ଆହେ ସର୍ବ ଶକ୍ତିମାନ୍ ଅନାଦି ମହା ରାଜନ
କର ଆଶୀର୍ବାଦ ବୃଷ୍ଟି,
କର ଅନୁଗ୍ରହ ଦାନ ଭୂମିରେ ବୀଜ ପ୍ରମାଣ କରିଛୁଁ ବାକ୍ୟ ବପନ, ା ଘୋଷା ।
କର ବୃଷ୍ଟି ସ୍ୱର୍ଗଜଳ, ଫଳ ଫଳୁ ବହୁଗୁଣ ା ୧ ।
ଅବା ସଂସାର ଚିନ୍ତାରେ ନୋହୁ ତାର ବିନାଶନ ା ୨ ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ରୋତା ଅନ୍ତରେ ଚେର ମାଡୁ ଦୃଢ଼ତରେ
ଧର୍ମ, ଶାନ୍ତି, ସତ୍ୟ, ପ୍ରେମ, ସୁଫଳ ହେଉ ଉତ୍ପନ୍ନ । ୩ ।
ଆହେ ଶସ୍ୟ ଅଧିକାରୀ, ଦିଅ ଆଶୀର୍ବାଦ-ବାରି,
ତୁମ୍ଭ ଧର୍ମବାକ୍ୟ-ବୀଜ ଫଳ ଫଳୁ ଶଏଗୁଣ ା ୪ ।
ଆରେ ପାପୀ, ଭାବି ରହ, ନା ଚାଲ ତୁ ଆଉ,
ଅନନ୍ତ ନରକ ଫନ୍ଦେ କିମ୍ପା, ଖେଳୁଥାଉ ?
ପ୍ରଭୁ ପରି ବଳିଷ୍ଠ କି, ଏଣୁ ପାପ କରୁ ? ା ୧ ।
ଯେ ଦଣ୍ଡେ ପାପୀ ମାରନ୍ତି ତାଙ୍କୁ କି ନ ଡରୁ ? ା ୨ ।
ତୋର କପାଳ ପିତ୍ତଳ, ଚିତ୍ତ ଲୁହା ଯେବେ,
ମହା ଶତ୍ରୁ ଶୟତାନ ନ କରୁ ବୀଜ ହରଣ,
ଶେଷେ ପ୍ରଭୁ ଭାଙ୍ଗିଦେବେ ନ ଛାଡ଼ିବେ କେବେ ା ୩ ।
ତୋତେ ଘେନି ଯିବ ଦିନେ ଦାରୁଣ ମରଣ,
ହତାଶ ନୋହିବୁ ତୁ କି ଦଣ୍ଡାଜ୍ଞା ଶୁଣିଣ ?
ମୃତ୍ୟୁ ନ ଆସୁଣୁ ଛାଡ଼ ଦୁଷ୍ଟପଣ ସବୁ, ା ୪ ।
ଆରେ ପାପୀ, ଏହିକ୍ଷଣି ଫେରିଲେ ବଞ୍ôଚବୁ
ପାପେ ନଷ୍ଟ ନୋହି ଖ୍ରୀଷ୍ଟେ ନିଅରେ ଶରଣ, ା ୫ ।
ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦେ ଭକ୍ତି କର ତାଙ୍କ ଶ୍ରୀଚରଣ ଆରେ ପାପୀ,
ରହ ରହ, ନ କର ଗମନ, ା ୬ ।
ନୋହିଲେ ନରକାନଳେ ହୋଇବ ପତନ
ପାପୀ ବାହୁଡ଼ ବାହୁଡ଼ କୁପଥରୁ,
କିପାଁ ମରିବ ? ଫେର ହେ କୁକର୍ମରୁ । ଘୋଷା ।
ଶୁଣ ପାପୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବିନୟ ବଚନ,
ତୁମ୍ଭ ମରଣେ ତୁଷ୍ଟି ନାହିଁ କଦାଚନ,
ପାପୀ ଜୀବନେ ତାଙ୍କ ବହୁ ସନ୍ତୋଷ ଦେଖ,
କେଡ଼େ ପ୍ରେମ ବଚନେ ଡାକନ୍ତି ପାପୀଗଣ,
ଘେନ ହେ ପାପୀଗଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ବଚନ,
କିପାଁ ମରିବ ? ଫେର ପାପରୁ । ୧ ।
ଦେଖ ହେ ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରେମ,
ତୁମ୍ଭ ପାଇଁ ଦେଇଛନ୍ତି ନିଜ ଜୀବନ
ଭୋଗିଲେ ତୁମ୍ଭ ପାପ, ସହିଲେ କି ସନ୍ତାପ !
ଢାଳିଲେ ସେ ରୁଧିର କରିବାକୁ ନିର୍ମଳ,
କରନ୍ତି ନିମନ୍ତ୍ରଣ, ଆସ ପାପୀ ବହନ,
କିପାଁ ମରିବ ? ଫେର ପାପରୁ । ୨ ।
ଶୁଣ ପାପୀ ଧର୍ମାତ୍ମାଙ୍କ ବିନୟ ଡାକ,
ଆସ ଶାନ୍ତି ଦେବେ ସେହି ଘୁଞ୍ଚାଇ ଶୋକ,
କରନ୍ତି ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଦେବାକୁ ନୂଆ ମନ,
ହେବ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ତୁମ୍ଭ ପାଷାଣ-ଚିତ୍ତ,
ଶୁଣି ଏ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଆସ ଆସ ବହନ,
କିପାଁ ମରିବ ? ଫେର ପାପରୁ । ୩ ।
ଦେଖ ପାପୀ, ଅଟଇ ଏବେ ଶୁଭ ଦିନ,
ହୋଇଛି ଉଦିତ ପରିତ୍ରାଣ-ଅରୁଣ,
ଥାଉଁ ଥାଉଁ ସୁକାଳ ଛାଡ଼ ଅଧର୍ମାଚାର,
ନ ରୁହ କାଲି ପାଇଁ, ଏବେ ଆସ ପଳାଇ,
ଡାକେ ସୁସମାଚାର, ଶୁଣ ସେ ମିଷ୍ଟ ସ୍ୱର,
କିପାଁ ମରିବ ? ଫେର ପାପରୁ । ୪ ।
ଆସ ସର୍ବପାପୀ ସତ୍ୱରେ ସୁସମାଚାର-ଭୋଜରେ,
ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପତ୍ର ହୋଇଛି ଆଗତ, ପାଠ କରି ଦେଖ ହସ୍ତରେ । ଘୋଷା ।
ନ କର ବାହାନା ବିଳମ୍ବ ଆର, ଡାକୁଛନ୍ତି ତୁମ୍ଭ ପିତା ଈଶ୍ୱର,
ଧ ରି ଦେଖ ମନ ଆସ ହେ ବହନ, ନ ରୁହ ଜଣେ ପାଶ୍ଚାତରେ । ୧ ।
ଆସ ହେ ବିପଥେ ଭ୍ରମଣକାରୀ, ଡାକୁଛନ୍ତି ଯୀଶୁ ହସ୍ତ ବିସ୍ତାରି,
ନୋହିବ ଅଭାବ, ଅଛି ସର୍ବ ଦ୍ରବ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟରେ । ୨ ।
ଆସ ହେ ବହନ ସକଳ ନର, ସହଭାଗୀ ହୁଅ ଏହି ଭୋଜର
କରି ଆସ୍ୱାଦନ ପ୍ରେମରସ ଗୁଣ ପରିତୃପ୍ତ ହୁଅ ଅନ୍ତରେ । ୩ ।
ଏବେହେଁ ଅଟଇ ଶୁଭ ସମୟ, ନ କର ବିଳମ୍ବ ଆବର ଭୟ,
ଆସ ହେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବୁଭୁକ୍ଷିତ ଲୋକ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଉତ୍ସବରେ । ୪ ।
ଆସ ହେ ଜଳ ନିକଟେ ତୃଷିତ,
ଅମୃତ ନିର୍ଝର ଉଚୁଳି ଉଠୁଛି ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ସ୍ରୋତ । ଘୋଷା ।
ଆତ୍ମା ଆଉ କନ୍ୟା କରନ୍ତି ଆହ୍ୱାନ, ଆସ ଆସ ହେ ବହନ,
ଯେ ଶ୍ରବଣ କରେ ସେହି ବୋଲୁ ଆସ, ଆସ ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୃଷିତ । ୧ ।
ଦେଖ ଦେଖ ତ୍ରାଣ-ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗରୁ ଉଛୁଳି ଉଠୁଛି ଝର,
ତୃଷା ଦୂର କରେ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦାନ କରେ, ତୃପ୍ତ କରେ ଅବିରତ । ୨ ।
ବିନାମୂଲ୍ୟେ ଜଳ ହୁଅଇ ପ୍ରଦାନ, ଧନ ନୁହେଁ ପ୍ରୟୋଜନ,
ଦୁଗ୍ଧ ଆଉ ମିଷ୍ଟ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ କିଣ ତୃଷା ହୋଇବ ନିବୃତ୍ତ । ୩ ।
ଅଖାଦ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ନିମିତ୍ତ କିମ୍ପା ବ୍ୟର୍ଥେ କରୁଅଛ ପରିଶ୍ରମ,
ଆତ୍ମା ମନ ଯହିଁ ତୃପ୍ତ ନ ହୁଅଇ ତା ପାଇଁ କିମ୍ପା ଭାବିତ । ୪ ।
ଆହା କି ଅନୁଗ୍ରହ କ୍ଷିତିରେ
ପରିତ୍ରାଣ ଘେନି କରେ ମିଷ୍ଟଧ୍ୱନୀ ପାପିଷ୍ଠଙ୍କ ଶ୍ରବଣରେ । ଘୋଷା ।
ପାପ ଅଧର୍ମରେ ମୃତ ଯେତେ ନରେ ଅବା ଯେ ଥାଏ ଅନ୍ଧାରେ,
ଅନନ୍ତ ଜୀବନ କରଇ ପ୍ରଦାନ କେବଳ ଅନୁଗ୍ରହରେ । ୧ ।
ପାପୀ ପରିତ୍ରାଣ ନ ହୁଏ ପ୍ରମାଣ ନିଜ ଧର୍ମାଚରଣରେ,
ଈଶ୍ୱର ଦୃଷ୍ଟିରେ ନାହିଁ କେହି ନରେ ଧାର୍ମିକ ନିଜ କ୍ରିୟାରେ । ୨ ।
ପାପୀ ପରିତ୍ରାଣ ବହୁମୂଲ୍ୟ ଜାଣ, ମିଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୟାରେ,
ପାପ ବିମୋଚନ ସନ୍ତାପ ଖଣ୍ଡନ କେବଳ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୃତ୍ୟୁରେ । ୩ ।
ପାପୀ ପରିତ୍ରାଣ ହୁଅଇ ସମ୍ପନ୍ନ ଆଉ ଧର୍ମାତ୍ମା ଦାନରେ,
ଅନନ୍ତ ଜୀବନ-ମୁକୁଟ ପ୍ରାପଣ କିଣା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ରକ୍ତରେ । ୪ ।
ଏଣୁ ଦର୍ପ କେହି କରି ନ ପାରଇ, ଦର୍ପ ହୁଅଇ ଖଣ୍ଡନ,
ପାପୀ ଧର୍ମ କର୍ମ ସଢ଼ାକନା ଜାଣ, ନିସ୍ତାର ଅନୁଗ୍ରହରେ । ୫ ।
ଆହେ ଧର୍ମ ଆତ୍ମା, ହୁଅ ମୋର ପ୍ରତି ସୁପ୍ରସନ୍ନ,
ମୋର ହୃଦେ ସର୍ବକ୍ଷଣ କର ତୁମ୍ଭେ ଅଧିଷ୍ଠାନ । ଘୋଷା ।
ଆସ ହେ ସ୍ୱର୍ଗ କପୋତ, ତୁମ୍ଭେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୁଣଯୁକ୍ତ,
ମୋର ଜଡ଼ ଚିତ୍ତେ କର ପ୍ରେମ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳନ । ୧ ।
ବୁଡ଼ିଗଲି ଏ ସଂସାରେ, ସ୍ୱର୍ଗ ପଥେ ଚାଲି ଧୀରେ,
ସୁନୟନେ ଚାହିଁ ପ୍ରଭୁ କର ମୋତେ ସଚେତନ । ୨ ।
ବ୍ୟର୍ଥ ମୁହିଁ ଗୀତ ଗାଏ, ବ୍ୟର୍ଥ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଅନାଏ,
ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି କିଛି ନାହିଁ, ନ ପାରେ କରି ସାଧନ । ୩ ।
ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ, କେତେ ଦିନ ଥିବି ମୁଁ ଏସନ କ୍ଷୀଣ !
କେଡ଼େ ବଡ଼ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରେମ, ମୋ ପ୍ରେମ ରେଣୁ ସମାନ । ୪ ।
ଆସ ହେ ଧର୍ମାତ୍ମା ଆସ, ମୋ ମନେ କର ପ୍ରବେଶ,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମ-ରସେ ପ୍ରେମୀ ହେଉ ସଦା ମୋର ମନ । ୫ ।
ହେ ଧର୍ମାତ୍ମା, ବିନୟ ଘେନ,
ବିନୟ ଘେନି ମୋ ମନେ ହୁଅ ବିଦ୍ୟମାନ । ଘୋଷା ।
ଆସ ଦୀପ୍ତି ସମ, ନାଶ ମୋର ହୃଦୁଁ ସବୁ ଦୁଷ୍କୃତ ତମ,
ତବ ଦୀପ୍ତିରେ ମୋ ପ୍ରାଣ ହେଉ ସଦା ଦୀପ୍ତିମାନ,
ପାପ, କ୍ଷତି, ଶୟତାନ ନ କରୁ ତା ବିନାଶନ । ୧ ।
ଆସ ଅଗ୍ନି ସମ, ହୃଦେ ପ୍ରବେଶି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର ଶୋଧନ,
ପୁନର୍ଜନ୍ମ ସୁଲକ୍ଷଣ ତହିଁ କର ପ୍ରକାଶନ,
ହେଉ ତା ତୁମ୍ଭର ରାଜ୍ୟ କର୍ତ୍ତାପଣର ଆସନ । ୨ ।
ଶିଶିର ପ୍ରମାଣ ହେ ସୁସ୍ଥିର ଆତ୍ମା ହୃଦେ ହୁଅ ପତନ,
ସେହି ଅନୁର୍ବର ପ୍ରାଣ, ଉର୍ବରା ଭୂମି ସମାନ
ତବ ଗ୍ରାହ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ଫଳରେ କର ସଦା ଫଳବାନ । ୩ ।
ଆସ କାପ୍ତାସମ, ଆସ ପ୍ରେମ-ଶାନ୍ତି-ପକ୍ଷ କରି ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ,
ମୋ ମୁଣ୍ଡେ ତବାଧିଷ୍ଠାନ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କରୁ ବର୍ଦ୍ଧନ,
ଯେହ୍ନେ ମଣିବି ସଦା ମୁଁ ତବ ଅଭିଷିକ୍ତ ଜନ । ୪ ।
ଆହେ ଧର୍ମାତ୍ମା, କରି କୃପା ପ୍ରକାଶନ
କର ମୋ ମନେ ସ୍ଥାପନ ତବ ସିଂହାସନ । ଘୋଷା ।
ତୁମ୍ଭେ ହେ ପ୍ରବୋଧକର୍ତ୍ତା, ପାପ ପୂଣ୍ୟ ବୋଧ ଦାତା,
ତୁମ୍ଭେ ଅଟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜୋବାନ,
ତବ ଆଲୁଅ କିରଣ ପ୍ରକାଶି ହୃଦେ ବହନ
କର ମୋର ମହା ଘୋର ତମ ବିନାଶନ ା ୧ ।
ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ-ଭକ୍ତି ହେଉ ମୋ ହୃଦେ ଉତ୍ପତ୍ତି
ଦୂର ହେଉ ସବୁ ପାପ-ପ୍ରେମ,
ଏହି ମୋ ଶିଥିଳ ପ୍ରାଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରେମେ ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳନ କର ନିତି, ଉଠୁ,
ଉଠେ ଅନଳ ଯେସନ ା ୨ ।
ତବ ଅତୁଷ୍ଟିଜନକ ଅଛି ମୋ ହୃଦେ ଯେତେକ ହେଉ ପଛେ ଯେଡ଼େ ଇଷ୍ଟତମ,
ଉପାଡ଼ି ତାର ଆସନ ସମୂଳେ କର ଧ୍ୱଂସନ
କର ମୋର ହୃଦେ ତୁମ୍ଭେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାସନ ା ୩ ।
ଶୋକ ଦୁଃଖ ଯେତେ ମୋର ସକଳ କରିଣ ଦୂର
ପୂର୍ଣ୍ଣାନନ୍ଦେ ପୂରାଅ ମୋ ପ୍ରାଣ,
ପାପମୋଚନର ଜ୍ଞାନ କର ମୋ ହୃଦେ ପ୍ରଦାନ
ନୋହିବି କେବେ ନିରାଶେ ମଗ୍ନ ମୁଁ ଯେସନ ା ୪ ।
ଦୁଃଖହାରୀ ବନ୍ଧୁ ମମ କେହି ନାହିଁ ଯୀଶୁ ବିନେ,
ଦୁଃଖ-ରାତି ସୁଖେ ଭାତି
ଫୁଟି ଉଠେ ଜୀବନେ ା ଘୋଷା ।
ଯେବେରେ ହୃଦୟାକାଶେ ବାଦଲ ଘନାଇ ଆସେ,
କିଏ ଆସି ହସି ହସି ଦୁଃଖ ହରେ ତତ୍କ୍ଷଣେ ା ୧ ।
ଯେବେରେ ମରୁର ବାଆ ପୋଡ଼ି ଜାଳି ଦିଏ
ଆହା ସରସ ସପନ ଯେତେ ରଙ୍ଗ ରଙ୍ଗ ଛବି ନୂଆ
ସେ ମୋର ଯୀଶୁରେ ଭାଇ ମୋହନ ପରଶ ଦେଇ
ବୁକୁ ପରେ ଆଉଜାଇ ଆଶ୍ରା ଦିଏ ଶ୍ରୀଚରଣେ ା ୨ ।