ବଢ଼ୁ ପ୍ରଭୁ ଧର୍ମ ରାଜ୍ୟ ପୃଥ୍ୱୀ ସମୁଦାୟ, ସର୍ବେ ବୋଲୁ ଜୟ,
ଶୟତାନ ଗର୍ବ ଖର୍ବ କର ଦୟାମୟ । ଘୋଷା ।
ପ୍ରତି ଜିହ୍ୱା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନାମ ସ୍ୱୀକାର କରୁ ବହନ
ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ବିରାଜ ହେ ସକଳ ହୃଦୟ । ୧ ।
ନିବିଡ଼ ଅନ୍ଧକାରରେ ମରଣ ଛାୟା ସ୍ଥଳୀରେ
ହେ ଧର୍ମ-ତପନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହୁଅ ହେ ଉଦୟ । ୨ ।
ଯହିଁ ଯେତେ ଅଛି ଗ୍ରାମ ସର୍ବଠାରେ ଯୀଶୁ ନାମ
ସର୍ବେ ବୋଲୁ ଦେଇ ମାନ୍ୟ ଜୟ ଯୀଶୁ ଜୟ । ୩ ।
ଅନନ୍ତ ଈଶ୍ୱର ଯୀଶୁ ତାଙ୍କ ମହାନାମ ହେ,
ସର୍ବ ଦେଶେ ସର୍ବ ପ୍ରାଣୀ ହୃଷ୍ଟେ କରୁ ଗାନ ହେ । ଘୋଷା ।
ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ରାଜାଙ୍କ ରାଜନ ହେ,
ତ୍ରିଭୁବନ କର୍ତ୍ତା ଯୀଶୁ ଅଟନ୍ତି ମହାନ ହେ । ୧ ।
ସର୍ବ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଯୀଶୁ ତ୍ରିଲୋକ ରାଜନ ହେ,
ତାଙ୍କ ବିନା କେଉଁ ବସ୍ତୁ ନୋହିଛି ସୃଜନ ହେ । ୨ ।
ଜଗଦ୍ଦୀପ୍ତି ଦୀନବନ୍ଧୁ ଜଗତ ଜୀବନ ହେ,
ଅନ୍ଧାର ଗୃହେ ଦିଶନ୍ତି ମାଣିକ୍ୟ ଯେସନ ହେ । ୩ ।
ଯୀଶୁରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ ପାଇବ ଜୀବନ ହେ,
ନୋହିଲେ ଅନନ୍ତ ମୃତ୍ୟୁ କେ କରେ ଖଣ୍ଡନ ହେ । ୪ ।
ମହିମା ସାଗର ଯୀଶୁ କେ କରେ ବର୍ଣ୍ଣନ ହେ,
ଛାର ମୂଢ଼ ନର ମୋର ବୁଦ୍ଧିର ଅଗମ୍ୟ ହେ । ୫ ।
ସେ ତ ଅନାଦି କାଳର ପଥର, ଯାକୁ ଭାଙ୍ଗି ନ ପାରେ ଜଳାକର,
ଦୁର୍ବଳ ପତିତ ଗୃହ ମୁଁ ତୋଳୁଛି, କାଳେ କାଳେ ଭାଙ୍ଗି ନ ପାରେ …. । ୧ ।
ଯେଉଁ ପାଷାଣ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ଆପେ ସିୟୋନରେ କଲେ ସ୍ଥାପନ,
ପାପ-ତାପ-ବଢ଼ି-ନରକ-ଲହଡ଼ୀ ପରାଜୟ କରି ନ ପାରେ …. । ୨ ।
ଚିହ୍ନି ନ ପାରିଣ ଗାନ୍ଥକଗଣ ଅତି ତୁଚ୍ଛରେ କଲେ ନିବାରଣ,
ପାଷାଣୁଁ ବାଲିକି କରି ମନୋନୀତ ମଲେ ସର୍ବନାଶ ବଢ଼ିରେ…. ା ୩ ।
ଯଦ୍ୟପି ନରକର ପରାକ୍ରମ ଅବା ଦୁରନ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଶୟତାନ
ଘୋର ଅଗ୍ନିବାଣ କରେ ନିକ୍ଷେପଣ ମୂଳଦୁଆ ହଲି ନ ପାରେ…. ା ୪ ।
ଯୀଶୁ ମୋର ଦୃଢ଼ କୋଣ-ପାଷାଣ, ତହିଁପରେ ମୋ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ,
ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପବନ ବହି ଘନ ଘନ ମୋ ଗୃହକୁ ଭାଙ୍ଗି ନ ପାରେ…. ା ୫ ।
ତୁମେ ଦୀନ-ଦୟାସିନ୍ଧୁ, ଉପକାରୀ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ;
ପ୍ରେମେ ତୁମ୍ଭେ ମୋ ଲଗା ହୋଇଣ, କ୍ରୁଶେ ଦେଲ ନିଜ ପ୍ରାଣ । ୧ ।
ତୁମ୍ଭେ ମୋ ପରମ ଗୁରୁ, ମୋ ରକ୍ଷା ଆଶ୍ରୟ ମେରୁ;
ତୁମ୍ଭେ ପଥ ସତ୍ୟତା ଜୀବନ, ମହାମହିମ ରାଜନ । ୨ ।
ତୁମ୍ଭେ ଧର୍ମ ମୁକ୍ତି ଜ୍ଞାନ, ଜଗଜ୍ୟୋତିଃ ଜ୍ଞାନାଞ୍ଜନ;
ତୁମ୍ଭ ବିନା ଅନ୍ଧ ମୋ ନୟନ, ବୃଥା ହେବ ଆତ୍ମା ପ୍ରାଣ । ୩ ।
ତୁମ୍ଭେ ସମସ୍ତରେ ସବୁ, ଇହ ପରେ ମୋର ବିଭୁ;
ହୁଅ ପ୍ରଭୁ ମୋଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ନେଲି ଶ୍ରୀପାଦେ ଶରଣ । ୪ ।
ଯୀଶୁ ପ୍ରତି କର ଦୃଷ୍ଟି ମନ ହୃଷ୍ଟେ ଅତି ହେ । ଘୋଷା ।
ଦେଖ ହେ ମନ କି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦର୍ଶନ ! କରୁଛନ୍ତି ଯୀଶୁ ପୁନରାଗମନ;
ଦିଶୁ ସେ ଅଛନ୍ତି ସୁନ୍ଦର କେମନ୍ତି ଜଗତରେ ଥିବା ପ୍ରତି ହେ । ୧ ।
ଯେଉଁ ଯୀଶୁ ଥରେ ଗୋରୁ ଗୁହାଳରେ ଶୋଇଥିଲେ ହୋଇ ଜଡ଼ିତ ବସ୍ତ୍ରରେ
ଏବେ ସେ କେମନ୍ତ ଗୌରବରେ ଅତି ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ପୁରେ ଆସୁଛନ୍ତି ହେ । ୨ ।
ଜଗତ-ପ୍ରବାସ କାଳେ ଯାହାଙ୍କର ଥିଲେ ସଙ୍ଗରେ ଇତର ମତ୍ସ୍ୟଧାରୀ
ଅୟୁତ ଅୟୁତ ପରାକ୍ରାନ୍ତ ଦୂତ ଏବେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଛନ୍ତି ହେ । ୩ ।
ପନ୍ତିୟ ପିଲାତ ହୋଇ ଜ୍ଞାନ ହତ କରିଥିଲା ଯା’ଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଆଜ୍ଞା ବ୍ୟକ୍ତ,
ଛାମୁରେ ତାଙ୍କର ବିଚାର ନିମିତ୍ତ ଉଭା ସର୍ବଦେଶୀ ଜାତି ହେ । ୪ ।
ହୋଇ ଦୀନହୀନ ଦାସର ସମାନ ଭୋଗିଥିଲେ ଯେ ଅପମାନ ମରଣ,
ସର୍ବଦେଶୀଙ୍କର କର୍ମ-ପୁରସ୍କାର ହସ୍ତେ ସେ ଧରିଅଛନ୍ତି ହେ । ୫ ।
ଦେଖ ହେ ମନ, ସେ ତୋ ତ୍ରାଣରାଜନ ଦେବେ ଯେ ତୋତେ ଅନନ୍ତ ପରିତ୍ରାଣ
କରି ନିତ୍ୟ ଧ୍ୟାନ ତାଙ୍କ ଆଗମନ ରଖ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ହେ । ୬ ।
କି କର୍ମ କଲୁ ରେ ପାମର !
ଯଗୁ ଶେଷେଦିନେ ପ୍ରଭୁ ସନଧ୍ନି ।ନେକ ିବୋଲି ଦେବ ୁତୁ ଉତ୍ତର? । ଘୋଷା ।
ଯୀଶୁ ସେହି ଦିନେ ରାଜ ସିଂହାସନେ ବସିଣ କରିବେ ବିଚାର;
ଅବିଶ୍ୱାସୀ ପାପୀ ଭୟେ କମ୍ପି କମ୍ପି ମୁଖ କି ଟେକିବେ ଉପର ? । ୧ ।
ଡାହାଣେ ଧାର୍ମିକ ବାମେ ପାପୀ ଲୋକ ଉଭା ହେବେ ବେନି ପାଶ୍ୱର୍ର;
ଧାର୍ମିକଙ୍କ ପ୍ରତି ହୋଇ ତୁଷ୍ଟ ଅତି ଅଧିକାର ଦେବେ ସ୍ୱର୍ଗର । ୨ ।
ଅଧାର୍ମିକ ପ୍ରତି ହୋଇ କ୍ରୁଦ୍ଧ ଅତି ନିଶ୍ଚୟେ ହୋଇବେ ନିଷ୍ଠୁର;
ଯାଅ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ନରକେ ସମସ୍ତ ମୁଖ ନ ଚାହିଁବା ତୁମ୍ଭର । ୩ ।
ଆହେ ମନ ଶୁଣ ନରକର ଗୁଣ,
କଦାପି ନୋହିବ ଶୀତଳ ସଦା ସର୍ବକ୍ଷଣ ଦହିବ ଏ ପ୍ରାଣ,
ସାମାନ୍ୟ ନୁହେଁ ସେ ଅନଳ । ୪ ।
ସ୍ୱର୍ଗ-ସୁଖ ପାଇଁ ଉପମା ବା କାହିଁ, ଆହା ସେ କେଡ଼େ ମନୋହର
ଧାର୍ମିକ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପାପୀ ନରକରେ ଭୋଗାଭୋଗ ଅନନ୍ତକାଳ । ୫ ।
ଆରେ ମୋର ମନ, ହୋଇ ସାବଧାନ, ଧର ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପୟର;
ବିଚାର ଦିନରେ ମହା ଉଲ୍ଲାସରେ ସଙ୍ଗେ ଘେନିଯିବେ ସ୍ୱର୍ଗର । ୬ ।
ବଡ଼ ସଙ୍କଟ ଦିନ,
ଆସୁଅଛି ଖରତରେ କରି ଗର୍ଜ୍ଜନ । ଘୋଷା ।
ଦେଖ ଆକାଶେ, ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଆସୁଛନ୍ତି ଏହି ଭୁବନେ;
ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ କଳା ହେବ, ନକ୍ଷତ୍ର ସବୁ ଝଡ଼ିବ,
ସକଳ ମୃତ ଦେହର ହେବ ଉତ୍ଥାନ । ୧ ।
ଏହି ପୃଥିବୀ ତରଳି ମିଳାଇଯିବ ଦେଖି ତତ୍କ୍ଷଣ;
ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ମେଘାରୁଢ଼, ତୂରୀ ଶବ୍ଦ କି ପ୍ରଚଣ୍ଡ,
ଆକାଶ ଭାଙ୍ଗିବ ମହା ଶବ୍ଦ କରିଣ । ୨ ।
ଏକ ନିମିଷେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଛାମୁରେ ଉଭା ସକଳ ଜନ;
ଆହା ସେ କି ଭୟ-ଦିନ, ଡାକିବେ ଦୁର୍ଜ୍ଜନଗଣ,
ଲୁଚାଇ ରଖ ଆମକୁ ଗୁହା କାନନ । ୩ ।
କେତେ କହିବେ, କଲୁଁ ତୁମ୍ଭ ନାମେ ନାନା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କର୍ମ;
କ୍ରୋଧେ କହିବେ ଈଶ୍ୱର, ଶାପଗ୍ରସ୍ତେ ହୁଅ ଦୂର,
ଅନନ୍ତ ନରକ-ହ୍ରଦେ ଯାଅ ଏକ୍ଷଣ । ୪ ।
ଥିବେ ସଙ୍ଗତେ ଖର୍ବ ଖର୍ବ ଧର୍ମ ଦୂତ ଜାଜ୍ଜ୍ୱଲ୍ୟମାନ;
କହେ ଦୀନ ଅକିଞ୍ଚନ,
ହୁଅ ମୋଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ,
ଯେମନ୍ତେ ମୁଁ ଠିଆ ହେବି ତବ ଡାହାଣ । ୫ ।
କର ଦୃଷ୍ଟି ସର୍ବ ସୃଷ୍ଟି ଯୀଶୁ ମହାରାଜାଙ୍କୁ,
ମେଘ ରଥେ ଆସୁଛନ୍ତି ବିଚାର କରିବାକୁ । ଘୋଷା ।
ପ୍ରତ୍ୟେକର ନୟନ କରିବ ହେ ଦର୍ଶନ
ଆହୁରି ଦେଖିବେ ଯେତେ ବିନ୍ଧିଥିଲେ ତାହାଙ୍କୁ । ୧ ।
ପିତାଙ୍କ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ଆସିବେ ସେ ତେଜରେ
ସଙ୍ଗେ ଘେନି କୋଟି କୋଟି ପରାକ୍ରାନ୍ତ ଦୂତଙ୍କୁ । ୨ ।
ହେବ ତୂରୀ ବାଦନ ଯେହ୍ନେ ଘୋର ଗର୍ଜ୍ଜନ,
କୋଟିଏ ମେଘ ଗର୍ଜ୍ଜନ ସରି ନୋହିବ ତାକୁ । ୩ ।
ଶୁଣି ତାହାଙ୍କ ରବ ମତ ହେବେ ସଜୀବ,
ପୃଥିବୀ ସମୁଦ୍ର ସମର୍ପିବେ ସର୍ବ ମୃତଙ୍କୁ । ୪ ।
ଗୌରବ ସିଂହାସନେ ବସିବେ ସେ ସେଦିନେ,
ସକଳ ହୋଇବେ ରୁଣ୍ଡ ଆସି ତାଙ୍କ ଛାମୁକୁ । ୫ ।
ଧନ୍ୟ ଧାର୍ମିକ ଜନ, କି ଉଲ୍ଲାସ ସେ ଦିନ !
ଯିବେ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ସ୍ୱର୍ଗେ ଜୀବନ ଭୋଗିବାକୁ । ୬ ।
ଶୁଣିଣ ପାପୀଗଣ ସେହି ଘୋର ଗର୍ଜ୍ଜନ,
ଘୋଡ଼ାଅ ଘୋଡ଼ାଅ ବୋଲି ଡାକିବେ ପର୍ବତଙ୍କୁ । ୭ ।
ପାପୀଗଣ ବାମରେ କମ୍ପିବେ କି ଭୟରେ !
ଅନନ୍ତ ଦଣ୍ଡାଜ୍ଞା ଶୁଣି ଯିବେ ଅଗ୍ନିହ୍ରଦକୁ । ୮ ।
ଆସ ଯୀଶୁ ବହନ, ବୋଲି ହୃଷ୍ଟେ ଆମେନ୍,
ସେ ମହାଦିନେ କରୁଣା କର ତୁମ୍ଭ ଦାସକୁ । ୯ ।
କେବେ ସେହି ଶୁଭ ଦିନ ନେତ୍ରେ କରିବି ମୁଁ ଦର୍ଶନ ହେ,
ଯେ ଦିନେ ମୋ ଯୀଶୁ ସ୍ୱଗୁଁ ତେଜେ କରିବେ ଆଗମନ ହେ ? । ଘୋଷା ।
ତୂରୀ ନେଇ ଦିବ୍ୟ ଦୂତ ବଜାଇବେ କି ଅଦ୍ଭୁତ,
ତା ଶୁଣି ମୋ ମୃତ ଦେହ ହେବ କବରୁ ଉତ୍ଥାପିତ ହେ । ୧ ।
କରିବି ମୁହିଁ ଦର୍ଶନ ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶ୍ରୀ ବଦନ,
ବହୁଦିନ ଅଭିଳାଷ ହେବ ମୋହର ସୁସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେ । ୨ ।
ଏହି ମୋ ଛାର ଶରୀର କରିବେ ସେ ରୂପାନ୍ତର,
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାରାର ସମାନ ମୁହିଁ ହୋଇବି ତେଜୋବାନ ହେ । ୩ ।
ପିନ୍ଧି ଅକ୍ଷୟ ମୁକୁଟ ଗୌରବେ ହେବି ଗୃହୀତ,
ତାଳ ବାହୁଙ୍ଗା ଧରିଣ ସଦା କରିବି ଜୟଗାନ ହେ । ୪ ।
ବୋଲିବି, ମୃତ୍ୟୁ ତୋହର ନାହୁଡ଼ କି ହେଲା ବୋଲ,
ହେ ପରଲୋକ, ତୋହର ଜୟ ହୋଇଲା ଅକାରଣ ହେ । ୫ ।
ଅସଂଖ୍ୟ ସାଧୁ ସହିତ କାଢ଼ି ମୁଣ୍ଡରୁ ମୁକୁଟ
କରିବି ଅନନ୍ତ ଦିନ ମୁଁ ପରିତ୍ରାଣର ଗାୟନ ହେ । ୬ ।
କର ଯୋଡ଼ି କହେ ମଣିମା, କର ହେ କ୍ଷମା,
ଶୁଣ ବାରେ ନିବେଦନ, ବରଷେ ସିନା । ଘୋଷା ।
ନିଜ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରେ ଜଣେ କଲେ ରୋପଣ ଗୋଟିଏ ବୃକ୍ଷ ଡିମ୍ବୁରି,
କେତେ ବର୍ଷ ଅନ୍ତେ ଫେରି
ଗଲେ ଫଳ ଆଶା କରି, ହେଲେ ବିମନା । ୧ ।
ମାଳୀକି କହିଲେ ଯାଇ, ବ୍ୟର୍ଥରେ ସିନା
ସ୍ଥାନ ଘେରିଅଛି ବୃକ୍ଷ, ଫଳ ନ ଫଳଇ ଏକ
ହେଲାଣି ତିନି ବରଷ ହୋଇବ ହଣା । ୨ ।
ଅନେକ ଥର ଫେରିଲୁ ଫଳର ବିନା
କରେ ନିବେଦନ ମାଳୀ, ଖତ ଦେବି ମୂଳ ଖୋଳି
ତଥାପି ଯେବେ ନ ଫଳେ ହେବ ସେ ହଣା । ୩ ।
ମଣ୍ଡଳୀରୂପ ବଗିଚା କରି ସ୍ଥାପନ
ତହିଁ ମାଳୀରୂପେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଅଟନ୍ତି ଜଳ ସେଚକ
ବଞ୍ଚାନ୍ତି ଆମକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କରି ପ୍ରାର୍ଥନା । ୪ ।
ଖତ ଯେ ଚେତନା ବାକ୍ୟ ଶୁଣାନ୍ତି ନାନା,
ଶୁଣୁ ଶୁଣୁ ଯେଉଁ ଜନ ପାପୁଁ ନ ଫେରାଏ ମନ
ନରକେ ତା’ର ପତନ ହୋଇବ ହଣା । ୫ ।