କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଆସିଛି ମୁଁ ଆହେ ଜଗତ ସାଇଁ
ତୁମେ ଯେ ଆଶ୍ରୟ ଦୁର୍ଗ, ମୋର ରକ୍ଷା ପାଇଁ …(ଘୋଷା)
ଈଶ୍ଵରରୂପୀ ହେଲେ ହେଁ, ନରରୂପ ନେଇ
ଜନମ ହେଲ ଜଗତେ ମୋ ରକ୍ଷାର ପାଇଁ
ଦୀନ ହୀନ ହେଲ, ତୁମେ ମୋ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ … |୧|
ଆଦ୍ୟ ଉତ୍ପଭିର ସ୍ଥଳ ଦୀନ ଦୁଃଖୀ ପାଇଁ
ଅନ୍ଧର ହେଲ ନୟନ ହେ ଜୀବନ ସାଇଁ
ନୟନାଶୁ ହସ୍ତେ ପୋଛି ନେଲ ଦୁଃଖ ବହି … |୨|
ନିନ୍ଦିଛି ତୁମ ନାମକୁ ସ୍ୱେଚ୍ଛାଚାରୀ ହୋଇ
କୁକର୍ମ କରିଛି ବହୁ ଏ ଜଗତେ ରହି
କରୁଛି ସ୍ଵୀକାର ପ୍ରଭୁ କ୍ଷମ ଦୟା ବହି … |୩|
ପାପୀ ପ୍ରେମୀ ଯୀଶୁ ମୋର, ତୁମେ ଅଟ ସାହା
ଦୀନ ବାନ୍ଧବ ମୋ ପ୍ରଭୁ, କର ମୋତେ ଦୟା
ମୋ ପାପ ତୁମ ରକତେ ଦିଅ ପ୍ରଭୁ ଧୋଇ … |୪|
କରୁ ଆରାଧନା ତୁମରି…( ୨ ଥର)
ହେ ପରମଧନ
ରାଜାରାଜନ
ଚରଣେ ଶରଣ ଆମ ଗୁହାରି …(ଘୋଷା)
ତବ କଳପନା କେ କରେ କଳନା
ତବ ଶ୍ରୀ ମହିମା ଅନନ୍ତ ଅସୀମା
ସରଗ ଭୁବନ ତବ ସିଂହାସନ
ଧରାଧାମ ପାଦ ପୀଠ ତୁମରି… |୧|
ହୋଇଣ ମହାନ ହୋଇଲ ଶ୍ରୀହୀନ’
ଜନ ମନେ ଆକି ଦେଲ; କି ଦାରୁଣ
ପାତକୀ ଜୀବନେ ତୁମେ ଏକା ପଥ
ସେ ପଥେ ନିଅ ହେ ସରଗପୁରୀ…. |୨|
କର ଏହି ସାନ ପିଲାଙ୍କୁ ଆଶିଷ
ପ୍ରଭୁ କରି ତବ କରୁଣା ପ୍ରକାଶ …(ଘୋଷା)
ଆହେ ଇଶ୍ଵରଙ୍କ ପୁତ୍ର ତୁମ୍ଭ ଛାମୁକୁ ଆଣୁଅଛୁ ଆମ ପ୍ରିୟତମ ଶିଶୁଙ୍କୁ
ଦୟାହସ୍ତ ତୁମ୍ଭର ଥୁଅ ତାଙ୍କ ଉପର
ଘରୁ ତାଙ୍କୁ ଆବର ପ୍ରେମ ବାହୁ ତୁମ୍ଭର
ତବ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ଗୃହେ ପ୍ରବେଶ ହେବା ଯାଏ।
ପ୍ରେମ ବଚନେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷ … |୧|
ଗୁରୁତର ଭାର ଅଟେ ଶିଶୁ ପାଳନ ତେଣୁ ନିରାଶ ହୁଏ ତା’ ଭାବିଲେ ମନ
ମାତ୍ର ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରେମ ଅତ୍ୟନ୍ତ
ତୁମ୍ଭ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣି ଉତ୍ତର ଦେବ ପୁଣି
ଏଣୁ ତୁମ୍ଭର ଗୃହେ ତାଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ଯାଏ
ପ୍ରେମ ବଚନେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷ … |୨|
ଅଟୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ନାନା ଦୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତାହା ଦେକୁ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସୁତୀଷ୍ଟ
କୁକର୍ମ ଅନୁବର୍ତ୍ତୀ ଯେହ୍ନ ସେହି ନୁହନ୍ତି
ଏଣୁ ତାହାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ରଖ ତୁମ୍ଭର ପ୍ରତି
ତବ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ଗୃହେ ପ୍ରବେଶ ହେବା ଯାଏ
ପ୍ରେମ ବଚନେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷ … |୩|
ସହସ୍ର ସହସ୍ର ଭ୍ରାନ୍ତି ଜନକ ପଥ ସେ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ଆଗେ ଅଛି ବିସ୍କୃତ
କରି ତହିଁ ଭ୍ରମଣ ଘଟାନ୍ତି ବା ମରଣ
ଏଣୁ ହେ ପ୍ରଭୁ ଧରି ରଖ ହସ୍ତ ତାଙ୍କରି
ତବ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ଗୃହେ ପ୍ରବେଶ ହେବାଯାଏ
ପ୍ରେମ ବଚନେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷ … |୪|
ଶିଶୁଙ୍କର ତ୍ରାଣକର୍ତା ତୁମ୍ଭେ ବିଖ୍ୟାତ ତେଣୁ ହୁଏ ଭରସାରେ ଆନନ୍ଦଚିତ
ଅଛୁ ବିଶ୍ୱାସେ ଜ୍ଞାତ ତବ ସୁଅଭିମତ
ତୁମେ ପ୍ରାର୍ଥନା ତୁଛି ନ କରିବ କଦାଚ
ଏଣୁ ତୁମ୍ଭର ଗୃହେ ତାଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ଯାଏ
ପ୍ରେମ ବଚନେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷ_ ….|୫|
କଣ୍ଟକିତ ଏହି ବନ୍ଧୁର ଜୀବନ ପଥପରେ
ପାରିବୁନି ବାଟ ଗଲିବାକୁ ତୁହି
ଯୀଶୁ ବିନା ଜଗତରେ …(ଘୋଷା)
ମରିଚିକାର ପଛେ ଧାଇଁଛି ଶୁନ୍ୟ ହାତେ ତୁ ଝୁରି ମରୁଛୁ
ଗୁହିଁ ଦେ ଆଜି ଥରେ ସେ କୁଶକୁ
ପାଇବୁ ଶାନ୍ତି କେତେ ସତେ ପାରିବୁନି ବାଟ…. I୧I
ମାଟି ମଣିଷ ମାଟି ହୋଇବୁ ଯୀଶୁ ବିନା ତୁ ନରକେ ଯିବୁ
ଡାକି ଦେ ଆଜି ଥରେ ତୋ ହୃଦୟ
ଜୀବନ ଦେବେ ନୂଆଁ ତୋତେ ପାରିବୁନି ବାଟି…. |୨|
ଏହି ଶେଷକାଳେ ଶୁଣିଯାଅ ଥରେ
ଫେରିବାକୁ କୁଶପଥେ…( ୨ ଥର)
ଘେରିଛି ଜୀବନେ ପାପର କାଳିମା
ଛପିଛି ଅନ୍ତରେ ଆଶା ( ୨ ଥର)
ଭରିଅଛି ପ୍ରାଣେ ସଂସାରର ମୋହ
ଅନୀତି ଜୀବନ ଭାଷା …(ଘୋଷା)
ଚାଲିଯାଏ ବେଳକାଳ ଦିନ
ସରିଆସେ ମାନ ଅଭିମାନ
ବିଚାର କରିବେ ଯେଉଁଦିନ
ହେବୁ ତୁହି ବାଳୁଙ୍ଗା ସମାନ
ଆଜିବି ରହିଛି, ଭାବିବାକୁ ମନେ ଅନୁତାପର ଏ ସମୟ … |୧|
ଗର୍ବଦମ୍ଭ, ମାନ, ଅଭିମାନ
ତେଜି ସବୁ ଜଗତର ମୋହ
ଯୀଶୁରେ ରଖ ବିଶ୍ବାସରେ ମନ
ପାଇବୁରେ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ
ଆଜିବି ରହିଛି, ଭାବିବାକୁ ମନେ ଏହି ତୋର ଶେଷ ସମୟ … |୨|
ଏଇ ଦେଖ ଯୀଶୁ
ବହି ନେଉଛନ୍ତି କୁଶ ( ୨ ଥର)
ନିଜ ନିଜ କୃଶ ବହି ନେଇ ତୁମେ
ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଆସ (ଘୋଷା)
କେତେ ଯେ କଷଣ କେତେ ଯେ ଯାତନା, ତଥାପି ସେ ଧୀର
ଦୁଇ ପାଖେ ଦେଖି କାନ୍ଦୁଛି ଜନତା ଆଖି ଲୁହ ଝର ଝର
କଣ୍ଟାର ମୁକୁଟ ସତେବା କହୁଛି ଦୁଃଖରେ ବି ତୁମେ ହସ … |୧|
ସେ ତ କହୁଛନ୍ତି ତୁମେ କାନ୍ଦ ନାହିଁ, ମୋ ପାଇଁ କାନ୍ଦ ନାହିଁ
ତୁମ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଯଦି ପାର ଲୁହ ଦିଅ ତୁମେ ଢ଼ାଳି
କୁଶ ବିଦ୍ଧ ହେଲେ, ପାପ ଅଭିଯୋଗ ହୋଇଯିବ ସବୁନାଶ … |୨|
ଏଇ ଅଛି ଏଇ ନାହିଁ ମଣିଷ ଜୀବନ… ମଣିଷ ଜୀବନ…
ତଥାପି ଅସାର ଯେତେ, କାଲିର ସ୍ବପନ
ମଣିଷ ଜୀବନ…(ଘୋଷା)
ମନ ଆଖି ଦେଖେ ଯାହା ଆଗାମୀର ପାଇଁ
ଜାଣେନା ସେ କାଲି ସତେ ଆସିବ କି ନାହିଁ
କେହି ତ ଭାବେନା ରହେ ଜୀବନେ ମରଣ
ମଣିଷ ଜୀବନ… |୧|
ମିଛ ଜୀବନରେ ସଦା ମାୟା ପ୍ରଲୋଭନ
ଖୋଜେ ନା ମଣିଷ କେବେ ମରଣେ ଜୀବନ
ଦିଏ ଯା କେବଳ ଭବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣ
ମଣିଷ ଜୀବନ…|୨|
ଉଦ୍ଧାର କରିହେ ମୋତେ ପ୍ରଭୁ କର ଉଦ୍ଧାର
ପାପ ଜଗତରୁ ମୋତେ, ପ୍ରଭୁ କର ଉଦ୍ଧାର
ଦୁଷ୍ଟ ସିଂହ ନ୍ୟାୟ, କରଇ ଗର୍ଜନ ଗ୍ରାସିବାକୁ ଦିଆବଳ
କର ଉଦ୍ଧାର…… (ଘୋଷା)
ଜୀବନ ଯାତ୍ରାର ଚଲାପଥେ ପ୍ରଭୁ
ସାହାରା ନାହିଁ ମୋ କେହି
କେତେ ଝଡ଼ଝଞ୍ଜା ଘନେଇ ଆସୁଛି ସହିବାକୁ ବଳ ନାହିଁ
ଏ ମିଛ ଦୁନିଆ ଅଟେ ଦି ଦିନିଆ
ଅସାର ସବୁ ଅସାର…କର ଉଦ୍ଧାର … |୧|
ଦୀନ ଦରିଦ୍ରତା, ମୃତ୍ୟୁ, ଅସୁସ୍ଥତା
ଜଗତେ ରହିଛି ଭରି
ଅଶାନ୍ତ ଜଗତେ ଶାନ୍ତି ବୋଲି କିଛି ଜୀବନେ ମୁଁ ପାଉ ନାହିଁ
କାହାଠାକୁ ଯିବି କା ଆଗେ କହିବି
କେହି ନୁହେଁ ତ ନିଜର….କର ଉଦ୍ଧାର ! … |୨|
ପାପେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହିଁ ଦୀନହୀନ
କରୁଅଛି ନିବେଦନ
ହେ ଯୀଶୁ ସୁନ୍ଦର ଢ଼ାଳି ରକ୍ତ ଧାର କରି ମୋତେ ପରିତ୍ରାଣ
ତୁମ ବିନା ଶାନ୍ତି ନାହିଁ ଗତିମୁକ୍ତି
ଧରିଛି ତବ ପୟର…..କର ଉଦ୍ଧାର … |୩|
ଈଶ୍ଵର ଆମକୁ ଏତେ ପ୍ରେମ କଲେ
ସେ ନିଜ ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶିଲେ,
ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ
ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ (୨ ଥର)
ସେ ନିଜ ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶିଲେ (୨ ଥର) …. (ଘୋଷା)
ଆମରି ପାଇଁ ସେ ଗଗଥାରେ
ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେଲେ କୃଶ ଉପରେ
କବର ଠାରୁ ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ବଳରେ
ଜୀବିତ ହୋଇ ପୁଣି ଉଠିଲେ….
ସେ ପଥର ଯାତ୍ରୀ ଆମେ
ଚାଲ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା, ତାଙ୍କ ପ୍ରେମେ ମଜି ଆମେ ….|୧|
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମା ସ୍ଵର୍ଗ ପୃଥିବୀରେ
ପ୍ରଶଂସା ଗୌରବ ହେଉ ସଦା ନିରନ୍ତର
ଆନନ୍ଦମୟ ସେ ଅନନ୍ତ କାଳ
ଯହିଁରେ ଆତ୍ମାର ହୁଏ ପ୍ରତିକାର
ଜୀବନର ଜ୍ୟୋତି ବୋଲି
ଋଲ ତାଙ୍କୁ ଡାକିବା ତାଙ୍କ ପ୍ରେମେ ମଜି ଆମେ ….. |୨|