ଆସ ହେ ପରିଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା
ଅନ୍ତରେ ଜାଗୁ ତୁମ ଅଗ୍ନିଶିଖା, ମନରୁ ଜଡ଼ ବିଷାଦ ଅପସରି,
ଚକ୍ଷୁ ମଳିନତା ନାଶ ତମୋହାରୀ । ଘୋଷା ।
ଦେଖାଅ ସରବ ପାତକୀ ନରେ
ତୁମ ପ୍ରେମ ଅତୁଳ ପାପ ହରେ,
ପରବତ ପରି ପାପ ନିଏ ବୋହି
ଈଶବକ୍ଷରୁ ଝରା ରକତେ ଧୋଇ । ୧ ।
କ୍ଷମାର ବାଣୀ ଦିଅ ମୋକ୍ଷଦାତା ହୋଇ ପ୍ରସନ୍ନ ଆହେ ଶାନ୍ତିଦାତା,
ନିରନ୍ତର ଆସୁ ଶକତି ତୁମରି
ନିତ୍ୟ ସତ୍ୟ ପଥେ ସୁପ୍ରତ୍ୟୟ ଭରି । ୨ ।
ମୋ ଜୀବନ ଆଣୁ ତୁମ ଗୌରବ
କର ନୂଆ ସୃଷ୍ଟି ମୋର ସରବ,
ଅସିଦ୍ଧି ଜୀବନ ପରିଶୁଦ୍ଧ କରି
ଅନ୍ତରାତ୍ମା ତୁମ ଅନୁରାଗେ ଭରି । ୩ ।
ଆହେ ଦୁଃଖହାରୀ ଦିଅ ଆନନ୍ଦେ ଭରି
ଗାୟନେ ନାମ ତୁମରି ଅନ୍ତର ମୋର ହେଉ ମଧୁର । ୦ ।
ମୋର ହୃଦ ତୁମ ସିଂହାସନ, ତୁମେ ମୋର ଚିତ୍ତ ବିନୋଦନ,
କରେ ନିତ୍ୟ ତୁମ ସ୍ତୁତିଗାନ, ଯାତ୍ରା ପଥ ଯେ ଅଟେ ବନ୍ଧୁର । ୧ ।
ତ୍ରାଣନାଥ ତୁମେ ମୋ ଜୀବନ, କର ହୃଦ ପ୍ରେମ ନିକେତନ,
ବାଧ୍ୟତା ହେଉ ମୋର ଭୂଷଣ, ଥାଏ ତୁମଠାରେ ନିରନ୍ତର । ୨ ।
ନିରାଶେ ନୋହୁ ଚିତ୍ତ ମଗନ, ବିଶ୍ୱାସ ବଳେ ହେଉ ବଳୀୟାନ,
ଦୁଃଖ, ସୁଖ, ଜୀବନ, ମରଣ, (ମୋତେ) ନ କରୁ ତୁମଠୁ କେବେ ଦୂର । ୩ ।
ଭଙ୍ଗା ହୃଦ ତୁଚ୍ଛ କରି ନ ପାରନ୍ତି
ଅଟେ ତାଙ୍କ ଗ୍ରାହ୍ୟ ବଳି ନେତ୍ର ଜଳେ ଭାସି ଡାକରେ ପାତକି
(ତାଙ୍କ) ସିଂହାସନ ଯିବ ଟଳି । ୦ ।
ଯଦି ଅନ୍ଧକାର ହୁଏ ଗାଢ଼ତର
ପଥ ଯାଉ ତୁହି ଭୁଲି
ଆକୁଳ ଅନ୍ତରେ ଡାକଟାଏ ଦେଲେ
ଦୁଇ ହାତେ ନେବେ ତୋଳି । ୧ ।
ସର୍ବଗ୍ରାସୀ ଢେଉ ଗ୍ରାସ କରିବାକୁ
ଆସେ ଯେବେ ତୋର ତରୀ ଆକୁଳ ଅନ୍ତରେ ଡାକଟାଏ ଦେଲେ
ଢେଉ ଯିବ ଅପସରି । ୨ ।
କଳା ମେଘ ଯେବେ ଘୋଟେରେ ଆକାଶେ
ଘଡ଼ଘଡ଼ି ଦିଏ ମାରି ଆକୁଳ ଅନ୍ତରେ ଡାକଟାଏ ଦେଲେ
ଧରିବେ ହସ୍ତ ବିସ୍ତାରି । ୩ ।
ମାଡ଼ି ଆସେ ଯେବେ ଝଡ଼ ତୋଫାନରେ
ଆଶ୍ରା ଯାଏ ତୋର ଭାଜି
ଆକୁଳ ଅନ୍ତରେ ଡାକଟାଏ ଦେଲେ
ଯୀଶୁ ତୋ ଆଶ୍ରୟ ଗିରି । ୪ ।
ତୁମ ବାକ୍ୟ ଅଟେ ପ୍ରଦୀପ ମୋ କ୍ଷୀଣ ଚରଣର
ଚଲାପଥେ ସେ ଆଲୋକ
ମୋ ସାରା ଜୀବନର । ୦ ।
କର ମୋ ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରସନ୍ନ, କରିବି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଧ୍ୟାନ
ତବ ଶାସନ, ଦୟାବାନ ହେଉ ମୋ ଜୀବନେ ବର । ୧ ।
ତବ ବାକ୍ୟ ଅଟେ ସିଦ୍ଧ, ପରୀକ୍ଷିତ ପୁଣି ନିତ୍ୟ ସମ୍ପଦେ ଅବା ବିପଦେ
ହେଉ ସେ ମୋର ଆବର । ୨ ।
ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସେ ବିଧାନ, ନୋହିବ କେବେ ଖଣ୍ଡନ
ସେ ଜୀବନ ଜଳାକାର ହେଉ ଆତ୍ମାର ଆହାର । ୩ ।
ଝୁଲିଲ ମୋ ପାଇଁ କ୍ରୁଶରେ
ଆହେ ମୋର ଯୀଶୁ ସୁନ୍ଦର
ଝରିଗଲା ଝର ଝର
କେତେ ତପତ ରୁଧିର । ୦ ।
ରକତେ ରଞ୍ଜିତ ଶରୀର
ଛୁଟେ ତହୁଁ ପ୍ରେମର ଧାର
ମୋର ପାପ ଧୋଇବା ପାଇଁ
ବହିଥିଲା ସେ ଧାର ଧାର । ୧ ।
ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ କ୍ରୁଶ ବିନାରେ
ନୋହୁ ମୋର ଦର୍ପ କାହିଁରେ
ଯେତେ ପ୍ରିୟ ଅସାର ପେଡ଼ି
ଥୁଏ ପଦେ ମୁଁ ବାର ବାର । ୨ ।
ସହିଲ ହେ କେତେ କଷଣ
ନାହିଁ କାହିଁ ପ୍ରେମ ଏସନ କରେ ଦାବୀ ତୁମରି ପ୍ରେମ
ଦେହ ଆତ୍ମା ମନ ମୋର
ବିଶ୍ୱ ତାପିତ ପରାଣ ତାରଣେ ତ୍ରାଣଭାନୁ ଭବେ ଉଇଁଲେଣି,
ବେଥଲିହିମରେ ଦୂତ ସ୍ୱରେ ନରେ ଶୁଭାଗମ ଗୀତି ଗାଇଲେଣି । ଘୋଷା ।
ଦୂତ ମୁଖୁ ଶୁଣି ଭକ୍ତ ମେଷପାଳେ,
ଭେଟିଲେ ସର୍ବାଗ୍ରେ ଶ୍ରୀପଦ କମଳେ,
ଦର୍ଶନାନ୍ତେ ପଥେ ଗାଇଲେ ମରତେ ସରଗ ସମ୍ପଦ ଅଇଲେଣି । ୧ ।
ଉପହାରକର ପଣ୍ଡିତ ନିକର,
ଶିଶୁ ଯୀଶୁ ପଦେ କରି ନମସ୍କାର,
ଭଜନ ସ୍ମରଣେ ନାମ ସଂକୀର୍ତ୍ତନେ
ମୋକ୍ଷ କରତାକୁ ପାଇଲେଣି । ୨ ।
ଭବଭୟହାରୀ ତେଜି ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀ,
ନର ଦେହେ ଆଜି ବିଜେ ବସୁନ୍ଧରୀ,
ନାହିଁ ପାପ ଭୟ ଗାଅ ସର୍ବେ ଜୟ
ପାପ ଅମାନିଶି ପାହିଲାଣି । ୩ ।
(ସ୍ୱର : ଆସ ପ୍ରଭୋ ଆସ)
ଘେନ ଘେନ ଆଜି ମୋର ଏହି ଉପାସନା ହେ…
ଟାକି ବସିଅଛି ନୀରସ ପରାଣେ
ଦିଅ ପ୍ରେମ କଣା ହେ । ୦ ।
ସଜଳ ନୟନେ ସରଳ ପରାଣେ
କରଇ ବନ୍ଦନା ହେ
ଦରଶନ ଲାଗି ଦ୍ୱାରେ ଅଛି ଜଗି
ପୁରାଅ କାମନା ହେ । ୧ ।
ଦେଖାଅ ବଦନ ଦୟାର ସଦନ
ନାଶି ମୋ ବେଦନା ହେ ଦୋଷ କର କ୍ଷୟ
ଦୂର କର ଭୟ ଚେତାଇ ଚେତନା ହେ । ୨ ।
ନାହିଁ ଭକ୍ତି ଜ୍ଞାନ ନୀତିଶୂନ୍ୟ ପ୍ରାଣ
ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସାଧନା ହେ
ପୁଲକିତ କର ପ୍ରାଣ ଭିକ୍ଷୁକର
ଘେନି ବନ୍ଦାପନା ହେ । ୩ ।
( ସ୍ୱର : ପ୍ରଭୋ ବସିଛି ହେ ପଦ ତଳେ )
ପ୍ରଭୁ ମୋହିଛ ହେ ପ୍ରେମାଳାପେ ରହିଥିବ ଅବିରତେ ଅଭୟ ପଦ ପାଦପେ । ୦ ।
ଯେବେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ବଶେ
ଉଡ଼ି ବୁଲି ଚିନ୍ତାକାଶେ
ଯାଏ ହୁଡ଼ି ପଥ ତୋଳି
ଧର ନ ଠେଲି ସନ୍ତାପେ । ୧ ।
ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ନିଜ ବାଞ୍ଛା
ପଣ୍ଡ କଲେ ତବ ଇଚ୍ଛା ଦୋଷ ଦେବା ତେଣେ ଥାଉ
କ୍ଷମ ବାରେ ଅନୁକମ୍ପେ ଜାଣେ ଅନୁଭବେ ମୁହିଁ । ୨ ।
ବାଞ୍ଛା କଳ୍ପତରୁ ତୁହି ଡାକ ଶୁଣି ରକ୍ଷା କରୁ
ପଡ଼ିଗଲେ ଭବକୂପେ । ୩ ।
ଆଶା କରି ମଧୁ ଫଳେ ବସା କରିଅଛି ଡାଳେ
ଧରି ରଖ ଯେହ୍ନେ ଖସି ନ ପଡ଼େଟି ଭବ ତାପେ । ୪ ।
ରଙ୍ଗେ ଉଠିଲେ, ଦିବ୍ୟ ସରଗ ତନୁ ମୃତ୍ୟୁ ବିଜୟୀ ହୋଇଲେ… ଉଠିଲେ । ୦ ।
ପ୍ରତିଜ୍ଞାତ ମଶୀହ, ଈଶ ମନୁଷ୍ୟ ସେ ଯେ,
ଯୀଶୁ ନାମ ନେଲେ, ମର୍ତ୍ତ୍ୟେ ଅବତରିଲେ,
କ୍ରୁଶେ ପ୍ରାଣ ସେ ଦେଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ବଳ ଭାଙ୍ଗିଲେ,
ଶୟତାନ ବଳ ଗର୍ବ ଖର୍ବ କରିଲେ,
ମହାପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତେ ମୁକ୍ତି ମର୍ତ୍ତ୍ୟେ ଆଣିଲେ ସେ । ୧ ।
ଦମ୍ଭେ ଉଠିଲେ, ମାୟା ବିଜୟୀ ବୀର
ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୋଇଲେ … ଉଠିଲେ ସରଗ ସିଂହାସନ, ପିତା ଦିବ୍ୟ ସଙ୍ଗମ,
ତ୍ୟଜିଲେ ମର୍ତ୍ତ୍ୟେ ପୁଣ, ମାତା ଭାତୃଗହଣ, ସେ ଦୀନହୀନ ବେଶେ ସେ,
ଗ୍ରାମଦାଣ୍ଡେ ବୁଲିଲେ, ଦୁଃଖୀ-ରଙ୍କି ମେଳେ,
ମହାଯୋଗୀ ବେଶେ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଜୀବନ ମର୍ତ୍ତ୍ୟେ ଆଣିଲେ ସେ । ୨ ।
ପ୍ରେମେ ଉଠିଲେ, ପ୍ରେମେ ସୁଷମା କାନ୍ତି ସରଗ ମର୍ତ୍ତ୍ୟେ ଲୋଟିଲେ… ଲୋଟିଲେ
ସେ ପ୍ରେମ ରାଜନ, ପ୍ରେମର ଗଣ୍ଠିଧନ ପ୍ରେମେ ନିଜେ ଭୋଗିଲେ, ପାପୀ ପାପ-କଷଣ
ପ୍ରେମେ ସେ ବିହରିଲେ, ପ୍ରେମ ବାଣୀ ଭାଷିଲେ,
ପ୍ରେମେ କ୍ରୋଧାନଳ ଅଙ୍ଗେ ସେ ନିଭାଇଲେ ପ୍ରେମେ ମୃତ୍ୟୁ ଦଳି ପ୍ରେମିକ ବନ୍ଧୁ ହେଲେ ସେ । ୩ ।