ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସିଂହାସନରୁ ନିର୍ଗତ ନଦୀ ତୀରେ
ରୁଣ୍ଡ ହେବା କି ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ସେଠାବରେ ? । ଘୋଷା ।
ହଁ, ମିଳିବା ସର୍ବ ଶେଷେ
ଯୁବାମେଷ ସିଂହାସନ ପାଶେ, ସାଧୁମାନଙ୍କର ସହବାସେ,
ସେ ରମ୍ୟ ନଦୀ ପାଶେ । ୧ ।
ତେଜସ୍ୱୀ ଦୂତ ସେଠାରେ ପାଦ ଅର୍ପଣ କରେ,
ଜଳ ତାର ସୁନିର୍ମଳ ବହଇ ନିରନ୍ତର । ୨ ।
ରୌପ୍ୟମୟ ଫେନପୁଞ୍ଜ ଏଡ଼ାଇ ନଦୀ ତୀରେ,
ବୁଲିବା ଭଜିବା ଯାଇ ସିଂହାସନ କତିରେ । ୩ ।
ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ମୁଖ ନିତ୍ୟ ଅବଲୋକନେ,
ଗାଇବେ ଅନନ୍ତ କାଳ ଆନନ୍ଦେ ସାଧୁମାନେ । ୪ ।
ନୋହିବା ଯାଏ ପ୍ରବେଶ ସେ ନଦୀ ନିକଟରେ
ହୋଇବା ସୁସ୍ଥିର ଚିତ୍ତ ଅଟଳ ଭରସାରେ । ୫ ।
ଯୀଶୁ ଦୟାମୟ, ଶୁଣ ଏ ବିନୟ,
ଆମ୍ଭ ମଧ୍ୟେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅ ଏ ସମୟ । ଘୋଷା ।
ଅନ୍ତରର ଅନ୍ଧକାର
କୃପା କରି ଦୂର କର ହୃଦେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ହୋଇଣ ଉଦୟ । ୧ ।
ଆସ ପ୍ରଭୁ ଏ ଆଳୟ,
ଧ ର୍ମାତ୍ମା ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳାଅ,
ତବାଲୋକେ ଦୀପ୍ତିମୟ
କର ଏ ସମୟ । ୨ ।
ଆଶୀର୍ବାଦ କର ଆସି,
ପାପ ଅବିଶ୍ୱାସ ନାଶି, ସୁସ୍ଥ କର ଦାସ ଦାସୀ
ହୋଇଣ ସଦୟ । ୩ ।
ପ୍ରାର୍ଥନା କି ବହୁମୂଲ୍ୟ ଅଟେ ସାଧୁ ଲୋକର !
ନାହିଁ ଏହା ସମ କିଛି ତା ପ୍ରତି ହିତକର । ଘୋଷା ।
ଏହାର ପ୍ରୟୋଜନ ଜାଣଇ ଭକ୍ତଜନ,
କଞ୍ôଚ ଅଟେ ଦୟାସନ ଆଶିଷ ଭଣ୍ଡାରର । ୧ ।
ଦେହ ପୁଣି ଆତ୍ମାରେ ମଙ୍ଗଳ ଲଭିବାରେ
ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ହୁଏ ସେ ଅଗ୍ରସର । ୨ ।
ତହୁଁ ପାଏ ଆନନ୍ଦ ସୁଖ ଶାନ୍ତି ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦ,
ତା ପ୍ରତି କରୁଣା ବନ୍ଦ ନୁହଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କର । ୩ ।
ତା ଆତ୍ମିକ ଜୀବନ ଏଥି ହୁଏ ଚାଳନ,
ଅଟେ ସେ ତା ପ୍ରିୟଧନ ବିଶ୍ୱାସ ତା ହୃଦର । ୪ ।
ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତି ବଢ଼ାଏ ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି,
ନିକଟେ ଯେହ୍ନେ ଅଛନ୍ତି କରାଏ ତା ଗୋଚର । ୫ ।
ଏତଦ୍ଦ୍ୱାରା ଦର୍ଶନ ମିଳେ ପ୍ରଭୁ ବଦନ,
ହୁଏ ଅଭାବ ଖଣ୍ଡନ, ଘୋର ଭୟ ଅନ୍ତର । ୬ ।
ଧର୍ମାତ୍ମା ପାଇବାକୁ ଧ ର୍ମରେ ବଢ଼ିବାକୁ
ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ମିଳଇ ଉପକାର । ୭ ।
ନିରାଶ ଭାବେ ମନ ହୋଇଲେ ଅବସନ୍ନ
ଆଶ୍ୱାସ ପାଏ ବହନ କରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ନିର୍ଭର । ୮ ।
ପ୍ରଭୁ ଦେଖ ହେ, ଶୟତାନ ଫାନ୍ଦ ପାତିଛି;
ମୋ ମନ ଧର୍ମରୁ ବିଗାଡ଼ିବା ପାଇଁ ନିରତେ ଉପାୟ କରୁଛି । ଘୋଷା ।
ବୁଝି ଦେଖ ମନ କେମନ୍ତ ଏ କୂଟ, ଶୟତାନ ଏହା ଭ୍ୟାଇଛି;
ପଶିଣ କପଟେ ବସି ମନ ମଧ୍ୟେ ମନ୍ଦ ପଥେ ମନ ନେଉଛି । ୧ ।
ମୋର ବଳ ନାହିଁ ଉଦ୍ଧାରିବା ପାଇଁ, ତୁମ୍ଭ ବଳ ପ୍ରଭୁ ମାଗୁଛି,
କାଟି ମାୟାଜାଲ ଉଦ୍ଧାର ହେ କର, ଶୟତାନ ପ୍ରାଣ ନେଉଛି । ୨ ।
ଧରି ରଖ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀ ପାଦପଦ୍ମରେ ମାଗୁଛି ମୁଁ ଏହା ମାଗୁଛି,
ମୋର ପାପବଳ ହେବାରୁ ପ୍ରବଳ ତୁମ୍ଭରେ ଶରଣ ପଶୁଛି । ୩ ।
କହେ ଦୀନହୀନ ମୋ ବିନତି ଘେନ, ଜଣାଣ ମୁଁ ଏହା କରୁଛି;
ତୁମ୍ଭ କୃପାବଳେ କୃତାର୍ଥ ନ କଲେ ତୁମ୍ଭ ବିନୁ ଆଉ କେ ଅଛି ? । ୪ ।
ଆହା କି ସ୍ଥାନେ ଶୋଇଲେ ଯୀଶୁ ରାଜନ ହେ ! । ଘୋଷା ।
ଯେହୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଅଧିପତି ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ହେ,
ଉଦ୍ଧାର ହେଲା କବର ତାଙ୍କର କାରଣ ହେ । ୧ ।
ମୁକୁଟ ଭୂଷିତ ତାଙ୍କ ଗୌରବ ମସ୍ତକ ହେ,
ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶେଯେ ଯେ କଲେ ଶୟନ ହେ । ୨ ।
ଏବେ ଦେଖ ମାଟି ଶଯ୍ୟା କବର ଭିତର ହେ,
ଶୋଇଛନ୍ତି ଦୀନହୀନ ଦରିଦ୍ର ସମାନ ହେ । ୩ ।
ଧନ୍ୟ ସେ କବର, ଯୀଶୁ, ଧନ୍ୟ ତବ ନାମ ହେ,
ତୁମ୍ଭେ ହେଲ ମୋ କାରଣ ଏଡ଼େ ଦୀନହୀନ ହେ ! । ୪ ।
ଛାଡ଼ିଣ ଗୌରବ ଶଯ୍ୟା ସ୍ୱର୍ଗ ସିଂହାସନ ହେ
ମୋ ପାଇଁ କଲ ତୁମ୍ଭେ କବରେ ଶୟନ ହେ । ୫ ।
ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ଯୀଶୁ ସୁଶବ୍ଦ ଲାଗିଲା କର୍ଣ୍ଣେ ଆମୋଦ,
ଜନ୍ମାଇଲା କି ଆହ୍ଲାଦ । ଘୋଷା ।
ମୁହିଁ ପାପୀ ଜନ ଥିଲି ପାପ ଶୟତାନ ଫାଶେ ବନ୍ଧନ,
ମୋର ବନ୍ଧନ କାଟିଣ କଲେ ମୋତେ ପରିତ୍ରାଣ,
କ୍ଷମା କଲେ ଯେତେ ମୋର ଅସଂଖ୍ୟ ପାପାପରାଧ । ୧ ।
ପୁଣି ଥିଲି ମୁହିଁ ଶୟତାନ ଦାସତ୍ୱରେ ଦାସ ଯେ ହୋଇ
କରି ତାଙ୍କ ରକ୍ତପାତ ଦାସତ୍ୱରୁ କଲେ ମୁକ୍ତ,
ଦେଇ ରକ୍ତ କଲେ କ୍ରୀତ, ହୋଇଲି ତାଙ୍କର ବାଧ୍ୟ । ୨ ।
ଥ ôଲା ଅତିଶୟ ମୋ ଉପରେ ପାପ-ବୋଝ ଋଣର ଦାୟ,
ବହିଲେ ମୋ ବୋଝ ପୃଷ୍ଠେ, କି ଉଶ୍ୱାସ କଲେ ମୋତେ !
ମୋର ମହା ମହା ପାପ-ଋଣ କଲେ ପରିଶୋଧ । ୩ ।
ମୁହିଁ ଅପବିତ୍ର ପାପଦାଗ କଳଙ୍କରେ ଥିଲି ଗ୍ରସିତ,
ପାପ ନେଲେ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଲେ କଳଙ୍କ ମାର୍ଜନା କଲେ;
ପାପ ନରକରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଲି ଧରି ଶ୍ରୀପାଦ । ୪ ।
ମୁହିଁ ଅଭାଜନ ଥିଲି ଅତି ଦୀନହୀନ ମୃତ୍ୟୁ ଅଧୀନ,
କରି ମୋତେ ମହା ପ୍ରେମ ତେଜିଲେ ନିଜ ଜୀବନ,
ମୋର ପାପ ହେତୁ ତାଙ୍କୁ ଘଟିଲା ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରମାଦ । ୫ ।
ହୃଦୟ-ରତନ ଯୀଶୁ ମୋର ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି,
ସେହି ମୋର ଗଣ୍ଠିଧନ, ତ୍ରିଭୁବନ ଅଗ୍ରଣୀ । ଘୋଷା ।
ସେ ଜୀବାତ୍ମା ବାଞ୍ଛିତ ସର୍ବ ଦ୍ରବ୍ୟ ସଞ୍ôଚତ
ସର୍ବ ସୁଖେ ସୁରଞ୍ଜିତ ସେ ଅପୂର୍ବ ବିପଣି ା ୧ ।
ତମୋମୟ ପାତକ ହେଲେ ଶାନ୍ତି ଘାତକ,
ସେହି ବିରାମ-ଦାୟକ ପୁଣ୍ୟମୟ ଖମଣି ା ୨ ।
ଅସଂଖ୍ୟ ନରନାରୀ ପାପ ନରକୁଁ ତାରୀ
ନାମ ବହି ତ୍ରାଣକାରୀ କଲେ ମହା କରଣୀ ା ୩ ।
ପାପୀ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ସୁଧା-ନିର୍ଝର
ଝରୁଅଛି ନିରନ୍ତର ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଝରଣୀ ା ୪ ।
ମୋହମାୟା ସଂସାରେ ପାପର ପାରାବାରେ
ସର୍ବ ଭୟ ନାଶିବାରେ ସେ ନିଶ୍ଚିଦ୍ର ତରଣୀ ା ୫ ।
ପଥ-ବିଭ୍ରାନ୍ତ ପରି ହେଲେ ଦଶା ମୋହରି
ସେହି ନେବେ ହସ୍ତ ଧରି ସ୍ୱର୍ଗପୁର ସରଣୀ ା ୬ ।
ଯୀଶୁ ମୋ ଶିରୋମଣି, ଯୀଶୁ ଜୀବ ରକ୍ଷଣି,
ଯୀଶୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଆକର୍ଷଣୀ, ନିର୍ଭୟ ମୁଁ ଏକ୍ଷଣି ା ୭ ।
ତାଙ୍କର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତେ ମୋ ଭରସା ନିଶ୍ଚିତେ
ରଖି ମୁଁ ଆନନ୍ଦ ଚିତ୍ତେ ତେଜିବି ଏ ଧରଣୀ
ଯୀଶୁଙ୍କୁ ସଙ୍ଗେ ରଖିବି, ହୃଦ-ପଦ୍ମ ତାଙ୍କୁ ଦେବି । ଘୋଷା ।
ସେ ତ ଜୀବର ଜୀବ, ମୋର ସର୍ବ ସମ୍ପଦ,
ଛାଡ଼ିଲେ ସେହି ପାଦ ବିପଦରେ ପଡ଼ିବି । ୧ ।
ଏ ଜଗତେ ବିପଦ, ଚାରିଆଡ଼େ ଆପଦ,
ନ ଧରିଲେ ସେ ପାଦ କେମନ୍ତେ ମୁଁ ବଞ୍ôଚବି । ୨ ।
ସେ ମୋର ଜୀବନଧବ, ତାଙ୍କରେ କରି ଭାବ
ହୋଇଣ ପାର ଭବ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପହୁଞ୍ôଚବି । ୩ ।
କର ମନ ତ୍ରାଣରତ୍ନ ଯତନ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପରମ ଧନ କି ମହା ମନୋରଞ୍ଜନ ! । ଘୋଷା ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟରତ୍ନ ହୋଇଲେ ପ୍ରାପଣ ଅନ୍ୟ ଧନେ ନାହିଁ ପ୍ରୟୋଜନ
ଲାଭ କର ଆରେ ମନ ଯତନେ କରି ସାଧନ । ୧ ।
ସାଂସାରିକ ସମ୍ପତ୍ତି ଧନ ଅଟେ ମିଥ୍ୟା ଛାୟାର ପ୍ରମାଣ;
ତହିଁ ନାହିଁ ମନ ତୃପ୍ତି, ସେହି ଅଟେ ସ୍ୱପ୍ନ ପ୍ରମାଣ । ୨ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ-ନିଧି ଅକ୍ଷୟ ନିତ୍ୟ, ତହିଁ ମନ ହୁଅଇ ତୃପ୍ତ;
ବିଶ୍ୱାସରେ ହୁଏ ପ୍ରାପ୍ତ, ଧର ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଚରଣ । ୩ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ରତ୍ନ ବିହୁନେ ମନ ଆଉ ନାହିଁ ମହା ପରିତ୍ରାଣ,
ନ ପାସୋର ଆରେ ମନ, ସର୍ବଦା କର ଯତନ । ୪ ।
ଯୀଶୁ ହେ, ମୁହିଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାପନ୍ନ, ହୁଅ ପ୍ରସନ୍ନ;
ତୁମ୍ଭ ବିନା ନାହିଁ ମୋର ଆଶ୍ରୟ ଆନ । ଘୋଷା ।
ମହା ଶତ୍ରୁ ଶୟତାନ ଗ୍ରାସିବାକୁ ମୋର ପ୍ରାଣ
ଧାଉଁଛି ପଛରେ ମୋର କରି ଗର୍ଜ୍ଜନ । ୧ ।
ପୁଣି ମୋ ଅଗଣ୍ୟ ପାପ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଲଂଘନ
ଶାପ ପ୍ରତିହନ୍ତା ସମାନ ପଛେ ଧାବମାନ । ୨ ।
ତୁମ୍ଭେ ହେ ଅଟ ମୋହର ଦୃଢ଼ ଆଶ୍ରୟ ନଗର,
ତୁମ୍ଭ ନିକଟକୁ କରୁଛି ପଳାୟନ । ୩ ।
କର ହେ ମୋତେ ରକ୍ଷଣ ଦେଇଣ ତୁମ୍ଭ ଶରଣ,
ତୁମ୍ଭ ଭୁଜ ତଳେ ହେଉ ମୋ ଆବରଣ । ୪ ।