଷି ଦେଲେ ତନୁ ପ୍ରାଣ ହେ । ୪ ।
ତବ ପ୍ରେମ ଅକୂପାର ନୁହଇ କଳନା ହେ,
ତା ଲମ୍ବ ଗହୀର ଉଚ୍ଚ ଅସୀମ ତୁଳନା ହେ । ୫ ।
ଯୀଶୁ ପ୍ରେମ ଆସି ପଶି ମୋ ମନେ ବହନ ହେ,
ପାପ ଦୁଃଖ ଶୋକ ମୃତ୍ୟୁ କଲା ସେ ଖଣ୍ଡନ ହେ । ୬ ।
ବିନତିରେ ନତ ହେଲି, ମିନତି ମୋ ଶୁଣ ହେ,
ନିରନ୍ତର ମୋ ଅନ୍ତରେ ଥାଉ ପ୍ରେମ ଗୁଣ ହେ । ୭ ।
ତୁମେ ଅଧମ ପତିତ ନରେ, କିପାଁ ଭଲ ପାଅ ନାଥ ?
ରହିଥାଅ ପାଶେ ପାଶେ (ତୁମେ) ନିଶିଦିନ ଅବିରତ । ଘୋଷା ।
ଯେ ତୁମକୁ ନିତି ଭୁଲି ଯାଏ,
ତାକୁ ତୁମ୍ଭେ କ୍ଷଣ ମାତ୍ରେ ଭୁଲ ନା ଯେ ହାୟ !
ପ୍ରେମ ଡୋରେ ବାନ୍ଧି ତାକୁ କର ଚିର ଅନୁଗତ । ୧ ।
ପାପେ ଯେ ହୋଇଛି ମଳିନ,
ନାହିଁ ଭକ୍ତି, ନାହିଁ ପ୍ରୀତି, ଶକତି ବିହୀନ,
ପ୍ରେମ ନୀରେ ଧୋଇ ତା’ରେ କ୍ଷମ ପାପ ଶତ ଶତ । ୨ ।
ପାଇ ତୁମ୍ଭ ଦୟା ଅଗଣନ ମୋହାବେଶେ ତଥାପି ଯେ ରହେ ଅଚେତନ,
ମଧୁର ସ୍ୱରେ ଜଗାଇ ଧୀରେ କର ତୁମେ ପ୍ରେମ-ସିକ୍ତ । ୩ ।
ଦାସ ପଦେ ଯେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ,
ଡାକ ତାକୁ ସଖା ବୋଲି ଆହେ ପ୍ରେମମୟ;
ତୁମ ପ୍ରେମ ଅନୁପମ, ହୋଇଛି ମୁଁ ବିମୋହିତ । ୪ ।
ଚାହାଁରେ ଚାହାଁରେ ନର କାଲବରୀ ଚୂଳେ,
ମୋ ମୁକତି ଲାଗି ପ୍ରଭୁ କ୍ରୁଶ କାଠେ ଝୁଲେ । ଘୋଷା ।
କଣ୍ଟାର ଲତିକା ଶିରେ ଶୋଭୁଛି ମୁକୁଟ ସରି,
ନିବାରେ ନରକ କି ସେ ଯୁଗଳ କର ବିସ୍ତାରି,
ବିନ୍ଧିଛି ଦାରୁଣ ପ୍ରେକ ଚରଣ ଯୁଗଳେ । ୧ ।
ତପତ ରକତ ଧାର ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗୁ ପଡୁଛି ଝରି,
ବିଶ୍ୱର ଲାଞ୍ଛନା ପରା ଦେଇଛି ବକ୍ଷ ବିଦାରି,
ଅଧରେ କରୁଣା ଧାରା ପ୍ରେମରେ ଉଛୁଳେ । ୨ ।
ଡାକନ୍ତି କେ ମଧୁର ସ୍ୱରେ (ଆଜି ମୋତେ)
( ଆହା) ମୋର ହୃଦ ଦୁଆରେ । ଘୋଷା ।
ଚିନ୍ତା ପଥେ ବାଧା ଦେଇ ଗତି ରୋଧି ଧମକାଇ
କେତେ ହିତ କଥା କହି ଦୟା ଚିତ୍ତରେ । ୧ ।
ସେ ଯେ ଶାନ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି ରହି ରହି
ପାପ ତାପ ନେବେ ବୋଲି ନିଜ ହାତରେ । ୨ ।
ଦେଖି ମୋତେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ କରନ୍ତି ପ୍ରେମ ସଙ୍କେତ
କଢ଼ାଇ ନେବାକୁ ପଥ ମୃଦୁ ଭାବରେ । ୩ ।
ସେ କରୁଣ ସ୍ୱର ଶୁଣି କିପରି ମାତିବି ପୁଣି
ଛଳ-ମରୀଚିକାମୟ ମରୁ ସଂସାରେ । ୪ ।
ପ୍ରାଣ ମନ ଦେଇ ଆଜି ମୋ ଯୀଶୁଙ୍କ ପଦେ ମଜ୍ଜି
ଭାସି ଯିବି ସମତାନେ ସ୍ୱର ଲହରେ । ୫ ।
( ମୋତେ) ଖୋଜି ଖୋଜି ଯୀଶୁ ଅଇଲେ,
ମୋ ଛାର ପାଇଁକି ସରଗ ତିଆଗି ଅଶେଷ ଯାତନା ସହିଲେ । ଘୋଷା ।
ହଜିଥିଲି ମୁଁ ଯେ ଜଗତ ପ୍ରପଞ୍ଚେ ଖୋଜି ଖୋଜି ଶେଷେ ପାଇଲେ,
ଆହା କି ଆଦରେ ପରମାନନ୍ଦରେ ଧୂଳି ଝାଡ଼ି କୋଳେ ଧଇଲେ । ୧ ।
ଜୀବନ ଦେବତା ଅତି ମଳିନତା ଦେଖି ମନେ ବ୍ୟଥା ପାଇଲେ,
ନିଗାଡ଼ି ନିଜର ହୃଦୟ ରୁଧିର ନିଜ ଅନୁରୂପେ ଧୋଇଲେ । ୨ ।
ମୋର ଦୁଃଖ ଚିନ୍ତା ଦୋଷ ଦୁର୍ବଳତା ଆପଣେ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗେ ବହିଲେ,
ମରଣ ଦାରୁଣ ପଣରେ ନବୀନ ଜୀବନର ମାର୍ଗ ନିହିଲେ । ୩ ।
ମରଣର ଭୀତି କ୍ରୁଶ ଯନ୍ତ୍ରେ ଇତି କରି ମହାମୁକ୍ତି ବିହିଲେ,
ସରଗ କାହାଣୀ ମୋ ପାଶେ ବଖାଣି ପ୍ରେମରେ ପରାଣ ମୋହିଲେ । ୪ ।
ସଫଳ ଜୀବନ ଯୀଶୁ ଶ୍ରୀଚରଣ ପରିଚାରପଣ ପାଇଲେ,
ବୃଥା ଏ ଜନମ ପୂଜା ଅନୁଷ୍ଠାନ ମହାପ୍ରଭୁ କୃପା ନୋହିଲେ । ୫ ।