ହୃଦୟ କଥା ମରମ ବ୍ୟଥା
ଜାଣିବ କିଏ ଆଉ ପ୍ରାଣ ଦେବତା । ଘୋଷା ।
ସାରାଟି ଜୀବନ ବହିଣ ଯାଏ,
ସାଧନ ଭଜନ ମୋର ବିଫଳ ହୁଏ,
କରି ପରଶ କର ହରଷ
ଜୀବନ ମୋ ଆହେ ପାପ ହରତା । ୧ ।
ତୁମ୍ଭ ଦେଖା ପାଇଁ ଆସିଛି ଧାଇଁ,
ପାଏ କି ନ ପାଏ ଭୟ ହୁଅଇ,
ପଛେ ବା ଶୂନ୍ୟ ହୃଦୟେ ଫେରିବି ପୂର୍ବ ପରାଏ,
କୁହ ପ୍ରାଣ ଶାନ୍ତି ରାୟେ ଶାନ୍ତି ବାରତା । ୨ ।
ହୃଦୟ ରାଜ ହୃଦେ ବିରାଜ ଆଜ,
ଦେଇ ତବ ପ୍ରେମ-ବାରି ମାଜ ସମାଜ । ଘୋଷା ।
ବିଳାସେ ସାରି ସାରି ଗଲା ସମ୍ପଦ ଶିରି,
ରହିଛି ପ୍ରାଣଟି ଧରି, ତାକୁ ନ ତ୍ୟଜ । ୧ ।
ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଭାଇ ଭାଇ ପ୍ରେମେ ଜଳି ଭିଆଇ
ବସିଅଛି ତ ହରାଇ ଶକତି ତେଜଃ । ୨ ।
ଯୀଶୁ ହେ ତୁମ୍ଭ ଗୁଣ ତୁମ୍ଭର ଆତ୍ମା ମନ
ଦିଅ ନିତି, ପ୍ରେମେ ମାତି ସାଜୁ ସେ ସାଜ । ୩ ।
ମନ ଅଜ୍ଞାନରେ, ଆଜି ପରାଣ ଭରେ
ଡାକ ହୃଦୟ ରଞ୍ଜନରେ । ଘୋଷା ।
ଶାନ୍ତି ନିକେତନ ଛାଡ଼ି କାହିଁ ଧାଉଁ ଶାନ୍ତି ଲୋଡ଼ି ?
ସୁଖ ଶାନ୍ତି ଲେଶ ନାହିଁ ସାରା ସଂସାରେ । ୧ ।
ଯାକୁ ମଣୁ ସୁଖ ସାର ସେହି ସିନା ହାହାକାର
ଜୀବନ ଯୌବନ ଧନ ସବୁ ଯିବରେ । ୨ ।
ଫେରନା ଫେରନା ଆଜି ଆସିଛୁ ଦୁଆରେ ଯଦି,
ଶୂନ୍ୟ ହାତେ କେଣେ ଯାଉ ଶୂନ୍ୟ ସଂସାରେ । ୩ ।
ଆଜି ତାଙ୍କୁ ଯାଅ ଦେଖି ହୃଦରେ ଆଣରେ ଡାକି
ଶୁଷ୍କ ପ୍ରାଣ ଶୁଷ୍କ ରଖି କେଣେ ଯାଉରେ । ୪ ।
ତୋର ପରାଣ ବେଦନ କର ଆଜି ନିବେଦନ,
ପାଇବୁ ନବ ଜୀବନ ତାଙ୍କରି ବରେ । ୫ ।
ଆରତ ଆନନ୍ଦ ସିନ୍ଧୁ ଜଗବନ୍ଧୁ
ଆରତ ଆନନ୍ଦ ସିନ୍ଧୁ !
ଆନନ୍ଦ ପସରା ସରଗର ଧାରା ବହାଅ ଦଗଧ ହୃଦୁ । ଘୋଷା ।
ଡାକଇ କାତରେ ଦିଅ ଦେଖା ବାରେ ଦେଖିଲେ ବଦନ-ଇନ୍ଦୁ,
ପାଷାଣ ଫାଟିବ, ଦେହ ଶିହରିବ
ଝରିବ ଲୋତକ ବିନ୍ଦୁ । ୧ ।
ନୀରସ ହୃଦୟେ ବସି ତବାଳୟେ
ଡାକୁଅଛି, ଦୀନବନ୍ଧୁ !
ପରାଣ ପରଶ, ହୃଦୟେ ବରଷ
ତବ ପ୍ରେମ-ବାରି-ମଧୁ । ୨ ।
ଆହେ ନିରମଳ ସୁନ୍ଦର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମନ ମନ୍ଦିରରେ ରାଜ ହେ,
ଦରଶନ ଲାଗି ରହିଛି ମୁଁ ଜାଗି
( ଆଜି) ଦେଖାଦିଅ ହୃଦରାଜ ହେ । ଘୋଷା ।
ତୁମ ଲାଗି ପ୍ରଭୁ ଛାଡ଼ିଛି ମୁଁ ସବୁ
ନିନ୍ଦା ଅପମାନ ଲାଜ ହେ,
ତୁମ୍ଭ ଦେଖା ପାଇଁ ବସିଛି ଅନାଇ
(ପ୍ରଭୁ) ବଡ଼ ଆଶା କରି ଆଜ ହେ । ୧ ।
ତୁମ୍ଭ ଆବାହନେ ବିଶ୍ୱ ନିମଗନ ମୋ ପ୍ରାଣ-ବୀଣାରେ ବାଜ ହେ,
ତୁମ୍ଭ ପାଦ ତଳେ ଫୁଲ ଫଳ ଦୋଳେ
(ଆଜି) ପ୍ରୀତି-ଫୁଲେ ହୃଦ ସାଜ ହେ । ୨ ।
ମରମ କୁଟୀରେ ପରବେଶ ଥରେ,
ଚିରଦିନ ତଥା ରାଜ ହେ,
ମଳିନ ମରମ ଯଦି ଦେଖ ମମ
(ପ୍ରଭୁ) ତବ ପୁଣ୍ୟ ଜଳେ ମାଜ ହେ । ୩ ।
ଆହେ କୃପାସିନ୍ଧୁ,
ତୁମ୍ଭ ଶ୍ରୀପାଦରେ ମୋର ଗୁହାରି ଏତିକି । ଘୋଷା ।
କୁଳପାବନ ହେ, ହୃଦ-ପଦ୍ମେ ରହି ବିନାଶ ଏ ଷଡ଼ରିପୁକୁ ସମୂଳେ ।
ହୃଦୟ ଦିଅ ଧୋଇ ତବ ଶୋଣିତ ଦେଇ,
ପାତି ପ୍ରେମ ଆସନ ବସି ଜୀବନ ସାଇଁ, ପ୍ରେମ-ପୀୟୁଷ ଧାରା ବହୁ ହୃଦୟ ଛାଇ,
ଶରଣ ସମ୍ଭାଳ ଶ୍ରୀ ପାଦେ କିଣା ଜନକୁ । ୧ ।
ପାପ ଦାବାନଳ ହୃଦ-ବନେ ମୋର ଯେବେ ପ୍ରବଳ ଉଠଇ,
ଆହେ ପ୍ରେମ ଝର, ଦେଇ ପ୍ରେମ-ଜଳ
ଅନଳକୁ ଦଳ ସୁଦୟା ଚିତ୍ତରେ । ୨ ।
ଯେବେ ଜଞ୍ଜାଳର ଜାଲେ ଜଡ଼ି ମୁହିଁ ଭୁଲେଁ ମୋକ୍ଷଦ ପଦକୁ,
କ୍ରୁଶ କତୁରୀ ଦେଇ କାଟି କର ତ୍ରାହି
ଏତିକି ମିନତି ଆହେ ପାପୀ-ବନ୍ଧୁ । ୩ ।
ଯେତେ ଦିନ ମୁହିଁ ଭବେ ବଞ୍ôଚଥାଇ
ପୂଜିବି ପଦ ଯୁଗଳ,
ଭାବେ ତବ ଦାସ,
ପୂରାଅ ମାନସ, ବାସ ଦିଅ ଶେଷେ ପାଦେ ଅଧମକୁ । ୪ ।
ଦୁଆରେ ଉଭା ନ ହୋଇ ଆସ ପ୍ରଭୋ, ଭିତରେ
ଆସି ଫେରି ଯାଅ ନାହିଁ, ପ୍ରବେଶ ଏ ଚିତ୍ତରେ । ଘୋଷା ।
ତୁମ୍ଭର ଅପ୍ରୀତିକର ଯଦି ଥାଏ କିଛି ମୋର,
ଛଡ଼ାଇ ନିଅ ହେ ପଛେ କାନ୍ଦେ ଅତିରିକ୍ତରେ । ୧ ।
ଯଦି କାମନାର ସୁରା କରିଥାଏ ଜ୍ଞାନ ହରା,
ଚେତାଅ ହେ ମାରି ତ୍ୱରା ଶାସନର ହସ୍ତରେ । ୨ ।
ତବ ସିଂହାସନେ ଆସି ଯଦି ଥାଏ କେହି ବସି,
ପ୍ରଭୁ ହେ ତୁମ୍ଭେ ପ୍ରବେଶି ତଡ଼ିଦିଅ ସତ୍ୱରେ । ୩ ।
ଦିଅ ସୁସ୍ଥିର ମତି,
କର ସ୍ଥିର ମୋ ଚଞ୍ଚଳ ଗତି,
ଯୀଶୁ, କରିବି ହେ ତୁମ୍ଭ ସ୍ତୁତି । ଘୋଷା ।
ଏହି ମନ୍ଦିରକୁ କଲ ମନୋନୀତ କରିବା ପାଇଁ ବସତି,
ଏଣୁ ମୁହିଁ ତହିଁ ଦେଲି ପାଦ ଥୋଇ ସାବଧାନ ହୋଇ ଅତି
ସଂସାରର ଚିନ୍ତା ଦୂରେ ପରିହରି ଆସିଛି, ତୁମ୍ଭର କତି, ା ୧ ।
ଦେହ ପ୍ରାଣ ଦୁଇ ସମର୍ପିବି ମୁହିଁ ତୁମ୍ଭର ବାକ୍ୟର ପ୍ରତି
ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟତାରେ ମୋର ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି, ା ୨ ।
ନିଶ୍ଚଳରେ ଚାହିଁ ପ୍ରେମ-ସୁଧା ପିଇ କରିବି ପିପାସା ଶାନ୍ତି
ମରିୟମ ପରି ଶ୍ରୀଚରଣେ ବସି କରୁଥିବି ମୁହିଁ ଭକ୍ତି, ା ୩ ।
ପୁଣି ତାହା ପରି ପାପେ ଖେଦ କରି ଯେମନ୍ତ ଲଭିବି ମୁକ୍ତି ା ୪ ।
ମୁହିଁ ମୂଢ଼ମତି କରୁଛି ବିନତି, ହେଉ ଦୟା ମୋର ପ୍ରତି,
ଏହି ରୂପେ ଦିନ ଯେହ୍ନେ ବହିଯିବ ପହଞ୍ôଚବି ତୁମ୍ଭ କତି ା ୫ ।
ସ୍ୱର୍ଗପୁରେ ଯାଇ ସାଧୁ ମେଳେ ରହି ପାଶୋରିବି ମୋ ଦୁର୍ଗତି,
ବହୁକାଳ ବାଞ୍ଛା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାରୁ ଗାଇବି ହେ ଗୁଣ କୀର୍ତ୍ତି ା ୬ ।
ଦିଅ ସତ୍ୱର ଜଳ,
କର ଦୁର୍ବଳ ପ୍ରାଣ ସବଳ । ସ୍ଥିର କର ମନ ଚଞ୍ଚଳ । ଘୋଷା ।
ଯୀଶୁ ହେ ନବୀନ ଜଳଧର ତୁମ୍ଭେ, ମୁହିଁ ଚାତକ କାତର,
ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଡାକୁଛି ଶୁଣ ଆହେ ପ୍ରଭୁ ତ୍ରାଣ-ଜଳ ଦାନ କର । ୧ ।
ପାପରୂପ ଅଗ୍ନି ସଂସାର ବନକୁ ଦହୁଅଛି ନିରନ୍ତର,
କାମ-କ୍ରୋଧ-ଲୋଭ-ମୋହରୂପ ଧୂମଜ୍ଞାନ ହରାଏ ମୋହର । ୨ ।
ମୋହର ବିଶ୍ୱାସ-ବତାସ ଉପରେ ଆସ ଯୀଶୁ ଦେଇ ଭାର,
ଘନ ମେଘ ହୋଇ ଶାନ୍ତି ବରଷାଇ ପାପାଗ୍ନି ନିବୃତ୍ତ କର । ୩ ।
ଆହ ଦୟାନିଧି ପ୍ରେମର ବାରିଧି, ତ୍ରାଣ-ନୀର ଦାନ କର,
ସେ ଜଳ କାରଣ ହରିଣୀ ସମାନ ଧକାଏ ପ୍ରାଣ ମୋହର । ୪ ।
ଏହି ଏତେବେଳେ ବିନତି କରୁଛି, ଆଉ ନାହିଁ କହିବାର,
ତୁମ୍ଭେ ସିନା ବଳ ପତିତ ଜନର କେବଳ ଗତି ପାପୀର । ୫ ।
ଭ୍ରମେ କି କଲି, ମୁଁ ମୁଢ଼ ଭୁଲିଲି,
ପାଷାଣ ବୋଲିଣ ବାଲୁକା ଉପରେ ଅକାରଣେ ଗୃହ ଗୁନ୍ଥିଲି । ଘୋଷା ।
ପାପ-ନଦୀ ଏବେ ଆସିଲା ବଢ଼ି,
ମୂଳଦୁଆ ତ ଯାଇଅଛି ପଡ଼ି,
ବାୟୁ ସହିତରେ କି ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ଇ ପ୍ରାଣେ ନିର୍ଭରସା ହୋଇଲି । ୧ ।
ଦୟା ପ୍ରକାଶ ଯେ ଯୀଶୁ,
ଏକ୍ଷଣ ରକ୍ଷା କର ଅରକ୍ଷିତ ଜୀବନ,
ତୁମ୍ଭ ବିନୁ ଆଉ ଏ ଭବ ନଦୀରେ କାଣ୍ଡାରୀ ଖୋଜି ନ ପାଇଲି । ୨ ।
ତୁମ୍ଭେ ସୁଦୟା କରିଣ ଅପାର ଜନମାନଙ୍କୁ କରିଛ ଉଦ୍ଧାର,
ବିଶ୍ୱାସ ନୌକାରେ ଉଠାଅ ହେ ମୋରେ,
ନୋହିଲେ ମୁଁ ବୁଡ଼ି ମରିଲି । ୩ ।