ଗର୍ବ ଦମ୍ଭ ଅଭିମାନ କାହିଁକି ଏତେ
ବାଟ-ବସା ଧୂଳିଘର ରହିବ ସତେ । ଘୋଷା ।
ଏ ତୋର ପୂନେଇଁ ଜହ୍ନ
ଉଁଆସେ ହୋଇବ ଲୀନ
ବୃଥା ରୂପ ଯଉବନ ସ୍ୱପନ ଯେତେ ା ୧ ।
ହଜାଇ ଦେଇ ବିବେକ
ଜାଣି ନ ଜାଣୁ ମୁରୁଖ
ଅଜାଣତେ ଦିନେ ଡାକ ପଡ଼ିବ ତୋତେ ା ୨ ।
ଏକଲା ଆସିଛୁ ତୁହି
ସଙ୍ଗେ କେହି ଯିବେ ନାହିଁ
ସଙ୍ଗତେ ନେଲାଣି ବୋହି କହ କେ କେତେ ? ା ୩ ।
କାଳ ସାଗର ଉତ୍ତାଳ ନାହିଁ ତାର ଥଳକୂଳ
ପାରିବୁ କି ପାର ହୋଇ ଭଙ୍ଗା ବୋଇତେ ? ା ୪ ।
ବୁକୁର ରକତ ଦେଇ ତରୀ ଯେ ଅଛି ବନାଇ
ଚିହ୍ନିଲେ ତରିବୁ ଯାଇ ତା’ ପ୍ରେମ-ପୋତେ ା ୫ ।
ଏ ନବ ଯୌବନ ବୟସ, ଦିନୁଁ ଦିନ ତାର ହୁଅଇ ହ୍ରାସ,
ହେବ ଆଗମନ ଦାରୁଣ ଦୁର୍ଦ୍ଦିନ,
ହେବ ଆସି ଜରାବସ୍ଥା ପ୍ରବେଶ । ଘୋଷା ।
ଏଣୁ ହେବ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧାର ନିରନ୍ତର ବହିବ ନୀର,
ଦନ୍ତ ହେବ କ୍ଷୀଣ, ଶକ୍ତି ହେବ ହୀନ,
ଗୋଟି ଗୋଟି ହୋଇ ପାଚିବ କେଶ ା ୧ ।
ଥ ର ହର ହେବ ଶରୀର, ଭୟ ହେବ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନର,
ଆଉ ବାଟେ ଘାଟେ କରତେ ଯାଆସ,
ନିୟତ ଜନ୍ମିବ ମନରେ ତ୍ରାସ ା ୨ ।
ଏହି କି ସୁନ୍ଦର ବଦନ, ଧୂଳି ଦେହ ପୂର୍ବ ସମାନ,
ଆତ୍ମାଦାତାଠାରେ ଆତ୍ମା ଫେରିଯିବ
ଯେଣୁ ଏ ତାହାର ଅଟେ ପ୍ରବାସ । ୩ ।
ଏଣୁ କରି ଯୌବନେ ମନ କର ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ,
ଅବା ବୃଦ୍ଧକାଳେ ପଡ଼ିଣ ଜଞ୍ଜାଳେ
ବୋଲିବ ଏଥିରେ ନାହିଁ ହରଷ । ୪ ।
ଯାଉଛି ଦିନ ବହି ମନ ଜାଣୁ ନାହିଁ କି ? । ଘୋଷା ।
ହୁଏ ଉଛୁର ପଥ ଅଛି ଅପାର,
ଅଳସରେ ବସି ରହିଅଛୁ କାହିଁକି ? । ୧ ।
ମହୀ ଶ୍ରୀ ପାଇଁ ଲୋକେ ଅଛନ୍ତି ଧାଇଁ,
ନ ଧାଇଁବୁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ମୁକୁଟ ପାଇଁ କି ? । ୨ ।
କରିଣ ପଣ ନ କଲେ ପ୍ରାଣପଣ,
ମୁକୁଟକୁ ଅନ୍ୟ ହରି ନେବ ନାହିଁ କି ? । ୩ ।
କରୁ ବିଚାର, କାଳ ଅଛି ଅପାର,
ଦେଖ ଧାଇଁ ଆସୁଅଛି କାଳ କତିକି । ୪ ।
ଧାଅଁ ବହନ ଧରି ଦଳ ନୂତନ,
ନୁହଁ ସ୍ଥଗିତ ମୁକୁଟ ପ୍ରାପ୍ତି ସରିକି । ୫ ।
କେତେ ଅନିତ୍ୟ ଅଟଇ ନରପ୍ରାଣ,
କି ବହନେ ଯାଉଛି ହୋଇ ବେଗବାନ । ଘୋଷା ।
କର ମନ ସ୍ଥିର ଦୃଷ୍ଟି ସୁଶୋଭିତ ପୁଷ୍ପ ପ୍ରତି ଦିଶେ କି ସୁରଙ୍ଗ ସୁନ୍ଦର !
ହେଲେ ଦିବାବସାନ ମ୍ଳାନ ହୁଏ ବହନ,
ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ନରପ୍ରାଣ ପୁଷ୍ପ ସମାନ । ୧ ।
ଦେଖ ହେ ବସନ୍ତକାଳେ ବିବିଧ ବୃକ୍ଷ ସକଳେ ପଲ୍ଲବେ ଦିଅନ୍ତି ଦର୍ଶନ,
ବହିବାରୁ ପବନ ଝଡ଼ଇ ପତ୍ରମାନ,
ଶିଖାନ୍ତି ଯେ ନର ଦିନ ତାହା ସମାନ । ୨ ।
କର ଦୃଷ୍ଟି ସ୍ରୋତଜଳ ହୋଇଣ ଅତି କଲ୍ଲୋଳ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ ଘନ ଘନ,
ହୋଇଣ ବେଗବାନ ବହିଯାଏ ବହନ,
ଶିକ୍ଷାଦିଏ ନର ପ୍ରାଣ ସ୍ରୋତ ସମାନ । ୩ ।
ହୁଅ ମନ ସାବଧାନ ସଫଳ କର ଜୀବନ ସାଧ ହେ ନିଜ ଆତ୍ମା ତ୍ରାଣ,
ହେବ ଦିବାବସାନ ଯିବ ମୃତ୍ୟୁ ଭୁବନ,
ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧୂଳି ଶୟନ । ୪ ।
ମନୁଷ୍ୟର ପ୍ରାଣ ଅନିତ୍ୟ
ସମୟ ଅତ୍ୟଳ୍ପ ବୁଝ ହେ ଭାଇ,
କେଡ଼େ ଶୀଘ୍ର ଦିନ ମାସ ଯାଉଅଛି ପଳାଇ । ଘୋଷା ।
ସମୟ ଯେ ଅତି ଅଳ୍ପ ବୁଝ ହେ ପାପୀଗଣ,
ବୃଥାରେ ନ କାଟ ଦିନ ଶୁଭ କାଳ ହରାଇ । ୧ ।
ସମୟଟି ଅତି ଅଳ୍ପ ବୁଝ କଠିନମନା,
ତ୍ରାଣ ଦିନ ବହି ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁଅଛି ଘନାଇ । ୨ ।
ସମୟଟି ଅତି ଅଳ୍ପ ଦେଖ ଧାର୍ମିକଗଣ,
ଅବିଳମ୍ବେ ଯୀଶୁ ସ୍ୱର୍ଗୁ ଆସିବେ ଓହ୍ଲାଇ । ୩ ।
ସମୟଟି ଅତି ଅଳ୍ପ ଦୁଃଖ ଯିବ ପଳାଇ,
ଅବିଳମ୍ବେ ସ୍ୱର୍ଗପୁରେ ପ୍ରବେଶିବା ହେ ଯାଇ । ୪ ।
କର ପ୍ରଭୁ ତବ କର୍ମେ କଲ୍ୟାଣ
ଓଡ଼ିଶା ମଧ୍ୟେ ବହୁଳ ଫଳ ହେଉ ଦର୍ଶନ । ଘୋଷା ।
ତୁମ୍ଭ ଶେଷାଜ୍ଞା ପ୍ରମାଣେ କେତେ
କେତେ ଦାସଗଣେ ବାସ କରନ୍ତି ନାନା ସ୍ଥାନେ,
ସୁସମାଚାର କରି ପ୍ରଚାର
କରୁଥାନ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରେମେ ଆହ୍ୱାନ । ୧ ।
ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପ୍ରମାଣେ ସଙ୍ଗେ ହୁଅ ଅନୁକ୍ଷଣେ
ପୁଣି ପବିତ୍ର, ଆତ୍ମା ଦାନେ,
କର୍ମେ ନିପୁଣ, ଧର୍ମେ ଭୂଷଣ,
କର ପ୍ରଭୁ କରିବାକୁ ତବ କର୍ମ ସାଧନ । ୨ ।
ଓଡ଼ିଶାର ବହୁଜନ କରି ଅନ୍ଧାରେ ଗମନ
କଷ୍ଟେ କାଟୁଛନ୍ତି ଜୀବନ,
ଧ ର୍ମ-କିରଣ କରି ଗ୍ରହଣ
କରନ୍ତୁ ଦୀପ୍ତିରେ ସଦା ସୁଖେ କାଳକ୍ଷେପଣ । ୩ ।
ତୁମ୍ଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦାନ ଅଟେ ଅତି ପ୍ରୟୋଜନ ହେବାକୁ ଏ କର୍ମ ସାଧନ,
ଏଣୁ ବହନ ହୋଇ ପ୍ରସନ୍ନ
ଆତ୍ମା-ଜଳ ଦେଇ ଫଳ ଫଳାଅ ଶଏ ଗୁଣ । ୪ ।
ତୁମ୍ଭ ମହା ପରାକ୍ରମ ପ୍ରକାଶି କର ଧ୍ୱଂସନ, ଶୟତାନ ରାଜ୍ୟ ବହନ,
ଶାନ୍ତି ରାଜନ ଯୀଶୁ ଆସନ
ହେଉ ସର୍ବ ନରଗଣଙ୍କର ଅନ୍ତଃକରଣ । ୫ ।
କର କରୁଣା ଦୃଷ୍ଟି
ତବ ବାକ୍ୟ ପ୍ରଚାରକମାନଙ୍କ ପ୍ରତି । ଘୋଷା ।
ତବ ଲିଖିତ ବିଧାନ ପ୍ରମାଣେ ହୋଇଲେ ଯେ ପ୍ରେରିତ,
କର ହେ ଧର୍ମାତ୍ମା ବୃଷ୍ଟି, ପ୍ରେମେ ଜ୍ଞାନେ ପୁରୁ ମତି,
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପରି ପାପୀଙ୍କର ଲୋଡ଼ନ୍ତୁ ଗତି । ୧ ।
ଦିଅ ପଠାଇ ତେଜୋମୟ ସୁସମାଚାର ହସ୍ତେ ଦେଇ,
ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି ପାପୀ ମନ ଯେହ୍ନେ ହୋଇବ ଫେରଣ
ଶୟତାନ ଅଧୀନରୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି । ୨ ।
ଯେହ୍ନେ ଏମାନେ କରିବେ ଆତ୍ମ-ପ୍ରହରୀ କର୍ମ ଯତନେ,
ଉତ୍ତମ ନିକାଶ ଯେହ୍ନେ ଦେବେ ପ୍ରଭୁ ଆଗମନେ,
ବିଶ୍ୱସ୍ତରୂପେ କରିବେ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତି । ୩ ।
ଯେହ୍ନେ ଏମାନେ ଆତ୍ମା ଲାଭ କରିବେ ହେ ବାହୁଲ୍ୟ ଗୁଣେ,
ସଙ୍ଗେ ହୁଅ ନିରନ୍ତର, ଦିଅ ପ୍ରଭୁ କୃପାବର,
ଶେଷେ ସ୍ୱର୍ଗପୁରେ କର ଗୌରବେ ସ୍ଥିତି । ୪ ।
ଆହେ କ୍ରୁଶ ସୈନ୍ୟଗଣ, ଆସ ବହନ
ଯୀଶୁ ଜୟ ଗାନେ ପୃଥ୍ୱୀ କରିବା ପୂର୍ଣ୍ଣ । ଘୋଷା ।
ଧ ନ୍ୟ ଯୀଶୁ ତ୍ରାତା, ଦଶ ସହସ୍ରେ ଧନ୍ୟ,
କ୍ରୁଶ କାଷ୍ଠେ, ମରି କଷ୍ଟ ସାଧିଲେ ତ୍ରାଣ । ୧ ।
ସତ୍ୟ, ଶାନ୍ତି, ଦୟା, କ୍ଷମା ସେ କ୍ରୁଶେ ପୂର୍ଣ୍ଣ,
ଆମ୍ଭେ ଭୋଗୁଛୁଁ ପ୍ରଚୁରେ କି ଭାଗ୍ୟବାନ ! । ୩ ।
ଉଠ କ୍ରୁଶ-ସୈନ୍ୟଗଣ, ଦୟାର କର୍ମ
ପ୍ରକାଶିବା ତାଙ୍କ ପକ୍ଷେ ସେ ଯୀଶୁ ସମ । ୪ ।
ବିନା ମୂଲ୍ୟେ ତ୍ରାଣଧନ ହେଲୁଁ ପ୍ରାପଣ,
ବିନାମୂଲ୍ୟେ ଦେବା ଆଜ୍ଞା କରୁ ପାଳନ । ୫ ।
ଧର୍ମାତ୍ମା ପ୍ରଭାବେ ଉଠ, କରିବା କର୍ମ,
ବର୍ଣ୍ଣିବା ହୃଷ୍ଟେ ଅନ୍ତର-ଭରସା-ମର୍ମ । ୬ ।
ପାପ ପଥୁଁ ଫେରାଇବା ଯେତେକ ଜନ,
ହୋଇବେ ଆମ୍ଭ ଦର୍ପର ମୁକୁଟ ସମ । ୭ ।
ଆହେ ଯୀଶୁ, କ୍ରୁଶ-ଧନ ସେ କ୍ରୁଶ-ଜ୍ଞାନ
କ୍ରୁଶାଶ୍ରିତ ସର୍ବ ମନେ କର ବର୍ଦ୍ଧନ । ୮ ।
ଆସ ହେ ଭାଇ,
ଏକ ହୋଇବା ସୁସମାଚାରର ଧର୍ମ ପାଇଁ ଯତ୍ନ କରିବା । ଘୋଷା ।
ଦୃଷ୍ଟି କର ଆହେ ବାରେ,
ସତ୍ୟ ଧର୍ମ ବିହୁନରେ କି କ୍ଳେଶରେ ଅଛନ୍ତି ନରେ !
ଦୟା-ଚିତ୍ତରେ ରକ୍ଷା ଅର୍ଥରେ,
ଉପାୟ ଥାଉଣୁ ହସ୍ତେ ଯତ୍ନ କି ନ କରିବା ? ା ୧ ।
କରୁ କରୁ ଯଦି ଯତ୍ନ ଘଟଇ ନାନାଦି ବିଘ୍ନ,
ଭୟରେ କି ତ୍ୟାଗ କରିବା ?
ନୋହୁ ଏସନ, ନୋହୁ ଏସନ,
ଆସ, ସମସ୍ତେ ମିଳିଣ ପ୍ରାଣପଣ କରିବା ା ୨ ।
ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶେଷ ବଚନ
ପାଳ ହେ ଘୋଷଣାକାରୀ, ହୋଇଣ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଜନ । ଘୋଷା ।
କରିଣ ସୁସମାଚାର ଜଗତେ କର ଘୋଷଣ,
ଯେ କରେ ତହିଁ ବିଶ୍ୱାସ ତାର ତ୍ରାଣ ସ୍ୱର୍ଗବାସ
ଯେ ବା ନ କରେ ବିଶ୍ୱାସ ନରକେ ତାର ପତନ । ୧ ।
ସର୍ବଦେଶୀ ପ୍ରତି ସୁଶିକ୍ଷା ଦିଅ ହେ ଆମ୍ଭର ଶିକ୍ଷା ମତି,
ପିତାପୁତ୍ର ଧର୍ମ ଆତ୍ମା ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା ଜ୍ଞାନଦାତା,
ତ୍ରିବିଧ ଈଶ୍ୱର ନାମେ ଦିଅ ଜଳରେ ଡୁବନ । ୨ ।
ନ ହୁଅ ହେ ଭୀତ, ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭ ସଙ୍ଗେ ଅଛୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,
ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥ୍ୱୀ, କର୍ତ୍ତାପଣ ଆମ୍ଭଠାରେ ସମର୍ପଣ,
ଆମ୍ଭେ କରିପାରୁ ନାଶ, ଆମେ କରିପାରୁ ତ୍ରାଣ । ୩ ।
ଲଜ୍ଜିତ ନ ହୁଅ, କ୍ରୁଶେ ହତ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କଥା ଉଚ୍ଚେ ଜଣାଅ,
ଯେଉଁଠାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନାମ କେବେ ନୋହିଲା ଘୋଷଣ,
ସେଠାରେ ପ୍ରକାଶ କର ପାପୀ କର୍ଣ୍ଣେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନାମ । ୪ ।
ଯଦି ଶୟତାନ କରଇ କ୍ରୁଶର ବାଧା କରି ଗର୍ଜ୍ଜନ, ତଥାପି ନ ଡର ଭାଇ,
ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ତୂରୀ ନେଇ, ଜଣାଅ ଯାଇ ଜଗତେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟନାମେ ପରିତ୍ରାଣ । ୫ ।